Η αποχαύνωση ως παιδαγωγική μέθοδος

Ρωτάς τα παιδιά, τους μαθητές: «τι δώρο θέλεις
να σου προσφέρουν οι γονείς, οι συγγενείς, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, στη
γιορτή σου ή στα γενέθλιά σου;». (Η ονομαστική εορτή σχεδόν καταργήθηκε. Σχεδόν
κανένα παιδί δεν γιορτάζει, δεν κερνάει, δεν προσκαλεί την ημέρα της
χριστιανικής γιορτής. Υπάρχουν μόνο τα γενέθλια. Η δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια
έχει επικρατήσει πλήρως. Και αυτά ακόμη τα γενέθλια δεν εορτάζονται στο γονικό
σπίτι, αλλά σε κάτι φανταχτερές, ιδιωτικές παιδοφυλακές. Το παιδί της πόλης, ως
γνωστόν, ευρίσκεται υπό διωγμόν από την ευλογημένη πατρική εστία. Φωνάζουν,
λερώνουν, γελούν, κλαίνε, μαλώνουν, πεινούν, πράγματα απαράδεκτα για ένα
ψευτοπολιτισμό, που θέλει τα πάντα αποστειρωμένα και αποστεωμένα. Ακόμη και
μηνύσεις υποβάλλουν ενοχλημένοι γείτονες και περίοικοι κατά παιδικών φωνών. Ας
κάνουν όλοι υπομονή. Οσονούπω θα καθιερωθεί το λεγόμενο ολοήμερο σχολείο, οπότε
θα επιστρέφουν εξουθενωμένα, το απόγευμα τα παιδιά στο σπίτι, για να ξαναρχίσει
το φροντιστηριακό λαχάνιασμα. Οι γονείς θα περιορίζονται σε μια «καληνύχτα» και
ένα «καλημέρα» και μετά θα αναρωτιούνται, εν φόβω και τρόμω, γιατί έμπλεξε αυτό
το παιδί. Σημείωση ακροτελεύτιος της παρένθεσης: στα βιβλία γλώσσας – περιοδικά
ποικίλης ύλης του Δημοτικού, δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη νύξη για ονομαστική
εορτή. Υπάρχουν μόνο γενέθλια). Επανέρχομαι στο προλογικό ερώτημα. Τα παιδιά εν
χορώ απαντούν: κινητό τηλέφωνο ή υπολογιστή. Και τα παιχνίδια ακόμη που
επιθυμούν «διαπλέκονται» με υπολογιστές. Και πώς αλλιώς; Νυχθημερόν
βομβαρδίζονται από ελκυστικότατες συσκευές της επικοινωνίας. Όπου και να
στρέψουν το βλέμμα τους, αντικρίζουν το «αντικείμενο του πόθου». Γονείς,
δάσκαλοι, φίλοι και συγγενείς όλοι μ’ ένα κινητό στο χέρι. Επικοινωνώ άρα
υπάρχω. Όπως προσφυώς ειπώθηκε για να
εξασφαλίσουν την συνοχή τους οι κοινωνίες με μνήμη χρησιμοποιούν την ιστορία
και οι κοινωνίες χωρίς μνήμη χρησιμοποιούν την επικοινωνία. Διάβασα πρόσφατα
επιστολή μητέρας παιδιού της Α΄ Γυμνασίου. Διαμαρτυρόταν γιατί το παιδί της
«εισέρχεται ανεξέλεγκτα όσες ώρες αυτή εργάζεται, σε ιστοσελίδες,
χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε ασύρματη σύνδεση υπάρχει στην πολυκατοικία». Ο
φορητός υπολογιστής, υπενθυμίζω, είναι δώρο του υπουργείου, πρώην εθνικής,
Παιδείας στα γυμνασιόπαιδα της πρώτης τάξης. Ως συνήθως κατόπιν εορτής οι
ενστάσεις.

Τώρα που το υπουργείο προτίθεται από την πρώτη
δημοτικού να καθηλώσει τα ανυπεράσπιστα παιδιά μπροστά σε υπολογιστές, θα
αντιδράσει κανείς; Απορώ και εξίσταμαι! Δεν κατανοούν οι γονείς το έγκλημα που
σχεδιάζεται εις βάρος των παιδιών τους. Στο προσχέδιο του «νέου σχολείου» που
οραματίζεται η  διαβιουπουργός,
καταγράφεται σαφέστατα ότι όλα, έμβια και άβια, αποκτούν ψηφιακή υπόσταση.
Ακόμη και ο δάσκαλος, ως φυσική παρουσία, ως πρόσωπο θα καταργηθεί. Θα
περιοριστεί σε ρόλο, θα χειρίζεται πλήκτρα, τα οποία θα μεταφέρουν στον
εγκέφαλο των παιδιών τις αναχωνευμένες στα εργαστήρια του πολυπολιτισμικού –
αποχαυνωτικού υπουργείου παιδομαζώματος, πληροφορίες. Οι νέες γενιές,  θα είναι οι μικροί πειθαρχημένοι στρατιώτες,
προετοιμασμένοι από ένα σχολείο πνιγμένο από την εμποροχυδαία πραγματικότητα.
Έχω χαρακτηρίσει τα νέα σχολικά βιβλία της γλώσσας, κακέκτυπο του διαδικτύου.
Προφανώς στάλθηκαν ως ένα είδος προπαιδείας σ’ αυτό που έρχεται. Ό, τι
αντικρίζει ο μαθητής στην τηλεόραση μεταφέρθηκε στο βιβλίο. Συνταγές
μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, κείμενα ανούσια, ολιγόλογα, κείμενα
χρήσιμα για την υποβολή μιας αίτησης ή ενός σύντομου βιογραφικού για μια θέση υποαπασχόλησης.
Σε μια γλώσσα παρδαλή, τραυματισμένη, μιξοελληνική. «Πολλές ρήσεις έχουμε δει
ν’ ανατρέπονται, ποτέ όμως την αποφθεγματική εκδοχή: όπου γλώσσα πατρίς», θα
πει ο Ελύτης στον «κήπο με τις αυταπάτες». Αν έβλεπε τα τωρινά βιβλία ίσως θα
δυσκολευόταν να γράψει αυτό το «ποτέ». Σχολείο ψηφιακό είναι σχολείο της
ορθοπεταλιάς, για να παραφράσω τον τίτλο ενός σπουδαίου βιβλίου του Γ. Καλιόρη.
(«Η κοινωνία της ορθοπεταλιάς»). Ένα σχολείο που ξεθεωμένο τρέχει να προλάβει
τις δήθεν εξελίξεις, να ανοίξει, όπως λέει ένα κρανιοκενές ευφυολόγημα, στη
ζωή. Όμως το σχολείο, για να παραμείνει σχόλη και σχολή, οφείλει να είναι
συντηρητικό, με την απλή και πρωταρχική σημασία της λέξης. Να συντηρεί τα
πολυτίμητα τζιβαϊρικά που παρέλαβε απ’ όσους πέρασαν και να τα παραδίδει στους
νεότερους, εμπλουτίζοντας, βέβαια, την παράδοση με τα άξια λόγου και μίμησης
(αξιόλογα και αξιομίμητα) νεότερα. «Μου φαίνεται ότι ο συντηρητισμός νοούμενος
ως συντήρηση, αποτελεί την ίδια την ουσία της εκπαίδευσης, η οποία έχει πάντοτε
ως έργο της να περιβάλλει και να προστατεύει κάποιο πράγμα – το παιδί έναντι
του κόσμου, τον κόσμο έναντι του παιδιού, το καινούργιο έναντι του παλαιού, το
παλαιό έναντι του καινούργιου», εξηγεί η Χάννα Άρεν, ήδη από το 1958, στο
απροσπέλαστο δοκίμιό της «η κρίση της εκπαίδευσης».

Πώς όμως να εξηγήσεις την συντηρητική διάσταση
που πρέπει να έχει το σχολείο σήμερα, σε ανθρώπους «ξιπασμένους οψίπλουτους»,
της μάθησης, που υποστηρίζουν ότι «το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ
ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες και στην κοινωνία, στην
γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός
πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός
μαθητικός υπολογιστής». (Α. Διαμαντοπούλου. Υποψιάζομαι ότι εκείνο το «τοίχους»
γράφτηκε αντί του «τείχη». Από κάτι τέτοιες σαπουνόφουσκες παρασύρονται κάποιοι
δάσκαλοι και τριγυρίζουν με  τους μαθητές
τους ολημερίς και ολονυχτίς, τάχα και εκπαιδευτικές επισκέψεις, αντί να στρωθούν
να κάνουν μάθημα μες στην τάξη). Το κακό είναι πως σ’ αυτόν τον τόπο ό,τι δεν
έχει πρόσφατη ημερομηνία έχει ποινικοποιηθεί.

Πάσχουμε από άκρατο και άκριτο, ας μου
συγχωρεθεί ο όρος, «νεανισμό». (Θυμήθηκα μια φράση του Χάιντεγκερ: «το δέντρο
μεγαλώνει από τα κλαδιά του αλλά και από τις ρίζες του»). Βλέπουμε τις ολέθριες
συνέπειες αυτού του καταστρεπτικού δόγματος: ό,τι αρέσει στους νέους. Γι’ αυτό
και υπολογιστές και διαδίκτυο από το δημοτικό. Αντί το σχολείο να είναι
θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους και κάστρο συντήρησης τους,
μεταβάλλεται σε πολλαπλασιαστή της περιρρέουσας αμορφωσιάς. Η αναγωγή της
αποχαύνωσης σε καινοτόμο παιδαγωγική μέθοδο. Αν υλοποιηθεί η εξαγγελία της
διαβιουπουργού σε μερικά χρόνια δίπλα από κάθε σχολείο θα χτίζεται και ένα
κέντρο απεξάρτησης των νέων από τις νέες τεχνολογίες. Πώς να τα εξηγήσεις όμως
αυτά σε ανθρώπους που θεωρούν το σχολείο χώρο πειραματισμών, επικοινωνίας,
εξουδετέρωσης των κοινωνικών αδικιών και ταξικών ανισοτήτων, εντάξεως των
μεταναστών και άλλων εύηχων πραγμάτων;

Θα κλείσω με κάτι που αυτές τις ημέρες μου
προκάλεσε «θλίψιν απαρηγόρητον». Προμηθεύτηκα τα αναγνωστικά που είχαν οι
μαθητές του δημοτικού πριν από το 1983, πριν ενσκήψει η λαίλαπα του
προοδευτισμού. Έχω ενώπιόν μου της Ε΄ δημοτικού. (Στην οποία φέτος διδάσκω).
Διαβάζω ονόματα λογοτεχνών που στολίζουν τις σελίδες του: Σολωμός, Παλαμάς, Δροσίνης,
Πολέμης, Καρκαβίτσας, Κονδυλάκης, Νιρβάνας, Ξενόπουλος, Παπαδιαμάντης, ό,τι
καλύτερο έχει να επιδείξει η πατρίδα μας. Πιάνω τα τωρινά με τις συνταγές
μαγειρικής και τις οδηγίες χρήσης καφετιέρας και απελπίζομαι. (Περίπου 20
συνταγές στις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Ένα ή δύο τα δημοτικά
τραγούδια. Σαφές το μήνυμα: αποκοπεί από τις ρίζες και εθισμό στην ευτέλεια). Σκέφτομαι
ότι αν μορφώσουμε μια γενιά Ελλήνων με τα «συντηρητικά» εκείνα βιβλία, θα βγουν
άνθρωποι που θα σώσουν την πατρίδα μας. Πράγμα βέβαια αδύνατον, όσο επιβιώνει η
τιποτοκρατία.

Υπό τις σημερινές συνθήκες, καθώς θα ‘λέγε και
ο ποιητής, «το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε».  

 

Νατσιός Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκίς

.

(1182) αναγνώσεις

82 comments

  1. Τα γενεθλια κυριε Νατσιο ειναι μια απο τις σημαντικοτερες εορτες του ετος για ενα ανθρωπο και πολυ μεγαλυτερης σημασιας απο την ονομαστικη μας εορτη. Στα γενεθλια εορταζουμε την γενεση της ψυχης μας και οχι το ονομα καποιου αλλου ακομα και αν αυτος ο αλλος ειναι ενας Αγιος. Στην αρχαιοτητα οι Ελληνες παππουδες μας αποκτουσανε τα ονοματα με διαφορετικο τροπο, ουσιαστικα το ονομα ειτανε ενας προσδιορισμος, μια επιδιωξη ζωης που θα επρεπε να εχει ο νεος, η νεα. Τα ονοματα τοτε ειχανε μια σημασια, μια βαρυτητα και δεν ειτανε απλα το ονομα του παππου η της γιαγιας που περασε σε εμας. Σε αυτη την περιπτωση θα ειτανε αξιολογο να εορτασουμε την ημερα που αποκτησαμε αυτο το ονομα διαφορετικα ο θρησκευτικος λογος που προβαλλεται ειναι πολυ λιγος. Οσο για τα ολοημερα σχολεια που θα χρησιμοποιουνε υπολογιστες για διαφορες εργασιες με την βοηθεια του διαδικτυου αμην και ποτε. Αναφερεστε στο ολο θεμα λες και θα ερθει η καταστροφη, δαιμονοποιωντας ενα πανισχυρο εργαλειο οπως ειναι το διαδικτυο χωρις το οποιο δεν θα μπορουσατε να γραψετε εδω μεσα. Μας πηγαινετε πισω 100 χρονια με μια σκεψη που δυστυχως δεν εχει τιποτα Ελληνικα αναγνωρισιμο. Η δαιμονοποιηση της επιστημης και της τεχνολογιας κυριε Νατσιο ειναι τα φραγκικα ξενοφερτα εκτρωματα και οχι αυτο που μας αναφερετε. Οι προγονοι μας εφτασαν στο μεγαλειο που εφτασαν γιατι εναγκαλιασαν την επιστημη, το φως, την αληθεια. Νομιζω οτι σαν λαος εχουμε καιρο ακομα για την αναγεννηση μας, ειδικα οταν ακομα υπαρχουν σκεψεις οπως η δικη σας. Οσο για το υπουργειο Παιδειας, πραγματι συμφωνω οτι κανει πολλα λαθη, παραγει βιβλια εκτρωματα που δεν διδασκουν την πραγματικη ιστορια των Ελληνων και καλλιεργει λανθασμενες αποψεις. Παρα ταυτα δεν ειναι παντου λαθος και δεν ειναι ολοι λαθος, δεν μπορουμε να γενικευουμε ετσι απλα.

