Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Προ ημερών έγινε γνωστή, από τοπικό δημοσιογραφικό site, μια συγκλονιστική ιστορία που είχε συμβεί περίπου δύο εβδομάδες νωρίτερα στο Ρίο, εν αγνοία μάλιστα του ίδιου του πρωταγωνιστή.
Ο Σημαιοφόρος του Λιμενικού Δημήτρης Λαμπροκωστόπουλος, πρώην Βατραχάνθρωπος των ΟΥΚ, βρισκόταν εκτός υπηρεσίας με την οικογένειά του, όταν είδε μια 58χρονη μητέρα και την 10χρονη κόρη της από τη Σερβία να παρασύρονται με το sup τους από τα ισχυρά ρεύματα.
5–6 μποφόρ, δύσκολη θάλασσα, ισχυρά ρεύματα για όσους γνωρίζουν την περιοχή, οπότε η προσέγγιση με το ναυαγοσωστικό σκάφος καθυστερούσε. Ωστόσο εκείνος δεν περίμενε, ούτε λεπτό, βούτηξε, αγνοώντας τους προφανείς κινδύνους για την προσωπική του υγεία και ασφάλεια. Κολύμπησε περίπου ένα ναυτικό μίλι (περίπου 1,5 χιλιόμετρο) μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, για να φτάσει κοντά τους και να βοηθήσει στη διάσωσή τους. Λίγο αργότερα, με την βοήθεια του, οι δύο γυναίκες περισυνελέγησαν από πλοίο της γραμμής Ρίου–Αντιρρίου και σώθηκαν.
Κι ύστερα…
Σιωπή, δεν ζήτησε κάμερες, ούτε κυνήγησε δημοσιότητα, ούτε αυτοπαρουσιάστηκε ως “ήρωας”. Το μάθαμε δυο εβδομάδες αργότερα από άλλους και αυτό, προσωπικά, με συγκινεί περισσότερο. Γιατί ο πραγματικός ηρωισμός δεν κάνει θόρυβο, απλά πράττει.
Ωστόσο κάπου εδώ δεν μπορώ να μη σκεφτώ όλους εκείνους τους ανθρώπους που φορούν στολή και τους οποίους κάποιοι συγκεκριμένοι ιδεολογικοί κύκλοι έχουν κάνει εύκολο στόχο σε κάθε παραμικρή ευκαιρία που τους δίνεται. Τους θέλουμε όταν πνιγόμαστε, καιγόμαστε και κινδυνεύουμε. Αλλά μόλις συμβεί κάποιο ατυχές συμβάν, όπως π.χ. το τραγικό ναυάγιο στην Χίο πριν λίγους μήνες, κάποιοι γνωστοί άγνωστοι σπεύδουν να καταδικάσουν ολόκληρα Σώματα πριν καν ολοκληρωθεί η έρευνα. Ναι στη λογοδοσία, όπου υπάρχει πραγματική ευθύνη, αλλά όχι στη συλλογική στοχοποίηση.
Γιατί ο λιμενικός, που σήμερα μπορεί να ελέγχεται για μια επιχείρηση, αύριο μπορεί να είναι εκείνος που θα πέσει στη θάλασσα για να σώσει τη δική σου ζωή. Ο αστυνομικός, που κάποιοι απαξιώνουν συλλήβδην, μπορεί αύριο να είναι αυτός που θα σταθεί μπροστά στον κίνδυνο για τη δική σου οικογένεια. Ο πυροσβέστης, που θεωρείς δεδομένο, μπορεί αύριο να μπει στη φωτιά για να βγάλει το παιδί σου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι υπεράνθρωποι. Έχουν οικογένειες και παιδιά. Και όμως, οι αποδοχές τους δεν ανταποκρίνονται σε καμία περίπτωση στο βάρος της αποστολής που σηκώνουν. Καθημερινά καλούνται να κάνουν αυτό, που οι περισσότεροι από εμάς θα αποφεύγαμε: να πηγαίνουν προς τον κίνδυνο.
Ο Δημήτρης Λαμπροκωστόπουλος το έκανε και εκτός υπηρεσίας, για δύο ανθρώπους που δεν γνώριζε, χωρίς να ξέρει ότι δύο εβδομάδες αργότερα η πράξη του θα γινόταν γνωστή. Γι’ αυτό σήμερα αξίζει να ειπωθεί ακόμη πιο δυνατά:
🇬🇷⚓ ΑΞΙΟΣ Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ !
Όχι επειδή ζήτησε να τον πουν ήρωα. Αλλά επειδή, όταν ήρθε η ώρα, δεν ρώτησε ποιος θα τον χειροκροτήσει. Ρώτησε μόνο ποιος κινδυνεύει. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά, ανάμεσα σε εκείνον που φορά απλώς μια στολή και σε εκείνον που τιμά τη στολή που φορά.
Τιμή στους ανθρώπους που “βουτούν”, ενώ εμείς απλώς κοιτάμε…