«Εάν Έθνος εν τω κόσμω δύναται να σεμνύνηται δια το ευγενές της καταγωγής του, αναντιρρήτως είναι το Ελληνικόν. Η περιβάλλουσα αυτό αίγλη εξηγοράσθη δια σειράς μαρτυρίων και το δικαίωμα της τοιαύτης ευγενείας, είναι γεγραμμένον με αίμα. Φοβεραί κατά της κεφαλής του ενέσκηψαν λαίλαπες, άγρια και απειλητικά εκυλίσθησαν τα κύματα και ο μαρτυρικός αυτός λαός εδιώχθη, εδούλευσε, κατώκησεν εντός ερειπίων, εκολύμβησεν εντός αιμάτων. Αλλ’ ο εις τα ζοφερά εκείνα νέφη κρυβείς ήλιος του Ελληνισμού δεν εβράδυνεν να ανατείλη….Υπέρ πίστεως και πατρίδος ηγωνίσθη το έθνος, δια του σταυρού και της ρομφαίας απέκτησε την ελευθερίαν. Οι μάρτυρες της ορθοδόξου πίστεως και οι αρειμάνιοι (παθιασμένοι) του εθνισμού πρόμαχοι εισίν οι δίδυμοι της ελληνικής ελευθερίας αστέρες.»