  2. «Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα πώς δεν είμαστε στην Ελλάδα, πώς αυτό το κατασκεύασμα, που τόσοι σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης, με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό».
    Όπως όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε έτσι ένιωθε ο Γιώργος Σεφέρης στα 1936, στην πολύ προ computer και “διαβιουπουργών” εποχή – μια εποχή που τελικά εγκυμονούσε μόνο θρήνο και άδικο αίμα για το ανθρώπινο είδος και για το λαό μας ακόμη περισσότερα δεινά.
    Έτσι λέμε ότι νιώθουμε και σήμερα. Αν δεν πρόκειται για κληρονομική μεμψιμοιρία του γένους των νεοελλήνων τότε ίσως κάτι άλλο πάλι να συμβαίνει (…).
    Μήπως λοιπόν θα ήταν χρησιμότερο να πάψουμε τους {δικαιολογημένους) αφορισμούς και την “ιερή αγανάκτηση” και με περισσή ειλικρίνεια να προτείνουμε τι θέλουμε και πως θα το πετύχουμε, ανεξάρτητα από τις θυσίες που θα απαιτηθούν, ούτως ώστε να πορευτούμε εκεί που επιθυμούμε κι όχι εκεί που μας χειραγωγούν;
    Αλλιώς γιατί συζητάμε;

  3. Ας παρουν πισω τα κομπιουτερ απο τους μαθητες κι’ας τους δωσουν απο μια βιβλο να την διαβαζουν και να προσευχονται σαν τους μουσουλμανους και θα δεις σε ποσο λιγο καιρο θα λυθουν ολα μας τα προβληματα…
    Δεν μπορω να σε καταλαβω κ.Νατσιε, παρατησε το δασκαλικι και γινε πολιτκος και προσπαθησε να γινεις και Υπουργος Παιδειας να σωσεις τα παιδια μας και το εθνος.

  4. Επειδή ίσως κάποιοι εκ των σχολιογράφων δεν γνωρίζουν τους προβληματισμούς της εκπαιδευτικής κοινότητας και όχι μόνο, για τη χρήση υπολογιστών, παραθέτω ένα απόσπασμα του Μιχ. Δερτούζου:
    «Οι μαθητές φαίνεται να μαθαίνουν το ίδιο καλά με λιγότερο εκλεπτυσμένους τεχνολογικά τρόπους. Έκτοτε καταλήξαμε να αναγνωρίσουμε ότι η τεχνολογία από μόνη της, ασχέτως από το πόσο φανταχτερή ή συναρπαστική είναι, δεν βελτιώνει αυτόματα τη διαδικασία της μάθησης.
    Το γεγονός ότι δεν έγινε κάποιο αποφασιστικό βήμα μέσα σε δύο δεκαετίες δεν μπορεί να ερμηνευθεί σαν έγκριση για τη συνέχιση παρωχημένων πια διδακτικών μεθόδων και την αποφυγή της καινοτομίας. Ωστόσο, ο παλιός τρόπος είναι προτιμότερος από το να υιοθετηθεί τυφλά στα σχολεία η τεχνολογία των πληροφοριών, σε μια ανεύθυνα, και ευρέως διαδεδομένη κλίμακα που βασίζεται στην επιθυμία να δείχνουμε μοντέρνοι και στην αφελή υπόθεση ότι αν η τεχνολογία αναπτυχθεί μαζικά θα ανθίσουν σίγουρα χιλιάδες εκπαιδευτικά λουλούδια».
    Μιχάλης Δερτούζος (1936-2001), καθηγητής πληροφορικής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης

  5. Ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από την ανεπίγνωστη παιδεία την οποία έχουμε, διατηρώντας ωστόσο ότι μας φαίνεται σωστό, είναι η χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και προγραμμάτων.
    Βέβαια μαθήματα όπως Γλώσσα, Έκθεση, Φιλολογία δεν είναι δυνατόν να διδάσκονται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ούτε όμως με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο διδάσκονται τα μαθηματικά.

  6. Μιά στιγμή! Σέβομαι απεριόριστα τον κ. Νατσιό και το έργο του. Και τις απόψεις του σχετικά με τα ζητήματα αγωγής, παιδαγωγικής και εκπαίδευσης τις διαβάζω με πολύ προσοχή και πολύ θαυμασμό, δεν σας κρύβω.

    Θα περιοριστώ στα περί υπολογιστών. Συμφωνώ ότι η κατάχρηση των υπολογιστών συνδέεται με πολλά προβλήματα ειδικώς εφηβικά: εθισμός, απομόνωση, έλλειψη άσκησης, παχυσαρκία κλπ.

    Πολύ περισσότερο, συνυπογράφω την άποψη ότι πολλάκις οι υπολογιστές δημιουργούν στους χρήστες μιά ψευδαίσθηση “απεριόριστης πρόσβασης στη γνώση” – μιά ψευδαίσθηση ικανή να αποπροσανατολίσει την μαθησιακή διαδικασία. Και βεβαίως είναι σωστή η άποψη του κ. Δερτούζου – χρειάζεται σύνεση και μέτρο. Ο κ. Μανωλόπουλος καλά κάνει και θέτει υπ’ όψιν μας τους προβληματισμούς της εκπαιδευτικής κοινότητας.

    Αλλά, αγαπητοί σχολιαστές, ας λάβουμε θέσεις:

    1) Πιστεύουμε πράγματι ότι ο υπολογιστής δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση;
    2) Πρέπει να διανέμονται ή όχι υπολογιστές στα παιδιά; Ο,τι προβληματισμούς κι αν έχουμε, όσες αποχρώσεις κι αν εξετάσουμε, εδώ είμαστε ενώπιον μιάς απόφασης η οποία είναι μαυρόασπρη: H τους διανέμουμε ή όχι. Κι αν ναί, από πιά ηλικία;

    Βεβαίως το ζήτημα δεν είναι αυτοτελές! Βεβαίως σχετίζεται με τον τρόπο χρήσης τους. Βεβαίως είναι κρίσιμο να υιοθετηθεί σωστή μεθοδολογία βάσει της οποίας θα χρησιμοποιηθούν στην εκπαίδευση. Βεβαίως τα σχολικά εγχειρίδια οφείλουν να αναβαθμιστούν. Ποιός διαφωνεί; Αλλά αν υποθέσουμε ότι συμφωνούμε στους σχετιζόμενους αυτούς παράγοντες (και ποιός διαφωνεί άλλωστε;) και τους σταθεροποιήσουμε, το ερώτημα μένει καθαρό: Τους δίνουμε τους υπολογιστές στα παιδιά ναί ή όχι;

    Η δική μου άποψη είναι απλή: Ναί τους δίνουμε. Και δεν περιορίζω την θέση μου στην στρογγυλεμένη άποψη ότι “τους δίνουμε εφ’ όσον διασφαλιστεί ότι τα εκπαιδευτικά προγράμματα είναι μελετημένα, οι διδάσκοντες εκπαιδευμένοι, τα συνολικά αναλυτικά προγράμματα δουλεμένα από την αρχή κλπ κλπ”. Δεν μπορεί να διασφαλίζεις όλες τις προϋποθέσεις σε κάθε βήμα που κάνεις.

    Πιστεύω ότι πρέπει να τους δώσουμε ούτως ή άλλως. Ναί υπάρχουν κίνδυνοι. Εχω παιδί 10 χρονών, έχω ανηψιές 13, 11 και 10 χρονών και τα βλέπω. Αλλά όπως μαθαίνεις ένα παιδί να διαβάζει με κίνδυνο να διαβάσει σκουπίδια έτσι και το μαθαίνεις υπολογιστές (με ένα σωρό κινδύνους).

    Οχι δεν ελέγχουμε τα πάντα με τις τεχνολογίες – κάθε άλλο. Πρόκειται για μιά επανάσταση στην οποία γίνεται της παλαβής. Υπάρχουν υπέροχα πράγματα, υπάρχουν και αθλιότητες. Αλλά τελικά χρειάζεται μιά απόφαση, ένα ναί και ένα όχι: Κι εγώ λέω ναί. Ναί και προσέχουμε.

    Ο φίλτατος Imago (με τον οποίο μάλιστα δεν συμφωνούμε και πολύ συχνά), τα λέει πολύ καλά. Και θα επέκτεινα την θέση του συμπεριλαμβάνοντας την Γλώσσα και την Φιλολογία αν και παραδέχομαι ότι θα το έκανα πολύ πολύ προσεκτικά – ακριβώς επειδή αυτά τα μαθήματα πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά να αναζητούν την αναγνωστική εμπειρία – κάτι για το οποίο οι υπολογιστές δεν είναι ακόμα κατάλληλοι (αν και εδώ γίνονται σπουδαία βήματα).

    Θα τελειώσω με κάτι χαριτωμένο: Ο 10χρονος γιός μου χρησιμοποιεί υπολογιστή. Παραδέχομαι ότι ο τρόπος που το κάνει δεν με ενθουσιάζει πάντα (να είστε σίγουροι). Αλλά … διαβάζει Αντίβαρο! Εχει μάθει να κάνει αναζήτηση για να διαβάζει τις συζητήσεις που συμμετέχω. Αυτά είναι τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι ότι βαριέται γρήγορα, εκτός αν με κάποιον διαφωνώ έντονα. Τότε κάθεται πράγματι και διαβάζει τα σχόλια μέχρι τέλους, είτε καταλαβαίνει είτε όχι.

    Οπότε αν θέλετε να κάνετε κανένα καλό…

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  7. δασκαλε σημερα ειναι η επετειος της μεγαλης εθνοσωτηριου επαναστασεως. Πώς θα τη εορτασετε;

  8. Τρία πουλάκια κάθονταν, βαρκούλες αρμενίζουν ανώνυμε…

  9. Μα και πολυ ζαχαρι αν θα φας θα παθεις ζηλητηριασι!!
    Παν μετρον αριστον, δεν νομιζω ομως οτι τα κομπιουτερ που διδασκονται σε αλλους λαους τους κανουν κακο.

  10. Δάσκαλε Νατσιέ, μιλάς σε μια κοινωνία σε αφασία.
    Τα λόγια σου στο μυαλό του 99% του πληθυσμού φαντάζουν για κινέζικα.

    Εκεί καταντήσαμε. Μόνο ένα θαύμα μας σώζει.
    Θαύματα μας σώσανε παλιά. Γι’αυτό ελπίζουμε.

  11. Ούτε τα βιβλία, ούτε το ραδιόφωνο, (κάποτε το πικάπ ήταν αποχρώσα ένδειξη τεντυμποϊσμού), ούτε η τηλεόραση, ούτε οι υπολογιστές, ούτε τα κινητά, μπορούν να αποχαυνώσουν από μόνα τους. Ενας κοινός παρονομαστής των μέσων αυτών είναι ότι όλα αυτά δέχθηκαν στην αρχή τους κριτική, κάποτε σφοδρή (κάποτε τέθηκαν και στην πυρά) για τα δαιμόνια με τα οποία θεωρούνταν συνδεδεμένα.

    Μέτρον άριστον ασφαλώς. Αλλά μέτρο δεν είναι να δίνουμε μισό υπολογιστή. Αρα για να κλιμακώσουμε το διάλογο θα είχε ενδιαφέρον να κωδικοποιούσαμε τα συμπεράσματα και τις θέσεις μετά το άρθρο του κ. Νασιού. Ας αποφασίσουμε:

    1. Να δίνουμε ή να μην δίνουμε υπολογιστές στα παιδιά;
    2. Αν ναί σε ποιά ηλικία;

    Οι ερωτήσεις βέβαια αφορούν την κρατική διανομή. Ως γονιός, ο καθένας θα κάνει ότι νομίζει σωστό.

    Γιάννης Μικρός

  12. Θα πρέπει να μάθουμε τα παιδιά να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή όπως τα μαθαίνουμε να χρησιμοποιούν το μολύβι, το τετράδιο και το βιβλίο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

    Μην θεοποιούμε την τεχνολογία.

