«Ήτανε βέβαια από τον Θεόν γραμμένο να δράξωμεν τα άρματα μία ημέρα και να χυθούμε καταπάνω στους τυράννους μας, που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλουμε, βρε αδέρφια, αυτήν την πολυπικραμένη ζωήν, να ζούμε αποκάτω στην σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να ακονιέται εις τα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; Αι εκκλησίαι μας γενήκανε τζαμιά και αχούρια των Τούρκων, κανένας δεν μπορεί να πή, πως τάχα έχει τίποτα εδικό του, γιατί το ταχύ βρίσκεται φτωχός, σά διακονιάρης στην στράτα. Αι φαμελιές μας και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και στη διάκρισι των Τούρκων. Τίποτα αδέλφια, δεν μας έμεινε. Δεν είναι πρέπον να σταυρώσωμεν τα χέρια και να τηράμε τον ουρανόν. Ο Θεός μας έδωκεν χέρια, γνώσι και νού. Ας ρωτήσωμε την καρδιά μας και ο,τι μας απαντηχαίνει, ας το βάλωμεν γλήγορα σέ πράξιν, και ας είμεθα, αδέρφια βέβαιοι, τό πως ο Χριστός μας ο πολυαγαπημένος, θα βάλη το χέρι απάνω μας. Ότι θα κάμωμε πρέποντας είναι να το κάμωμε, μίαν ώραν αρχύτερα, γιατί ύστερα θα κτυπάμε τό κεφάλι μας. Τώρα η Τουρκιά είναι μπερδεμένη σε πολέμους, και δεν έχει ασκέρια να στείλει καταπάνου μας. Ας ωφεληθούμε από την περίστασιν, όπου ο Θεός, ακούοντας τα δίκαια παράπονά μας, μας έστειλε δια ελόγου μας. Μία ώρα πρέποντας είναι να ξεσπάση αυτό το μαράζι, όπού μας τρώγει την καρδιά.»