«Τὸ καταχθόνιον τοῦτο ἐπινόημα, τὸ παρὰ πᾶν ἄλλο ὀλεθριώτατον μὲν τοῖς Χριστιανοῖς, ὠφελιμώτατον δὲ τοῖς Μουσουλμάνοις, μοναδικόν ἐστιν ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ στρατιωτικοῦ δεσποτισμοῦ ἐν τοῖς ἀρχαίοις καὶ νεωτέροις χρόνοις. Καὶ περιεκύκλουν μὲν οἱ καλίφαι τοὺς θρόνους αὑτῶν ἐκ σωματοφυλάκων αἰχμαλώτων Τουρκομάνων, ὧν ἡ εὐπείθεια καὶ ἡ πίστις ἦτο βεβαιωμένη διὰ πλουσίας μισθοφορᾶς καὶ παντελοῦς ἀπομονώσεως ἀπὸ πατρίδος καὶ συγγενῶν· καὶ κατακτηταὶ διὰ τῆς μετατοπίσεως τῶν στρατευμάτων ἀπὸ τῆς πατρίου χώρας εἰς ἄλλας ἐνίσχυον τὴν πειθαρχίαν τοῦ στρατοῦ, ἐξησθένουν δὲ τὸν θεσμὸν τοῦ ἐθνισμοῦ, ἀλλ’ οὐδαμοῦ, ὡς ἐνταῦθα, ἀπεκόπτοντο μετὰ τῶν δεσμῶν τοῦ εθνισμοῦ και τῆς συγγενείας οἱ τῆς πατρῴας θρησκείας καὶ οὐδαμοῦ λαός, εἰμὴ παρὰ τοῖς Τούρκοις, ἐθεμελιοῦτο ἐπὶ τῆς αἱμοφύρτου βάσεως τριπλῆς ἀποστασίας ἀπὸ πατρίδος, γονέων καὶ θρησκείας.»