  13. στην 1η ερώτηση απαντώ με όχι, γιατί η ιδιοκτησία κρατικώς επιχορηγηθέντως υπολογιστού καί την γονική συναίνεση παρακάμπτει καί την ορθή σχολική χρήση δεν εξασφαλίζει, θυμίζει δε τις εποχές κατά τις οποίες οι μαθητές ερχότανε στο σχολείο ντυμένοι με προδιαγεγραμμένη ενδυμασία.
    Η δεύτερη ερώτηση παραμένει, λόγω απάντησης στην πρώτη, άνευ αντικειμένου.

  14. Απαντώ πρώτα στον Ανώνυμο που με ρωτάει”πώς θα εορτάσω την εθνοσωτήριο”. Μα σκεπτόμενος ότι κάτι αφασικά μαλάκια σαν αυτόν μας οδήγησαν στην σημερινή κατάρρευση. Βουλιάξαμε από τότε ξεφτιλίστηκε (Χούντα) που ποινικοποιήθηκε (προοδοαριστερά) η φιλοπατρία. Με μια φράση ο Ν. Σαρρής συνόψισε το πρόβλημα: “άλλοι πουλούν πατρίδα και άλλοι πουλούν την πατρίδα”.
    Ο κ. Μικρός με τα δύο ερωτήματά του συμπυκνώνειτον προβληματισμό ή καλύτερα την αγωνία μου. Κάθε εβδομάδα έρχονται γονείς στο σχολείο ζητώντας μου βοήθεια, γιατί το παιδί “κόλλησε στον υπολογιστή”. Το σχολείο δεν θα καταντήσει προέκταση του παιδικού δωματίου. Ας προσεχθεί ο συντηρητικός χαρακτήρας και ας μην φοβόμαστε τις λέξεις λόγω των “χρήσιμων ηλίθιων” του συστήματος. Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι αν αντικαθίστaνται το βιβλίο και ο δάσκαλος. Με τα ψηφιακά τα πάντα θα είναι ελεγχόμενα. Αυτό δεν φοβίζεΙ, δεν θυμίζει Όργουελ;Συγγνώμη για τον συνθηματικό τρόπο γραφής, αλλά κυριοκεκτικά τρομάζω στην σκέψη ότι θα στήσουμε πρωτάκια μπροστά σε υπολογιστές. Έκανα ένα πείραμα. Πήγα τους μαθητές μου στην αίθουσα των υπολογιστών και τους έβαλα να διαβάσουν (στον υπολογιστή) ένα κείμενο για τον Κολοκοτρώνη, με εικόνες κλπ. Στην συνέχεια στην τάξη τους δίδαξα περίπου τα ίδια πράγματα, με άλλα λόγια, “από καρδίας”. Ό,τι τους έμεινε ήταν από αυτά που δίδαξα και όχι το ψηφιακό μάθημα. Το πρόσωπο διδάσκει αγαπητοί και όχι το άψυχο μηχάνημα.

  15. Απαντώ πρώτα στον Ανώνυμο που με ρωτάει”πώς θα εορτάσω την εθνοσωτήριο”. Μα σκεπτόμενος ότι κάτι αφασικά μαλάκια σαν αυτόν μας οδήγησαν στην σημερινή κατάρρευση. Βουλιάξαμε από τότε που ξεφτιλίστηκε (Χούντα) και ποινικοποιήθηκε (προοδοαριστερά) η φιλοπατρία. Με μια φράση ο Ν. Σαρρής συνόψισε το πρόβλημα: “άλλοι πουλούν πατρίδα και άλλοι πουλούν την πατρίδα”.
    Ο κ. Μικρός με τα δύο ερωτήματά του συμπυκνώνειτον προβληματισμό ή καλύτερα την αγωνία μου. Κάθε εβδομάδα έρχονται γονείς στο σχολείο ζητώντας μου βοήθεια, γιατί το παιδί “κόλλησε στον υπολογιστή”. Το σχολείο δεν θα καταντήσει προέκταση του παιδικού δωματίου. Ας προσεχθεί ο συντηρητικός χαρακτήρας και ας μην φοβόμαστε τις λέξεις λόγω των “χρήσιμων ηλίθιων” του συστήματος. Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι αν αντικαθίστaνται το βιβλίο και ο δάσκαλος. Με τα ψηφιακά τα πάντα θα είναι ελεγχόμενα. Αυτό δεν φοβίζεΙ, δεν θυμίζει Όργουελ;Συγγνώμη για τον συνθηματικό τρόπο γραφής, αλλά κυριοκεκτικά τρομάζω στην σκέψη ότι θα στήσουμε πρωτάκια μπροστά σε υπολογιστές. Έκανα ένα πείραμα. Πήγα τους μαθητές μου στην αίθουσα των υπολογιστών και τους έβαλα να διαβάσουν (στον υπολογιστή) ένα κείμενο για τον Κολοκοτρώνη, με εικόνες κλπ. Στην συνέχεια στην τάξη τους δίδαξα περίπου τα ίδια πράγματα, με άλλα λόγια, “από καρδίας”. Ό,τι τους έμεινε ήταν από αυτά που δίδαξα και όχι το ψηφιακό μάθημα. Το πρόσωπο διδάσκει αγαπητοί και όχι το άψυχο μηχάνημα.

  16. Κυριε Νατσιο το μηχανημα οπως γραψατε ειναι αψυχο, ειναι ενα εργαλειο και απλα επεκταση του ανθρωπινου σωματος οπως ενα τσεκουρι η ενα κατσαβιδι η μια τηλεοραση. Το πως χρησιμοποιουμε αυτα τα εργαλεια εξαρταται μοναχα απο εμας και κανεναν αλλο. Το να τρομαζουμε στην δυναμη του διαδικτυου και του υπολογιστη ειναι εντελως ανοητο μιας και αυτη η δυναμη τους μπορει να χρησιμοποιειθει για πολλα καλα. Το σχολειο πρεπει να μαθαινει στα παιδια πως να σκεπτονται, νομιζω εδω ολοι συμφωνουμε. Αν ο υπολογιστης βοηθαει σε αυτη την διαδικασια παιδευσης γιατι να μην χρησιμοποιειθει; Ο προβληματισμος σας εκδηλωνει μια αγνοια και απαραδεκτη φοβια για Ελληνα δασκαλο. Εργαζομαι στον χωρο της πληροφορικης πανω απο 13 χρονια και παραλληλα διδασκω σε πολλους νεους τις δυνατοτητες που μας δινουν αυτα τα μηχανηματα. Χωρις τον ανθρωπο τιποτα δεν γινεται παραλληλα ομως δεν μπορουμε να αγνοουμε παντελως την συγχρονη τεχνολογια. Να σας ρωτησω εχεται επισκεφθει ποτε σας το μουσειο Αρχαιας Τεχνολογιας στην Θεσσαλονικη; Εχεται δει απο κοντα τα τεχνολογικα θαυματα των Αρχαιων προγονων μας; Αν οχι να πατε για να δειτε απο μονος σας τι καταφερνει ο ανθρωπινος νους οταν εχει οραματα και τολμη, οταν αγκαλιαζει την επιστημη και την τεχνολογια. Στην κοινωνια του Orwell δεν υπαρχουν κακα μηχανηματα που καταδυναστευουν τον ανθρωπο. Υπαρχουν πονηρα μυαλα που περιμενουν να εκμεταλευτουν φοβισμενους και αβουλους πολιτες. Πολυ καλα κανατε και διδαξατε στα πρωτακια την ιστορια του Κολοκοτρωνη, τιποτα δεν αντικαθιστα τον δασκαλο. Το τι θα κανουν τα παιδια μετα το μαθημα εξαρταται απο εσας και τους γονεις του. Αν εσεις απο μονος σας εχετε τις φοβιες που εχετε και οι γονεις τους παντελη αγνοια και τεμπελια τοτε τα παιδια τι θα κανουν; Φυσικα θα ανοιξουν τον υπολογιστη, θα βρουνε παιχνιδια και θα αποχαυνωθουν. Εσεις ξερετε τι πρεπει να τα βαλετε να κανουν στον υπολογιστη τους; Οι γονεις που παραπονουνται ξερουνε οτι πρεπει να κατσουνε μαζι με τα παιδια τους και να δουλεψουν μαζι τους για να μαθουν να βλεπουνε τον υπολογιστη σαν εργαλειο παρα σαν παιχνιδι; Δηλαδη πως θα γινουνε ολα, ουρανοκατεβατα και με την συγκατεθεση του θεου; Το συν Αθηνα και χειρα κινει το ξερουμε;

    Ειλικρινα λυπαμαι που ακομα υπαρχουν δασκαλοι και Ελληνες στην Ελλαδα σαν και εσας. Αυτη η χωρα παει μπροστα 10 βηματα και πισω 100.

    ΥΓ: Καποιος ανεφερε σε προηγουμενο ποστ το Παν Μετρον Αριστον. Αμορφωτε Ελλην, διαβασε πρωτα ενα Αριστοτελη, ενα Πλατωνα πριν γραψεις τους μπουρδολογιες των ΝεοΕλληνων. Μετρον Αριστον ειναι το σωστο μιας και δεν ειναι το καθε μετρο αριστο αλλα μονο το μετρο. Καλυνυχτα μας.

  17. Αφού λοιπόν το μέτρο είναι άριστο, ας προσπαθήσουμε να ΜΕΤΡιάσουμε την απήχηση των γενικών μας πεποιθήσεων στα επιμέρους θέματα για να συμφωνήσουμε (τουλάχιστο) σε αυτά.
    Το στοίχημα είναι να μετριάσουμε χωρίς να πάψουμε να είμαστε συνεπής. Γόρδιος δεσμός και αυτός.

  18. Μας διέφυγε, νομίζω, ότι η αποστολή του σχολείου δεν είναι μόνο η μετάδοση γνώσεων και δεξιοτήτων στα παιδιά, αλλά πρώτα απο όλα η κοινωνικοποίησή τους, η μεταβίβαση δηλαδή όλων εκείνων των στοιχείων που συνθέτουν την ταυτότητα και το χαρακτήρα της (κάθε) κοινωνίας. Η κοινωνικοποίηση, όμως, για να είναι ομαλη χρειάζεται την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί μπροστά σε ένα γυαλί, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε παιδιά της πρώτης σχολικής ηλικίας. Η έλξη που ασκεί σε ένα παιδί ο υπολογιστής και ο χρόνος που μοιραία θα σπαταλά μπροστά του μειώνουν το χρόνο που θα μπορεί αυτό να συνεργάζεται να επικοινωνεί και να ΠΑΙΖΕΙ με την οικογένεια του, τους φίλους του και το περιβάλλον του.
    Σμφωνώ ότι ο υπολογιστής είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο αλλά όπως όλα τα εργαλεία θα πρέπει να ξέρεις τί να κάνεις με αυτό. Δεν φτάνει να γνωρίζεις πώς να βιδώνεις μια βίδα με το κατσαβίδι (κάποιος έγραψε για κατσαβίδια) αλλά θα πρέπει να ξέρεις που και πως χρησιμοποιούνται οι… βίδες. Τελικά, αυτό που χρειάζεται η παιδεία μας είναι το περιεχόμενο. Αν ο πίνακας της τάξης είναι διαδραστικός, whiteboard, ή μαυροπίνακας είναι κάτι που έχει πολύ μικρή σημασία.

  19. O Imago διαφωνεί με την διανομή των υπολογιστών βάζοντας το θέμα σε διαφορετική βάση. Μιλώ για το επιχείρημά του βάσει του οποίου η διανομή του υπολογιστού στα παιδιά παρακάμπτει την συναίνεση των γονέων. Ενδιαφέρον επιχείρημα, το καταλαβαίνω. Θα έσπευδα να διαφωνήσω προβάλλοντας το αντεπιχείρημα ότι ο υπολογιστής, ως εποπτικό και ως εκπαιδευτικό μέσο, θα μπορούσε να καταταγεί στην κατηγορία των βιβλίων – όπου βεβαίως δεν γίνεται δεκτή τυχόν αντίρρηση των γονέων.

    Από την άλλη πλευρά αντιλαμβάνομαι ότι ο υπολογιστής δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκην μ’ αυτή τη θεώρηση και άρα ο γονέας νομιμοποιείται να αποφασίσει εκείνος. Τέλος πάντων σταθμίζοντας τους κινδύνους (από την μία να μείνει ένα παιδί τεχνολογικά αναλφάβητο κι από την άλλη να εθιστεί στον υπολογιστή εις βάρος μιάς αρμονικής κατανομής του χρόνου και των δραστηριοτήτων του) θα προέκρινα να γίνει η διανομή. Καταλαβαίνω βεβαίως και την αντίθετη άποψη – θέμα στάθμισης και τελικής εκτίμησης είναι.

    Ενδεχομένως θα μπορούσε να συζητηθεί το εξής: Η διανομή να γίνεται μόνο εάν υπάρχει η έγκριση των γονέων. Αυτό υποτίθεται ότι θα ήταν αποστομωτικό, αλλά βασίμως θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι άπαξ και παρέχεται η δυνατότητα διανομής, η πίεση που θα δέχονταν οι γονείς θα ήταν αφόρητη.

