«Η Κωνσταντινούπολη είναι το κέντρο του απωλεσθέντος «ελληνικού κοσμοσυστήματος» -η χαμένη μας αρχοντιά. Αν δεν κλυδωνιζόταν το 1204, για να πέσει το 1453 σε αυτήν την διελκυστίνδα Δύσης και Ανατολής, θα μετεξελισσόταν στο κέντρο μιας ελληνικής, μη εργαλειακής νεωτερικότητας, η οποία θα εξέπεμπε μιαν άλλη ισορροπία μεταξύ κοσμικότητας και θρησκευτικότητας.»