    Ε, ναί ρε παιδιά, αλλά και ο γονέας που αποφασίζει κάποια ευθύνη πρέπει να πάρει για τις απόψεις του. Κάπως πρέπει να προχωρούμε στη ζωή αυτή. Κι αγαπητέ κ. Νασιέ οι παραπονούμενες μανάδες “που κολλάει το παιδί τους”, κι αυτές κάποια ευθύνη πρέπει να πάρουν. Θα μπορούσαν να πούν το ίδιο και για την τηλεόραση. Διανοείστε σήμερα ένα παιδί να μεγαλώνει χωρίς τηλεόραση; Ναί ξέρω, μπορεί να ήταν καλύτερα, όλοι μπορούμε να μιλήσουμε για το σκουπιδαριό των τηλεοπτικών προγραμμάτων αλλά επιτέλους …. πάρτε ευθύνη! Κι εσείς δάσκαλοι, κι εσείς γονείς! Δεν μπορεί να κλαιγόμαστε και να μουρμουράμε στο Αντίβαρο (κι εγώ μαζί) ότι μας φταίει η τηλεόραση, μας φταίει ο υπολογιστής “και κολλάει το παιδί”. Πάρε το παιδί μιά εκδρομή, στείλτο με τους φίλους του στο πάρκο με μιά μπάλλα και δεν θα κολλάει. Ξεκουνήσου! Δεν μπορεί να καθόμαστε στην τηλεόραση εμείς και να λέμε στο παιδί “μην κολλάς στην τηλεόραση!”

    Και κύριε Νασιέ, σας εκτιμώ και σας σέβομαι αλλά να με συμπαθάτε τώρα: Δεν ξέρω πως στην οργή κάποιο software “με κείμενο και εικόνες” θα μπορούσε να μεταδώσει τα περί Κολοκοτρώνη καλύτερα από σας – δεν είναι δίκαιη η σύγκριση που κάνατε και το πείραμα δεν είναι και πολύ σόι, για να βγούν συμπεράσματα, δεν συμφωνείτε;

    Για πηγαίνετε να τους μιλήσετε για ηφαίστεια! Οσο γλαφυρός κι αν είστε, και μπούμ και μπάμ να κάνετε πάνω στην έδρα και για την Πομπηία να τους μιλήσετε και για τον Ηφαιστο να τους πείτε, το παιδάκι που θα παίζει με την λάβα, με το υπέδαφος με τους σεισμούς σε ένα καλογραμένο software θα καταλάβει 1000 πράγματα. Δεν σας υποκαθιστά ! Εκεί θα είστε, διπλα θα είστε – ένα μέσο είναι, τίποτα παραπάνω. Καλό ή κακό αναλόγως της ποιότητάς του, αναλόγως του πως το χρησιμοποιούμε. Κακώς κάκιστα τα βιβλία δεν έχουν Καρκαβίτσα και Παπαδιαμάντη μέσα – αλλά τι φταίει ο υπολογιστής γι’ αυτό; Και το Αντίβαρο μέσω του υπολογιστή το έχουμε και το ταλαιπωρούμε – αλλιώς πως θα φιλοσοφούσαμε μετ’ ευτελείας τόση ώρα;

    Οχι λοιπόν! Να τα δώσουμε τα ρημάδια. Εκεί καταλήγω. Να τα δώσουμε και να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας – όπως χρωστάμε να κάνουμε. Ως γονείς. Γιατί κατά τα άλλα, για το τι κάναμε ως γενιά στη χώρα και στα παιδιά αυτά, μάλλον αυτοκριτική θα έπρεπε να κάνουμε παρά να γκρινιάζουμε ασταμάτητα. (Ναί ξέρω, μερικοί εδώ θα διαχωρίσουν τη θέση τους: “Εγώ…”)

    Τα περί Οργουελ κ. Νασιέ δεκτά μεν, δεν αθωώνουμε τίποτα, ξέρω τι γίνεται, αλλά η αντίδραση δεν είναι να πετάξουμε τους υπολογιστές. Οπως ακριβώς για το σκουπιδαριό της τηλεόρασης η αντίδραση δεν είναι να τις πετάξουμε. Κι εσείς εμφανιστήκατε στην τηλεόραση και μιά χαρά σας είδαμε και σας χαρήκαμε. Υποτίθεται ότι είμαστε σκεπτόμενοι άνθρωποι, κρίνουμε κι επιλέγουμε.

    Εντάξει, πήρα φόρα … Αλλά είναι κρίμα, είναι πραγματικά κρίμα – ένας άνθρωπος με την μόρφωσή σας κ. Νασιέ, με την εργατικότητά σας, το ήθος σας, να επιτρέπετε στο πάθος σας για την μόρφωση των παιδιών να παίρνει επιθετικές μορφές. Μιά χαρά είναι ο υπολογιστής – τον χρησιμοποιείτε κι εσείς. Μέτρον άριστον φυσικά.

    Αλλά να σας πω και μιά κουβέντα παραπάνω, μ’ όλο το θάρρος: Αν κάποιος μερακλής, επαγγελματίας και μορφωμένος, που ξέρει την δουλειά και συνεργάζεται με τους σωστούς, έγραφε ένα καλό software για τον Κολοκοτρώνη – για την στρατηγική που ακολουθήθηκε στα Δερβενάκια, με τρισδιάστατους χάρτες, με την κίνηση των ανδρών κλπ κλπ και σας το έδειχνε καλοπροαίρετα, τότε κατά βάθος πιστεύω ότι πρώτος εσείς θα ζητούσατε από τα παιδιά να “παίξουν” μ’ αυτό στην τάξη. Μ’ εσάς δίπλα. Και στο σπίτι τους επίσης. Ο Δάσκαλος είναι Δάσκαλος – τίποτα δεν το αλλάζει αυτό. Εντάξει. Αλλά τι αποτελεσματικότερο από τα παιδιά που θα παίζουν με τον Κολοκοτρώνη και θα μαθαίνουν με το δάσκαλο να συνανεί; Τι εντυπωσιακότερο;

    Μόνο ίσως να μπαίνει ο δάσκαλος στην τάξη καβάλα στ’ άλογο.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  20. Το πιο πιθανο ειναι πως οι υπολογιστες ειναι ακαταλληλοι στις νεες ηλικιες για την εμπεδωση της μαθησης. Ηδη ερευνες εχουν αποδειξει το ποσο λαθος ειναι οι λεγομενοι διαδραστικοι πινακες που βασιζονται στο Powerpoint. Αυτο βεβαια δεν ειναι δημιουργει μια θεση εναντια στην χρηση και εκμαθηση υπολογιστων στο σχολειο. Υποχρεωτικα καποιος αποφοιτος λυκειου πρεπει να ξερει Office και στοιχεια προγραμματισμου σε μια απλη γλωσσα πχ Basic, Gauss κλπ.
    Οταν το σχολειο δεν διδασκει υπολογιστες και τουλαχιστον μια ξενη γλωσσα συμβαλει στην επομενη γενια νεοπτωχων στον νεο καταμερισμο της εργασιας. Και βεβαια οι χαμενοι ειναι οι ηδη πτωχοι που δεν μπορουν να πληρωσουν για φροντιστηρια και υπολογιστες.

  21. Γενέθλια – ἑορτή
    ῾Η ἑλληνική παράδοσις ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια, ἦταν ἡ συμμετοχή καί ἡ προσφορά τοῦ προσώπου στά κοινά. ῾Ο στόχος ἦταν νά γίνη κάποιος χρήσιμος πολίτης, δηλαδή ἄξιο κομμάτι τοῦ συνόλου. ῎Ετσι βλέπουμε ὅτι ὡς ὑπέρτατη ἰδέα εἶχαν τήν πατρίδα, ἔτσι ὁ Αἰσχύλος ἐνῶ εἶχε διαπρέψει ἀτομικά, τό μόνο πού ζήτησε νά γράψουν στόν τάφο του ἦταν ὅτι πολέμησε στόν Μαραθώνα, ἔτσι οἱ ἑορτές τους ἦταν μόνον κοινές.
    ᾿Αντιθέτως στή Δύση ὡς ἀξία εἶχαν τό ἄτομο. Γι’ αὐτό βλέπουμε αὐτό τό πάθος πού ἔχουν γιά τά ἀτομικά δικαιώματα( ἑνῶ στή χώρα μας μέ τό δημοκρατικό φρόνημα πού μᾶς διακατέχει πάντα, δέν ὑφίστατο ποτέ τέτοιο προβλημα), γιά τά προσωπικά δεδομένα, γιά τίς ἀτομικές ἐλευθερίες. ᾿Απόρροια αὐτῆς τῆς νοοτροπίας εἶναι ἡ πρόταξη τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν γενεθλίων ὡς ἀνάδειξη τοῦ “ἐγώ”. Στήν ῾Ελλάδα ὅμως ὡς συνέχεια τοῦ ἀρχαίου πνεύματος δώσαμε βάση στόν ἑορτασμό τῶν ῾Αγίων, πού παρ’ ὅλο τόν ἰδιαίτερο ἑορτοσμό τῶν φερόντων τό ὅνομά τους, στήν οὑσία οἱ ἑορτές ἦταν ὁμαδικές στούς Ναούς κ.λ.π.
    ῎Εχει λοιπόν δίκιο ὁ κύριος Νατσιός πού ἀναφέρεται σέ δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια, ὅπως καί γιά πολλές ἀκόμα εἰσαγώμενες “ἑορτές”.

  22. Γενέθλια – ἑορτή
    ῾Η ἑλληνική παράδοσις ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια, ἦταν ἡ συμμετοχή καί ἡ προσφορά τοῦ προσώπου στά κοινά. ῾Ο στόχος ἦταν νά γίνη κάποιος χρήσιμος πολίτης, δηλαδή ἄξιο κομμάτι τοῦ συνόλου. ῎Ετσι βλέπουμε ὅτι ὡς ὑπέρτατη ἰδέα εἶχαν τήν πατρίδα, ἔτσι ὁ Αἰσχύλος ἐνῶ εἶχε διαπρέψει ἀτομικά, τό μόνο πού ζήτησε νά γράψουν στόν τάφο του ἦταν ὅτι πολέμησε στόν Μαραθώνα, ἔτσι οἱ ἑορτές τους ἦταν μόνον κοινές.
    ᾿Αντιθέτως στή Δύση ὡς ἀξία εἶχαν τό ἄτομο. Γι’ αὐτό βλέπουμε αὐτό τό πάθος πού ἔχουν γιά τά ἀτομικά δικαιώματα( ἑνῶ στή χώρα μας μέ τό δημοκρατικό φρόνημα πού μᾶς διακατέχει πάντα, δέν ὑφίστατο ποτέ τέτοιο προβλημα), γιά τά προσωπικά δεδομένα, γιά τίς ἀτομικές ἐλευθερίες. ᾿Απόρροια αὐτῆς τῆς νοοτροπίας εἶναι ἡ πρόταξη τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν γενεθλίων ὡς ἀνάδειξη τοῦ “ἐγώ”. Στήν ῾Ελλάδα ὅμως ὡς συνέχεια τοῦ ἀρχαίου πνεύματος δώσαμε βάση στόν ἑορτασμό τῶν ῾Αγίων, πού παρ’ ὅλο τόν ἰδιαίτερο ἑορτοσμό τῶν φερόντων τό ὅνομά τους, στήν οὑσία οἱ ἑορτές ἦταν ὁμαδικές στούς Ναούς κ.λ.π.
    ῎Εχει λοιπόν δίκιο ὁ κύριος Νατσιός πού ἀναφέρεται σέ δυτικόφερτη φραγκοσυνήθεια, ὅπως καί γιά πολλές ἀκόμα εἰσαγώμενες “ἑορτές”.

  23. ἑνῶ στή χώρα μας μέ τό δημοκρατικό φρόνημα πού μᾶς διακατέχει πάντα, δέν ὑφίστατο ποτέ τέτοιο προβλημα

    Ναι ο Μανιαδακης, η ΕΣΑ και αλλες δημοκρατικες δυναμεις σεβοντουσαν τα ανθρωπινα δικαιωματα.

  24. Κύριε Δημούτσο, αυτή τη διάζευξη μεταξύ των “κοινών” και του “ατόμου” την συναντώ πολλές φορές στα κείμενα φίλων αρθρογράφων και σχολιαστών. Αντιλαμβάνομαι όχι μόνο την φιλοσοφική αλλά και την εντελώς πρακτική της αξία στο να κατανοούμε κοινωνίες, ιστορικές περιόδους, συμπεριφορές, κώδικες αξιών κλπ. Εχω βέβαια την εντύπωση ότι γίνεται κάποια κατάχρηση της (της διάκρισης αυτής) συνδέοντάς την αιτιολογικά με διάφορα – πχ την εορτή ή μη των γενεθλίων. Ωστόσο, δέχομαι ό,τι λέτε, ομολογώ ότι δεν έχω επαρκή μόρφωση να καταπιαστώ. Νομίζω ότι η σύνδεση που παρουσιάζετε είναι ισχυρή, ίσως όχι. Λογική μου φαίνεται.

    Ομως, κατά την διατύπωση του συλλογισμού σας, παρεμβάλατε κάτι περί ατομικών δικαιωμάτων. Μιά στιγμή λοιπόν, το θέμα αποκτά ενδιαφέρον μεγαλύτερο από τα κεράκια των γενεθλίων.

    Ναί συμφωνώ, και είναι λογικό: η έμφαση στο άτομο, εξελίσσεται σε κωδικοποίηση ορισμένων αρχών ως “ατομικών δικαιωμάτων”. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι παρατηρήσεις:

    1) Ποιά από τα δικαιώματα αυτά δεν θα άξιζε κανείς να υπερασπιστεί; Το “πάθος” το σημειώνετε κάπως απαξιωτικά, αλλά δεν θα σταθώ εκεί. Πάθος μπορεί να δείξει κανείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την προάσπιση της πατρίδος, για τα δικαιώματα των ζώων, για την προστασία του περιβάλλοντος ή για την διάδοση της ελληνικής φέτας. Μόνο του λοιπόν το κατά περίπτωση πάθος δεν είναι κακό – στο βαθμό κατά τον οποίο δεν καταδεικνύεται τι ακριβώς κινδυνεύει από το πάθος αυτό. Δηλαδή, με τι ακριβώς έρχεται σε σύγκρουση η υπερασπιζόμενη αξία (ανθρώπινα δικαιώματα ή πρόβεια φέτα);

    2) Τα ατομικά δικαιώματα, τα συγκεκριμένα, τα καταγεγραμμένα, με τι ακριβώς έρχονται σε σύγκρουση λοιπόν; Δεν θέλω να μου πείτε ότι η “ατομοκεντρική κοινωνία μας οδηγεί σε αδιέξοδα”, συμφωνώ και επαυξάνω. Θέλω να μου απαντήσετε συγκεκριμένα: Ποιό ακριβώς ατομικό δικαίωμα όταν ασκείται έρχεται σε σύγκρουση με ποιά αξία. Αυτό θέλω να μάθω. Οχι απαραιτήτως για να διαφωνήσω – πχ για την θανατική ποινή θα μπορούσα να υπερασπιστώ αμφότερες τις θέσεις και να επιχειρούσα ίσως να θέσω σε σύγκρουση το “δικαίωμα στη ζωή” με το “περί δικαίου αίσθημα”. Αρα παρακαλώ μην εκλάβετε την ερώτηση ως προκλητική, θέλω πράγματι να εμβαθύνω στο συλλογισμό σας.

    3) Δεν θα προσυπέγραφα καθόλου ότι “στη Ελλάδα μας διακατέχει πάντα το δημοκρατικό φρόνημα”. Πως προκύπτει αυτό; Αρχίζοντας να μετράμε από πότε; Και το λέτε αυτό έναντι τίνων; Των Ελβετών; Των Αγγλων; Των Γάλλων; Αλλά τέλος πάντων δεν θα μαλώσουμε εκεί.

    Θα μαλώσουμε όμως αν το λέτε ως εάν να υπονοείτε ότι “εμείς-εδώ-έχουμε-παραδοσιακά δημοκρατικό-φρόνημα, μην-σκάτε-και-πολύ-για-τα-ατομικά-δικαιώματα”.

    Γιατί αν είναι οι παραδόσεις μας να εμποδίζουν τις παραβιάσεις των φραγκο-δικαιωμάτων, όπως εμπόδισαν τα φραγκο-γενέθλια (συ είπας!), τότε να ανησυχώ.

    Ας είναι. Ο γιός μου σβήνει κεράκια κάθε χρόνο και κατά πως φαίνεται θα έπρεπε γι’ αυτό να ανησυχώ περισσότερο. Αλλά με ηρεμεί ότι καταβροχθίζει και μισό κιλό φέτα στην καθησιά.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  25. Ο καψερος ο Γιανναρας ειπε καποτε για τον ρολο των ατομικων δικαιωματων. Ανεφερε ορθα πως στην Αρχαια Αθηνα, δεν νοουντο ατομικα δικαιωματα και αυτο εχει γινει αναμασημα για καποιους που δεν εχουν χωνεψει πως η νεωτερικοτητα ειναι κατι διαφορετικο.

  26. ᾿Αγαπητέ κύριε Μικρέ
    ᾿Εκλάβετε τό “πάθος” ὡς “προτεραιότητα” γιά νά μήν παρεξηγούμαστε. Στήν μιά περίπτωση εἶναι προτεραιότητα τοῦ “ἐγώ”, στήν ἄλλη τοῦ “ἐμεῖς”. Στήν πρώτη εἶναι ἡ ἀνάδειξη-ἐπιβολή τοῦ ἀτόμου, στήν ἄλλη ἡ διακονία-θυσία τοῦ προσώπου ὑπέρ τοῦ συνόλου. Οἱ σχέσεις στήν ἀρχαία ῾Ελλάδα καί στήν συνέχεια στήν ᾿Ορθοδοξία εἶχαν ὀριζόντια μορφή, ἐνῶ στήν Δύση πυραμιδοειδῆ. Αὐτή ὁδηγεῖ σέ ἱερά ἐξέταση, ἐξουσία, ἐπιθετικούς πολέμους. ᾿Ακόμα καί στά παιδικά ἔργα βλέπουμε σάν στόχο τήν ἐπικυριαρχία ἐφ’ ὅλου τοῦ κόσμου.
    Δέν ἐξιδανικεύω τήν δική μας νοοτροπία ἡ ὁποῖα παρεκκλίνει σέ ἄλλα ἐλαττώματα. ᾿Απλῶς σημειώνω τίς διαφορές.
    Βέβαια τό ἑλληνικό πνεῦμα σήμερα ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἐξ αἰτίας τῆς τάσεως πού ἔχουμε νά μιμούμεθα καί νά υἱοθετοῦμε ὅτι μᾶς ἔρχεται ἀπό τήν Δύση, ὅπως λέει κάποιος διαπρεπής πνευματικός ὅτι “τά κεφάλια παπίζουν καί ὁ λαός προτεσταντίζει”. Τό κακό εἶναι ὅτι δεχόμαστε ὡς ἐπί τό πλεῖστον τά ἀρνητικά καί δέν παραδειγματιζόμαστε ἀπό τά θετικά τους.
    Πάντως δέν ἀπαγορεύω στά μικρά μου παιδιά νά ἀνάβουν κεράκια. Τά μεγαλύτερα σιγά-σιγά δέν δίνουν καί τόση σημασία, ἀλλά λοιδορῶ τά ἀδέλφια μου καί τούς γονεῖς μου ὅταν μοῦ λένε γιά ἑορτή γενεθλίων.

  27. Χαίρομαι για τον ουσιαστικό διάλογο που διεξάγεται.

    Αγαπητέ κ. Μικρέ, ενδιαφέρον θα βρείτε σε σχέση με το ερώτημά σας το βιβλίο του Χρήστου Γιανναρά «Η απανθρωπία του δικαιώματος» (ο πρώτος σύνδεσμος στο βιβλίο, ο δεύτερος από τη σχετική αναζήτηση στο google).

    Ανδρέας.

    ΥΓ. Ένας ακόμα σύνδεσμος σε μία βιβλιοκριτική του βιβλίου αυτού από τον Θεόδωρο Ζιάκα στην Καθημερινή το 1998, την οποία έφερε στο προσκήνιο του διαδικτύου το υπέροχο Αντίφωνο

  28. Θα επιμείνω λίγο στην γενικευμένη διανομή υπολογιστών, αυτή την φορά στις τεχνικές πτυχές του ζητήματος.
    Η τεχνολογική εξέλιξη είναι ταχύτατη, ο μέσος χρόνος χρήσης ενός υπολογιστή, είναι δύο χρόνια.
    Με ποιά κριτήρια θα γίνεται η διανομή?
    Θα δίνεται ανά δύο χρόνια νέος υπολογιστής, νέα software στα παιδιά?
    Ποιό το κόστος ενός τέτοιου εγχειρήματος?
    Η γονική συναίνεση συνδέεται άμεσα με την τάση των γονέων να διαλέγουνε τα καλύτερα, σύμφωνα με τις οικονομικές των δυνατότητες, η αδυναμία επιρροής της απόφασης, για τον αρμόζων υπολογιστή ενός συγκεκριμένου παιδιού, δεν περιέχει το στοιχείο της αντιδημοκρατικής εξομοίωσης?
    Τί εμπειρία έχουμε γενικότερα με τις προμήθειες στον δημόσιο τομέα, μήπως αυτό το εγχείρημα θα γιγαντώσει την τάση κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής δραστηριότητας, ακυρώνοντας οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης της οικονομίας η οποία περνάει απαραίτητα μέσα από την ατομική καταναλωτική συμπεριφορά η οποία θέτει τον ανταγωνισμό των προμηθευτών σε μια πιο αντικειμενική βάση?

  29. “Βέβαια τό ἑλληνικό πνεῦμα σήμερα ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἐξ αἰτίας τῆς τάσεως πού ἔχουμε νά μιμούμεθα καί νά υἱοθετοῦμε ὅτι μᾶς ἔρχεται ἀπό τήν Δύση”

    αξιότιμε κε. Δημούτσο,

    δυστηχώς έχεται σε ορισμένα θέματα την τάση να αντιστρέφεται αιτία και αποτέλεσμα. Όσο είχαμε πολτισμό ανώτερο εξαγάγαμε, από την στιγμή την οποία την σκυτάλη πήραν άλλοι (στην προκειμένη η Δύση) είναι λογικό να είμαστε εμείς αυτοί οι οποίοι εισάγουμε και άλλοι εξάγουνε.
    Η πρόθεσή μας λοιπόν δεν μπορεί να είναι η απόρριψη οποιουδήποτε στοιχείου προερχομένου από την Δύση, αυτό θα είναι μόνο το αποτέλεσμα. Η πρόθεσή μας πρέπει να είναι, να αναζωογωνηθούμε πολιτισμικά, ζώντας την αλήθεια μας.

  30. Αγαπητέ Imago όλα τα ερωτήματα που θέτεις είναι βάσιμα. Κι είναι από τις λίγες φορές που μπορώ να χρησιμοποιήσω την επαγγελματική μου εμπειρία για να τοποθετηθώ:

    – Τα δύο χρόνια είναι κάπως υπερβολική τοποθέτηση – εξαρτάται από το software που θα χρειαστεί να εκτελείται. Πάντως η πρόσβαση στο internet μπορεί να εξυπηρετηθεί για πολύ περισσότερα χρόνια. Tο θέμα δεν αφορά στην τεχνολογία του υπολογιστή αλλά στις ταχύτητες σύνδεσης.

    – Αρα όχι! Δεν πρέπει να δίδεται νέος υπολογιστής. Εάν υποθέσουμε ότι μιά από τις βασικότερες επιδιώξεις είναι η πρόσβαση στο internet ή σε web based εφαρμογές, τότε ο υπολογιστής αρκεί για το μεγαλύτερο μέρος της μέσης εκπαίδευσης. Εντάξει, τα 6 χρόνια θα είναι πολλά αλλά ο βασικός σκοπός θα έχει επιτελεστεί.

    – Νέο software, νέες εκδόσεις κλπ ασφαλώς θα πρέπει να προσφέρονται! Δεν το συζητάμε! Μέσω internet ασφαλώς.

    Γιά τις πτυχές του ζητήματος της γονικής συναίνεσης αντιλαμβάνομαι την βάση του συλλογισμού σου απλώς ιεραρχώ τα συμπεράσματα κάπως χαμηλότερα – προσπαθώντας να σταθμίσω το θέμα εφ’ όλης της ύλης.

    Ποιάς εφ’ όλης όμως; Διότι για τα θέματα κόστους, κρατικών προμηθειών, στρεβλής επιχειρηματικότητας κλπ υιοθετώ πλήρως τις επιφυλάξεις σου! Πλήρως! Βρωμάει αγρίως το θέμα – καθόλου δεν μου αρέσει και μένα. Αν δείς μάλιστα την πρόσφατη αρθρογραφία στο Αντίβαρο, θα δείς τι αισχρό πάρτυ γίνεται τις κρατικές ιστοσελίδες. Εχω μάλιστα και ιδία αντίληψη για το θέμα. Σπεύδω άρα να πω ότι όλες οι απόψεις “υπέρ της διανομής” που κατέθεσα, τελούν υπό την προϋπόθεση ότι η διαδικασία ήταν και θα είναι διαφανής. (Τρέχα γύρευε θα μου πείς κι όλα τα δίκια δικά σου).

    Στον κύριο Δημούτσο θα απαντήσω αφού διαβάσω τα κείμενα που υποδεικνύει ο κ. Σταλίδης. Ευχαριστώ αμφότερους.

    Και ειδικώς από τους κκ. Νατσιό και Δημούτσο ζητώ συγγνώμη για τον κάπως έντονο τρόπο με τον οποίο σχολίασα μέχρι στιγμής τα κείμενά τους. Θεωρείστε κύριοι τον σεβασμό μου δεδομένο.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  31. Την εποχη του δωρεαν λογισμικου δεν νοουνται προμηθειες. Ενας μαθητης ειναι σαν εναν πρωταρη που μαθαινει αυτοκινητο. Θελει κατι απλο για να δουλευει. Ακομα και μεταχειρισμενα μηχανηματα 4 ετων υπερεπαρκουν με ενα Star Office, Firefox και εναν απλο compiler της Basic.

  32. Πράγματι, στα περί προμηθείας δεν συμπεριλαμβάνω το λογισμικό. Open source για εφαρμογές σαν αυτές που αναφέρεστε είναι αρκετό.

  33. “Ενας μαθητης ειναι σαν εναν πρωταρη που μαθαινει αυτοκινητο.”

    Φαντάζομαι αναφέρεστε σε πρωτάρηδες μαθητές, οι οποίοι ούτε το διαδίκτυο δεν έχουνε ανάγκη, από την στιγμή την οποία δεν μπορούνε να αξιοποιήσουνε το εύρος πληροφοριών το οποίο αυτό προσφέρει.
    Η εκκίνηση της ενασχόλησης με το διαδίκτυο, σε αυτή την ηλικία, μπορεί να γίνει και σε ένα ανάλογα διαμορφωμένο ειδικό χώρο εντός του σχολείου, αφήστε που μέ ή χωρίς υπολογιστή, δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί το κόστος πρόσβασης στο διαδίκτυο.
    Τα δε λογισμικά free ware, όπως για παράδειγμα το maxima, δεν έχουνε νόημα στους αδύναμους μαθητές, οι οποίοι δεν έχουνε πρόθεση να ασχοληθούνε εκτός σχολείου με τα μαθήματά των.
    Πιστεύω ότι ο ειδικά διαμορφωμένος και εξοπλισμένος χώρος εντός του σχολείου μπορεί να συνδιάσει κόστος και όφελος, όπως και να ελέγξει την επιζητούμενη πρόοδο στην μάθηση.
    Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί πρέπει να μάθουνε να μεταφέρουνε γνώσεις με αναπαράσταση, ειδικά στην φυσική και στα μαθηματικά. Στις θετικές επιστήμες έχουμε γενικά πολύ καλούς θεωρητικούς, οι οποίοι μπορούνε να γενικεύουνε μέσω της τυποποίησης. Επειδή όμως η έρευνα αλλά και η οικονομία δεν ζεί με γενικές βεβαιότητες, αλλά από την ενασχόληση με την, εφαρμόσιμη λεπτομέρεια, το ζητούμενο δεν είναι η εξήγηση, αναμετάδοση της γνώσης, αλλά η ανάλυσή της.

  34. “Θα πρέπει να μάθουμε τα παιδιά να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή όπως τα μαθαίνουμε να χρησιμοποιούν το μολύβι, το τετράδιο και το βιβλίο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο”. Δηλαδή νομίζετε ότι τα παιδιά ξέρουν να χρησιμοποιούν όλα αυτά; Ή τουλάχιστον το βιβλίο; Θα είχα κάποιες αμφιβολίες. Τώρα το ποιος φταίει είναι άλλο. Ο κάθε ένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του.
    Όσο για το ότι “ο υπολογιστής είναι ένα όπλο και εξαρτάται από εμάς να τον χρησιμοποιήσουμε σωστά ή όχι” αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα. Υποθετικά ο άνθρωπος είναι εκείνος που αποφασίζει πώς θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία. Όπως και οποιοδήποτε αντικείμενο έχει στα χερια του. Τουλάχιστον αυτό θέλουμε να πιστεύουμε. Στην ελεύθερη βούληση του ατόμου. Αν λάβουμε όμως υπ’ όψιν το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η “κακή” χρήση των όπλων, τότε πολύ φοβάμαι ότι η ελεύθερη βούληση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και κάτι αλλο. Ίσως κριτική σκέψη, σεβασμός, αξίες, αρχές.
    Πέραν αυτού θα ήταν καλό ίσως να σκεφθούμε εάν ο άνθρωπος τα τελευταία κυρίως χρόνια εκφράζεται πραγματικά ελεύθερα, αν αποφασίζει ελεύθερα. Είναι λοιπόν ελεύθερο το παιδί του γυμνασίου ή πολλές φορές και του δημοτικού που το ρωτάς “Τι θέλεις να σπουδάσει;” Και σου απαντάει: “Δεν έχω αποφασίσει ακόμα, ανάλογα πιο επάγγελμα θα δίνει πολλά λεφτά όταν δώσω πανελλήνιες”. Είναι προσωπική απόφαση όταν αυτό που σπουδάζουν τα παιδιά το έχουν αποφάσισει τα μόρια που συγκέντρωσαν και όχι τα ίδια; Δεν ακούω κάποιον τα τελευταία χρόνια να κάνει κάτι που θέλει. Όλοι κάνουν αυτό που εξυπηρετεί το σύστημα. Πέραν αυτού, ο πολίτης είναι ελεύθερος όταν την οποιαδήποτε στιγμή που θα εκφράσει μία άποψη που δεν θα συμφέρει τις εκάστοτε καθοδηγούμενες πολιτικές θα γίνει περίγελως των κάθε λογής τηλεκαρνάβαλων οι οποίοι θα τον στολίσουν με κάθε είδους κοσμητικά επίθετα;
    Άλλο ένα σημείο που θίγει ένας συνομιλητής σε κάποιο άλλο σχόλιο είναι ότι “δεν χρειάζεται να γίνουν τα παιδιά προέκταση του υπολογιστή, απλώς θα τον χρησιμοποιούν”. Πολύ φοβάμαι ότι δεν γίνεται ο υπολογιστής πρόεκταση δική μας. Θα έλεγα ότι εμείς τείνουμε να γίνουμε θλιβερές προεκτάσεις δικές του. Εμείς απλά έχουμε μάθει να χτυπάμε τα πλήκτρα. Προ ημερών βρέθηκα σε μεγάλο βιβλιοπωλείο. Δύο από τους υπαλλήλους που έσπευσαν να με εξυπηρετήσουν απέτυχαν γιατί όταν πληκτρολόγησαν το όνομα του συγγραφέα που τους ανέφερα και τον τίτλο του βιβλίου μου ανέφεραν ότι δεν το βρίσκουν. Αποφάσισα λοιπόν να αποτανθώ στον υπεύθυνο του τμήματος ο οποίος με την αναφορά και μόνον του ονόματος του συγγραφέα μου έδωσε και το βιβλίο που έψαχνα και μου κατέβασε από τα ράφια και 5-6 άλλα με παρεμφερές περιεχόμενο. Τελικά διαπίστωσα ότι το τρομακτικό λάθος που δεν επέτρεψε στους δύο προηγούμενους υπαλλήλους να με βοηθήσεουν ήταν το γεγονός ότι είχα παραλήψει ένα άρθρο από τον τίτλο. Το ίδιο μου έχει συμβεί επανειλημένες φορές σε διάφορα βιβλιοπωλεία.
    Η χρήση του υπολογιστή δεν σημαίνει ούτε πρόοδο ούτε προοδευτική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα το οποίο με την σειρά του κρίνεται από την πρόθεση του υποκειμένου όταν κάνει κάτι. Όταν οι καινοτομίες μπαίνουν σε έναν τόσο σοβαρό χώρο όπως αυτός της παιδείας λόγω πολιτικής βούλησης και όχι λόγω εκπαιδευτικής ανάγκης τότε δεν είναι στραβός ο γυαλός. Κινούμαι κι εγώ στον χώρο της εκπαίδευσης, διδάσκω κάποια ξένη γλώσσα, και τουλάχιστον στο μάθημα που διδάσκω εγώ ο υπολογιστής δεν θα προσέφερε τίποτα. Θεωρίες “προοδευτικές” έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια πολλές. Η μία μετά την άλλη ξεφτίζουν. Ο άνθρωπος για να μάθει δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από αγάπη προς την μάθηση και όρεξη να καθίσει κάτω να διαβάσει. Κανένας υπολογιστής δεν κάνει τον άνθρωπο σοφό. Αν αυτό γινόταν τότε είναι κρίμα που δεν μπήκαν στα σχολεία εδώ και χρόνια. Ίσως να μην είχα ακούσει από πτυχιούχους της φιλοσοφικής εκ των οποίων κάποιοι έχουν και μεταπτυχιακά ότι: 1) Η λέξη “παράθυρο” έχει δύο συλλαβές “παρά-θυρο”. Όταν επέμεινα πήρα την απάντηση ότι δεν έχει σπουδάσει ελληνική φιλολογία και δεν είναι υποχρεωμένη να τα ξέρει αυτά, ούτε επίσης τί είναι οξύτονη, παροξύτονη, κλπ, 2) “Δίνω το βιβλίο στον Γιάννη”, στον Γιάννη είναι υποκείμενο 3) Ερώτηση σχετικά με Ελληνοισπανικό λεξικό: “γιατί αφού στα Ισπανικά δεν υπάρχει ουδέτερο γένος δίπλα στην λέξη “παιδί” γράφει “ουδ.”; 4) Μία Καρυάτιδα βρίσκεται εδώ, μία στο Παρίσι και οι υπόλοιπες στο Λονδίνο, … Τα ανωτέρω άτομα διδάσκουν.
    Πριν από 2 ή 3 χρόνια όταν δημοσιεύτηκαν οι βάσεις και τα ονόματα των επιτυχόντων στις ανώτατες σχολές μία ρεπόρτερ από κάποιο κανάλι έκανε σε κάποιον από τους πρωτεύσαντες την εξής καταπλητκική ερώτηση: “Από πότε άρχισες να διαβάζεις;” και το παιδί με ένα χαμόγελο γεμάτο νόημα της απάντησε: “Από την πρώτη δημοτικού”. Δεν ξέρω τί περίμενε να ακούσει η εν λόγω κυρία πάντως από την αντίδρασή της το συγκεκριμένο δεν το περίμενε.

  35. Αλεξανδρα γραφεις: “Νομιζετε οτι τα παιδια μπορουν να τα χρησιμοποιουν ολα αυτα;”. Για μισο λεπτο η δουλεια των δασκαλων και των γονεων δεν ειναι να τα παροτρυνει να τα μαθουνε να τα χρησιμοποιουνε; Αναφερετε αργοτερα στο κειμενο σας οτι η χρηση του υπολογιστη δεν σημαινει προοδο, πολυ σωστα οπως και το να διαβαζει καποιος ενα βιβλιο χωρις να το καταλαβαινει δεν σημαινει προοδο, η να πηγαινει στο σχολειο χωρις να μαθαινει τιποτα δεν σημαινει προοδο. Η σωστη χρηση υπολογιστη σημαινει προοδο οταν ο μαθητης αποκομιζει γνωση η καταφερνει να ακονισει το μυαλο του απο προβληματα που του τιθενται. Δεν πιστευω οτι μπορουμε να συνεχισουμε να βλεπουμε τους υπολογιστες εως οπλα οπως καποιος προηγουμενος αναλυτης ανεφερε τα οποια πρεπει να τα προσεχουμε παρα πολυ διοτι θα μας καταστρεψουν τα παιδια μας. Καπως ετσι μαλλον καθοντουσαν και σχολιαζαν πριν απο 100 χρονια οσοι ειδανε για πρωτη φορα το τηλεφωνο η το αυτοκινητο. Με θλιβει το γεγονος οτι υπαρχουν αρκετα ατομα μεσα σε αυτο το διαδικτυακο χωρο τα οποια βλεπουν ακομα και σημερα τους υπολογιστες σαν ενα οπλο η απειλη για την προοδο των παιδιων μας. Τα παιδια θα αποχαυνωθουν με η χωρις τους υπολογιστες αν δεν εχουν σωστους γονεις, σωστους δασκαλους και μια πολιτεια τα οποια τα σεβεται σαν ατομα. Μια ερωτηση πριν ερθουν οι υπολογιστες στα σχολεια, οταν πηγαινα εγω σχολειο δηλαδη πριν απο 30 χρονια ολα σωστα δεν γινοντουσαν συμφωνα με την δικη σας λογικη; Η δικια μας και η λιγο παλαιοτερη γενεα δεν εφτασαν την Ελλαδα στην καταστροφη την σημερινη; Μπορειτε να με πειτε αν οι προηγουμενες γενεες αγαπουν την πατριδα τους, το περιβαλλον h και αν εχουν καποιες αξιες; Δεν χρειαζεται να με απαντησετε, ολοι ξερουμε οτι με την πολυ “σωστη” παιδεια που ειχαμε εμεις καταφεραμε σημερα να ψηφιζουμε τους 300 αναξιους για να βολεψουμε τους δικους μας και τον ευατο μας. Υπαρχουν οι εξαιρεσεις που δυστυχως ομως δεν επιβεβαιωνουν οτι ειχαμε την παιδεια που πρεπει. Οτι οχι τωρα τα πραματα θα αλλαξουν επειδη εχουμε τους υπολογιστες αλλα επιτελους ας δουμε το δασος και οχι το δαχτυλο. Το προβλημα πηγαζει απο την βαθια κοινωνικη και πολιτισμικη κριση που αντιμετωπιζουμε σαν λαος. Ας σταματησουμε να δαιμονοποιουμε τους παντες και τα παντα χωρις να κοιταμε στον καθρεφτη πρωτα.

    Δημητρης

    ΥΓ: Για οποιον θελει να προσφερει απαντησεις στα κειμενα μου ειμαι ο ανωνυμος που εγραψε το πρωτο κειμενο.

  36. Αντι να μιζεριαζουμε αγαπητε Ιμαγκο ας ξεκινησουμε με 2 απλα ερωτηματα.

    1)Οφειλει ο μα8ητης να ξερει μια τουλαχιστον ξενη γλωσσα απο το ελληνικο σχολειο;
    2)Οφειλει να ξερει στοιχειωδη χρηση ενος επξεργαστη κειμενου, ενος υπολογιστικου και μιας απλης μακροεντολης σε Basic;

    Εγω υποστηριζω πως ΝΑΙ, αλλιως προκειται πλεον για λειτουργικα αναλφαβητους. Και βεβαια η δημοσια παιδεια οφειλει να τα παρεχει αυτα γιατι πλεον η ιδιωτικη με τα PALSO, ECDL και την βιομηχανια φροντιστηριων κονομαει πανω στις πραγματικες αναγκες των νεων. Και παλι οι φτωχοι σε αυτην την περιπτωση ειναι οι πλεον χαμενοι. Οι πλουσιοι ουτως η αλλως εχουν χρηματα για να καλυψουν αυτες τις αναγκες.

  37. “Αντι να μιζεριαζουμε αγαπητε Ιμαγκο ας ξεκινησουμε με 2 απλα ερωτηματα.”

    πριν “ξεκινήσουμε” από τα δικά σου ερωτήματα, εξυπνάκια, δώσε καταρχήν μια απάντηση στα ερωτήματα τα οποία τέθηκαν από τους υπόλοιπους σχολιαστές χωρίς να μιζεριάζεις αόριστα αναφερόμενος στα σχόλια των άλλων!

  38. Αγαπητέ ανώνυμε Δημήτρη,
    Θα σας πρότεινα να διαβάσετε καλύτερα αυτά που γράφω. Νομίζω ότι κάτι δεν έχετε καταλάβει. Νομίζω ότι αναφέρω ξεκάθαρα ότι εάν τα παιδιά δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν τα βιβλία τότε κάποιοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Γράφω επίσης ότι αυτό που είναι σημαντικό είναι ο λόγος για τον οποίο γίνεται κάτι. Άρα αυτά που γράφετε τα έχω ήδη αναφέρει στο σχόλιό μου. Πέραν αυτού, οι ευθύνες είναι ομαδικές. Ξεκινούν από αυτόν που επιβάλλει ένα εκπαιδευτικό σύστημα και φθάνουν σε αυτούς που το αποδέχονται.
    Σε κάθε εποχή υπάρχουν άνθρωποι που μαθαίνουν πράγματα και κάποιοι που δεν μαθαίνουν, για τους δικούς του λόγους ο κάθε ένας. Σημασία έχει το ποσοστό της κάθε περίπτωσης και το τί μαθαίνουν ή δεν μαθαίνουν τα παιδιά. Ο άνθρωπος ο οποίος περνάει ώρες μπροστά στον υπολογιστή αποκτά μία παθητική στάση. Το λεξιλόγιό του περιορίζεται σε αυτό που του χρειάζεται για να κάνει το κουτί να δουλέψει. Σύμφωνα με στατιστικές, λοιπόν, τα παιδιά αποκτούν όλο και λιγότερες γενικές γνώσεις και μιλούν όλο και χειρότερα την γλώσσα τους. Μπορείται να το εξηγήσετε εσείς αυτό εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι τα τελευταία χρόνια έχουν αυθηθεί τα μέσα ενημέρωσης και η χρήση των υπολογιστών;

    Ευχαριστώ πολύ
    Αλεξάνδρα Καλούδη

  39. Θα ήταν κρίμα η συζήτηση να διολισθήσει σε μία “αναμέτρηση” σχετικά με το σκόπιμο ή μη της χρήσης του υπολογιστή.

    Διαβάζω το άρθρο της κας Καλούδη, εμπνέομαι από τις προθέσεις της, το μεράκι της και πολλές από τις εύστοχες παρατηρήσεις της. Αλλά θα με στενοχωρούσε αν όλη αυτή η ζωντάνια τελικά “στόχευε” τον υπολογιστή ή – για να μην είμαι υπερβολικός – έθετε τον υπολογιστή “απέναντι” στις ενδεδειγμένες παιδαγωγικές και εκπαιδευτικές μεθόδους αντί να τον βάλει πλάι τους.

    Δεν θα είχα λόγο να εικάσω κάτι τέτοιο. Αλλά το παράδειγμα του βιβλιοπωλείου είναι ατυχές. Συγχαρητήρια στον καταρτισμένο υπάλληλο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χαίρει της εκτίμησης όλων μας.

    Αλλά αυτό τι σημαίνει βρε παιδιά; Πόσους και πόσους υπέροχους τίτλους δεν έχουμε βρεί αναζητώντας θέματα που μας ενδιαφέρουν; Πόσα και πόσα υπέροχα πράγματα θα αγνοούσαμε στη ζωή μας ή από πόσα άλλα θα ήμασταν αποκλεισμένοι εάν δεν τον είχαμε; Για φανταστείτε τον καταρτισμένο εργαζόμενο, να ήξερε κι όλας υπολογιστές! Πόσους αναγνώστες θα μπορούσε να ενημερώνει για νέους τίτλους, πόσους συναφείς τίτλους δεν θα μπορούσε να προτείνει στο βιβλιοπωλείο, πόσα πράγματα θα μπορούσε να κάνει !

    Τι να πω, με πλημμυρίζει η όρεξη για παραδείγματα… Ναί θα προτιμούσα να είμαι κάτω από μιά κληματαριά ή δίπλα στο τζάκι και να παίζω σκάκι. Δεν μπορώ, τι να κάνω; Είχα εγκαταλείψει το αγωνιστικό σκάκι (το σκάκι τελείως) από την φοιτητική περίοδο και τώρα όποτε θέλω αντιμετωπίζω μερικούς φίλους από διάφορα μέρη του κόσμου. Ναί εντάξει δεν είναι το ίδιο. Αλλά κι εγώ μία το πρωί μπορώ να παίξω σκάκι τι να κάνουμε τώρα; Να το βγάλω από τη ζωή μου; Δεν θα ήταν θλιβερό αν κάποτε βρισκόμουν κάτω από μιά κληματαριά με ένα καλό αντίπαλο, και να μην θυμάμαι ούτε τις κινήσεις;

    Ωραία θα ήταν να είμαστε με τους συζητητές του Aντίβαρου και να τα λέμε από κοντά – ποιός λέει όχι; Ναί αλλά δεν είμαστε. Και τώρα… είμαστε!

    Ωραία θα ήταν να ήμουν στην Οπερα του Γκέτεμποργκ και να ακούω Jussi Bjorling αλλά δεν μπορώ – χώρια ότι έχει πεθάνει από καιρό ο έρμος πριν χτιστεί μάλιστα η Οπερα. Αλλά κι αυτόν ακούω και τα σχέδια του κτηρίου βρίσκω ότι ώρα μου καπνίσει. Εντάξει, δεν είναι “μόρφωση” αυτό, συμφωνώ και επαυξάνω, αλλά σίγουρα δεν την εμποδίζει κι όλας!

    Οχι δεν πατάμε μηχανικά πλήκτρα κυρία Καλούδη, δεν συμφωνώ καθόλου και δεν είναι καλό το παράδειγμά σας με το βιβλιοπωλείο. Το καταλαβαίνετε κι εσείς, δεν αποδεικνύει καθόλου ότι “οι άνθρωποι γίνονται προέκταση του υπολογιστή”.

    Ο ισχυρισμός σας μου φέρνει στο μυαλό αυτή την υπέροχη ταινία “Μοντέρνοι καιροί” του Τσάρλυ Τσάπλιν όπου ο άνθρωπος γίνεται “γρανάζι” στη γραμμή παραγωγής – ε όχι λοιπόν, δεν πρόκειται καθόλου περί αυτού. Κι όταν γίνεται – πχ σε λογιστικά γραφεία που απασχολούν καταχωρήτριες – δεν είναι παρά μιά επανάληψη αυτής της ούτως ή άλλως θλιβερής ρουτίνας που γινόταν και προηγουμένως με μολύβι και χαρτί – και μάλιστα πολύ επαχθέστερα.

    Συμφωνώ απολύτως μαζί σας ότι η χρήση του υπολογιστή δεν σημαίνει αυτομάτως “πρόοδο ή προοδευτική αντιμετώπιση των πραγμάτων – δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο συμφωνώ. Αλλά από την άλλη πλευρά βρίσκω την αντίδραση σ’ αυτόν οπισθοδρομική – ορίστε το είπα! Διότι, εντάξει, αφήστε κατά μέρος την καλή ή κακή πολιτική βούληση. Εχω κι εγώ λόγους να είμαι καχύποπτος – τα είπα και με τον Imago περί αυτού.

    Εσείς όμως, δεν βρίσκετε οφέλιμο τον υπολογιστή ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας; Εσείς; Μιά καθηγήτρια ξένων γλωσσών; Καταλαβαίνω ότι μέσα στην τάξη, μπορεί να μην σας είναι απαραίτητος, ή καλύτερα, ότι η συγκεκριμένη εκπαιδευτική ώρα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα χωρίς αυτόν. Βεβαίως! Σωστό θα ήταν να το πείτε και θα το δεχόμουν πάραυτα και χωρίς δεύτερη κουβέντα.

    Αλλά πως είναι δυνατόν να λέτε ότι “τουλάχιστον στο μάθημα που διδάσκω εγώ δεν θα πρόσφερε τίποτα”; Πως είναι δυνατόν; Βλέπω το γιό μου πως προοδεύει στα Αγγλικά χαζεύοντας ξένες ιστοσελίδες – ευτυχώς ακόμα είμαι σε θέση να τις ελέγχω – και αναρωτιέμαι σε τί επίπεδο ήμουν εγώ στην ηλικία του όταν μάθαινα κι εγώ αγγλικά. Ενδεχομένως έχουν προοδεύσει οι μέθοδοι διδασκαλίας – ίσως όχι. Αλλά, ελάτε τώρα, ξέρουμε όλοι ότι η πρόοδος αν μη τι άλλο σε θέματα λεξιλογίου προέρχεται (και) από την τριβή του μικρού με τις ξενόγλωσσες σελίδες.

    Ας είναι. Δεν θα σταθώ στην άποψη ότι “θεωρίες προοδευτικές εμφανίζονται πολλές αλλά ξεφτίζουν μία μία”. Θα θέλαμε ένα Αντίβαρο οι δυό μας για μιά τέτοια συζήτηση.

    Θα συμφωνήσω με ενθουσιασμό μαζί σας ότι “ο άνθρωπος για να μάθει χρειάζεται αγάπη προς την μάθηση και όρεξη”. Δεν θα συμφωνήσω ότι “αρκεί μόνον αυτό”. Ακόμα και για “να διαβάσει κάποιος”, όπως λέτε, ο υπολογιστής του προσφέρει πρόσβαση σε πλήθος κειμένων πολύ καλής ποιότητας.

    Κι εν πάσει περιπτώσει, σ’ αυτόν που έχει όρεξη να διδάξει και να διδαχτεί, ούτε ο μαυροπίνακας, ούτε η κιμωλία, αλλά ούτε και ο υπολογιστής αποτελούν εμπόδια.

    Ακόμα κι αν υπάρχει κίνδυνος, κάποιος σκανδαλιάρης μαθητής, να πάρει την κιμωλία και να σχεδιάσει ένα ξεβράκωτο καραγκιοζάκι.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  40. Χριστός Ανέστη.
    Πολυ φοβαμαι πως ο συντηρητισμος ουδεποτε ωφελησε μια κοινωνια ποσο μαλλον το οραμα αυτης που εκφραζεται μεσα απο την παιδεια. Εχω κι εγω με τη σειρα μου πολλες ενστασεις για τον τροπο που λειτουργει σημερα ο νεοφιλελευθερισμος, ομως μου ειναι αδυνατο να διανοηθω πως οι νεες τεχνολογιες αποχαυνωνουν ή καταστρεφουν. Οπως καθετι χρησιμο εργαλειο, το κλειδι ειναι η σωστη χρηση..
    Σε προακαλω λοιπον στο μεγάλο αφιερωμα του yannidakis live που συμπτωματικα ξεκινα απο την ερχομενη Δευτερα, 26 Απριλιου και για μια εβδομαδα, που γινεται στην παιδεια.
    Οι ενστασεις ειναι πολλες φορες χρησιμες :[

  41. Εξυπνακιας

    Επειδη οι αλλοι σχολιαστες που διαφωνουν, διαμορφωνουν μια σταση αρνησης προς οτιδηποτε αφορα την τεχνολογια (θυμηθειτε τα δοκιμια Παπανουτσου, Ξηροτυρη κλπ που ειχαν τρομαξει οι συμπαθεις των θεωρητικων επιστημων με τον κοσμο που εφευγε απο τους καταναγκασμους του 19ου αιωνα) δεν μπορω να τοποθετηθω. Ουτε στην τοποθετηση σας που δεν καταλαβα και το περιεχομενο της.
    Και ειδικα οταν αναφερονται σε σκηνες Οργουελ οταν βλεπουν παιδακια μπροστα σε υπολογιστες εκει δεν μπορω να επιχειρηματολογησω. Μπορω να πω τα ιδια για σκηνες Μοντερνων Καιρων οταν βλεπεις παιδακια σε θρανια και για εικονες πορειας Νυρεμβεργης σε μαθητικη παρελαση. Οπου ταχθει η ιδεοληψια καθενος μπορει να δει σε καθε εικονα οτι θελει.
    Τα ερωτηματα μου και ειδικα σε εκπαιδευτικους παραμενουν.
    1)Ξενη γλωσσα.
    2)Χρηση στοιχειωδους software.

  42. Αγαπητέ Ανώνυμε,

    Στα ερωτήματα που έθεσες στη συζήτηση, απαντώ:

    – Βεβαίως ξένη γλώσσα!
    – Βεβαίως χρήση υπολογιστών! Εμβαθύνω λίγο περισσότερο σ’ αυτό το τελευταίο:

    Δεν ξέρω εάν είναι αναγκαίο να διδαχθούν τα παιδιά γνώσεις προγραμματισμού – έστω και βασικές (πχ μακροεντολές σε basic). Και το λέω αυτό παρ’ όλο που εργάζομαι επί 20ετία σε εταιρείες software – ίσως μάλιστα ακριβώς γι’ αυτό. Αλλά δεν θα επιμείνω ιδιαίτερα, είναι θέμα εκπαιδευτικού σχεδιασμού. Ισως στο Λύκειο, ίσως σε παιδιά που θα έχουν κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση – δεν ξέρω.

    Αυτό που “δεν παζαρεύω”, είναι να μάθουν τα παιδιά να χρησιμοποιούν τον υπολογιστή. Και μάλιστα όχι ως “μάθημα”, ως εάν δηλαδή να είναι είναι “κάτι χωριστό”, αλλά ως επικουρικό βοήθημα όλων, ή τέλος πάντων των περισσοτέρων άλλων μαθημάτων του αναλυτικού προγράμματος. Μια οριζόντια δηλαδή χρήση του υπολογιστή στην εκπαίδευση σε ποικίλους βαθμούς – αναλόγως της συνάφειάς του με τα διδακτέα.

    Πρέπει με την ευκαιρία να πώ, ότι παρά τις “υπέρ του υπολογιστή” γενικές θέσεις μου, έχω πολύ σοβαρές επιφυλάξεις για την χρήση του “μέσα στην τάξη”. Αυτό που αναφέρθηκε από τον κ. Ζήση σχετικά με την σημασία του σχολείου στην κοινωνικοποίηση των παιδιών είναι πολύ σωστό.

    Αν και δεν συμφωνώ ότι ο υπολογιστής “είναι ένα γυαλί”, (ούτε ότι το βιβλίο ότι “είναι ένα χαρτί” κλπ.), αυτό που είπε ο κ. Ζήσης περί κοινωνικοποιήσεως βάζει την αποφασιστική παράμετρο για να βρούμε το περίφημο μέτρο. Η “γοητεία” που ασκεί η οθόνη είναι όντως αναμφισβήτητη. Αρα η φυσική επικοινωνία δασκάλου και μαθητών δεν πρέπει να διαταράσσεται από μιά άνιση χρήση εποπτικών ή διαδραστικών μέσων. Το θέμα δηλαδή είναι σοβαρό και θέλει καλή μελέτη από ανθρώπους που μαζί με γνώση των τεχνολογιών και του διδακτέου αντικειμένου είναι συνάμα και καλοί παιδαγωγοί.

    Δεν διεκδικώ τέτοια επάρκεια. Ως γονιός καλώς – κακώς αυτοσχεδιάζω, ακολουθώ το ένστικτό μου. Αλλά αν έπρεπε να πω μιά άποψη εδώ, θα έλεγα ότι προτιμώ τον υπολογιστή να χρησιμοποιείται στο σπίτι, με πολλά ερεθίσματα από το σχολείο (μεν), αλλά με περιορισμένη χρήση του στην τάξη.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  43. Μα ανεφερα οτι το πιο πιθανο ειναι πως ο υπολογιστης δεν χρειαζεται στην ταξη για λογους που εχουν να κανουν με την φυσιολογικη λειτουργια του εγκεφαλου. Σιγουρα οχι με καποιες μεταφυσικες για Οργουελ κλπ.
    Συμφωνω μαζι σας οτι πλεον δεν παζαρευουμε (οποιος παζαρευει σε αυτο λυπαμαι που θα το πω η ειναι αφελης η δουλευει προς οφελος της ιδιωτικης παραπαιδειας) οτι το σχολειο πρεπει να διδασκει την χρηση υπολογιστων και την ορθη τους χρηση σε ενα φασμα μαθητικων δραστηριοτητων. Οι εγκυκλοπαιδειες σε χαρτι πεθαναν (προς οφελος των δενδρων) και πλεον οι μαθητες πρεπει να ξερουν να αποκτουν την πληροφορια.

  44. Κυρία Καλούδη, δεν θέλω να σας αδικήσω. Βλέπω κάπως διαφορετικά τις σχέσεις αιτίας και αιτιατού και επειδή σέβομαι απόλυτα τις απόψεις σας θα προσπαθήσω να εξετάσω το θέμα υπό την καθοδήγησή σας (του κειμένου σας) βήμα προς βήμα.

    Σημειώνετε: “Ο άνθρωπος ο οποίος περνάει ώρες μπροστά στον υπολογιστή αποκτά μία παθητική στάση”

    Ενα λεπτό. Ναί μπορεί να έχετε δίκιο. Μπορεί και να συμβαίνει (να αποκτά παθητική στάση). Αν έχει μιά ροπή προς αυτό. Η κι αν δεν έχει, μπορεί να συμβαίνει, αν τον συγκρίνετε (τον άνθρωπο αυτό) με ένα άλλο που συναντά ανθρώπους, δρά, κινείται, ασκείται ενδεχομένως, συζητά δια ζώσης κι – αν θέλετε – αν έχει την πολυτέλεια να το κάνει. Μπορεί λέω! Δεν είναι σίγουρο. Αισθάνομαι ότι δεν το έχετε εξηγήσει αυτό.

    Πάντως θα μπορούσα να σας πώ ότι “Ο άνθρωπος ο οποίος περνάει ώρες μπροστά στον υπολογιστή αποκτά λιγότερο παθητική στάση απέναντι σ’ αυτόν που περνάει ίδιες ώρες μπροστά στην τηλεόραση”. Κι αυτό επειδή ο υπολογιστής είναι διαδραστικό μέσο ενώ η τηλεόραση δεν είναι. Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή διαβάζω αυτά που γράφετε και αντικρούω. Αν τα λέγατε στην τηλεόραση θα καθόμουν να τα ακούω – μόνο.

    Αλλά ξέρετε κάτι; Δεν συμφωνώ ούτε στο ότι “ο άνθρωπος που περνάει πολλές ώρες στην τηλεόραση αποκτά παθητική στάση”. Παρ’ όλο που με βολεύει το επιχείρημα, δεν συμφωνώ ούτε σ’ αυτό. Διότι κυρία Καλούδη μπορώ να ισχυριστώ ότι “όσοι τείνουν να τηρούν παθητική στάση ξοδεύουν πολλές ώρες στην τηλεόραση” άρα η θέση σας είναι αυτό που στην Στατιστική λέμε “νόθος συσχέτιση”.

    Θα μου πείτε ίσως ότι πριν την τηλεόραση οι άνθρωποι κινούντο περισσότερο κλπ κλπ. Και θα σας έλεγα ότι ο τρόπος ζωής ήταν διαφορετικός στο σύνολό του. Κι ότι εν πάσει περιπτώσει δεν σημαίνει ότι τηρούσαν κατ’ ανάγκην πιό ενεργητική στάση. Ισως πάλι να σας έλεγα ότι η τηλεόραση (αλλά όχι ο υπολογιστής!) ανέδειξε ζητήματα παθητικότητας της ανθρώπινης φύσης που προϋπήρχαν.

    Δεν είμαι σίγουρος ότι αντέκρουσα τον ισχυρισμό σας. Θέσεις είναι τις δέχεται κανείς ή τις απορρίπτει, αντικρούει ή όχι. Είμαι όμως απόλυτα σίγουρος ότι ούτε εσείς δείξατε την σχέση του υπολογιστή με “παθητική στάση”.

    Σημειώνετε: “Το λεξιλόγιό του περιορίζεται σε αυτό που του χρειάζεται για να κάνει το κουτί να δουλέψει”

    Οχι. Το λεξιλόγιό του περιορίζεται ενδεχομένως επειδή δεν διαβάζει. Αν για το γεγονός ότι δεν διαβάζει φταίει ο υπολογιστής το εξετάζουμε. Αν πάντως γύρναγε κι έκανε ορειβασία (μιά θαυμάσια δραστηριότητα δηλαδή) αντί να ασχολείται με τον υπολογιστή, το λεξιλόγιό του θα ήταν εξίσου φτωχό. Και by the way (!) πολλών το λεξιλόγιο – στα Αγγλικά ας πούμε – έχει απογειωθεί από την χρήση του υπολογιστή.

    Να σας πω και το άλλο: αν το γεγονός ότι κάποιος δεν διαβάζει είναι δεδομένο και δεν αλλάζει, τότε η (καλή) χρήση του υπολογιστή μπορεί ίσως να μην τον έσωζε μορφωτικά αλλά κακό δεν θα του έκανε.

    Αν μου πείτε ότι εξ’ αιτίας του υπολογιστή κάποιος δεν διαβάζει θα σας πω ότι τα ίδια ισχύουν και για την τηλεόραση από την 10ετία του 80. Ούτε η τηλεόραση φταίει γι’ αυτό ούτε ο υπολογιστής. Και άρα ότι δεν είναι εύλογο να συμπεράνουμε ότι τηλεοράσεις και υπολογιστές είναι κακά μέσα για την εκπαιδευτική διαδικασία.

    Ας είναι. Διακόπτω προς το παρόν εδώ. Γιατί αν μου πείτε ότι κολλάω στον υπολογιστή, αυτές τις μέρες θα έχετε δίκιο. Αλλά δεν φταίει ο υπολογιστής! Φταίνε οι καλοί συνομιλητές κι ο πολύ ενδιαφέρων διάλογος που αναπτύχθηκε.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

  45. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς ίσως; Κάποιος αρχάγγελος; Ο Δαυίδ; Ο Παπαδόπουλος; Ο Ανδρέας; Ο Καραμανλής; Έχουμε μπουχτησει από σωτήρες. Από κοινωνία έχουμε ανάγκη. Μορφομένη, καλλιεργημένη, σκεπτόμενη, αλτρουιστική και αγωνιστική. Ακούγεται σαν ανέκδοτο..

  46. Το σύστημα θέλει να αποχαυνώσει την νεολαία μέσω της κακής χρήσης της τεχνολογίας και της
    διάδοσης του απρόσωπου τρόπου ζωής.Χάσαμε τον διάλογο στη καθημερινότητα μας και η έλλειψη
    παιδείας μας οδήγησε στην επιλογή πολιτικών που οδηγούν τη δημοκρατία στη χρεοκοπία μέσω
    της επιβολής του ΔΝΤ.
    Πάντως οι παγκόσμιοι εξουσιαστές δεν θα νικήσουν.`Ηδη παρατηρούμε μεγάλο μέρος της
    νεολαίας να ξεφεύγει από τα κομματικά κλισέ-συνθήματα και να αναζητά την αλήθεια μέσα από
    την ουμανιστική γνώση και τη στροφή στη παράδοση.
    Νεκτάριος Κατσιλιώτης
    Ιστορικός-Εκδότης

  47. Σκέπτομαι ότι η συζήτηση έχει πάρει λάθος δρόμο. Δεν νομίζω ότι κάποιος είναι αρνητικός στο να διδάσκονται στα σχολεία οι νέες τεχνολογίες. Η αντίδραση έχει να κάνει με την αντικατάσταση βιβλίων και σιγά-σιγά και ανθρώπων από τον υπολογιστή. Μπερδεύουμε λίγο το επιθυμητό με την πραγματικότητα. Κάποιοι από τους εκλεκτούς συνομιλητές προσπαθούν να αποδείξουν την χρησιμότητα των υπολογιστών. Αυτό δεν το αρνείται κανένας. Το θέμα επικεντρώνεται αλλού. Για σκεφθείτε το.

  48. Αγαπητή κυρία Καλούδη,

    Αν αναφέρεστε σε μένα το κάνετε ευγενώς και σας ευχαριστώ. Την προηγούμενη φορά υπήρξα σχολαστικός με το κείμενό σας, αλλά εντάξει, ας δώσουμε λίγο νεύρο στη συζήτηση και να δούμε πως προχωρούμε. Ας ορίσουμε λοιπόν μιά βάση συνεννόησης πάνω στην “αντζέντα” του τελευταίου σχολίου σας:

    1) “Δεν είμαστε αρνητικοί στο να διδάσκονται στα σχολεία νέες τεχνολογίες”. Ωραία, συμφωνούμε όλοι εδώ.

    2) Δεν νομίζω ότι από τα σχόλιά μου προκύπτει ότι εισηγούμαι αντικατάσταση βιβλίων ή ανθρώπων (πολύ περισσότερο εκπαιδευτικών) από τον υπολογιστή. Αλλά εν πάσει περιπτώσει να το πω λοιπόν ρητά και κατηγορηματικά: Οχι δεν το εισηγούμαι καθόλου.

    Υποθέτω ότι σ’ αυτή την παρεξήγηση κρύβεται η βάση της “αντιπαράθεσης” μας. Ισχυρίζομαι ότι η χρήση των υπολογιστών στην εκπαίδευση (όχι τόσο στην τάξη το ξεκαθάρισα), δεν έρχεται σε αντίθεση ούτε με τη χρήση των βιβλίων, ούτε πολύ περισσότερο με την αναγκαιότητα των δασκάλων. Αυτό λέω. Λέω ότι δεν τίθεται θέμα διάζευξης, δεν τίθεται θέμα “ανταγωνισμού μέσων”. Τίθεται βεβαίως θέμα ορθολογικής χρήσης τους, καλού εκπαιδευτικού σχεδιασμού, κατάρτισης των δασκάλων κλπ – θέματα δηλαδή που δεν περιμέναν τον υπολογιστή για να είναι σοβαρά.

    Και λέω και κάτι ακόμα: Οτι εάν τέλος πάντων ο υπολογιστής αλλάζει de facto την ζωή μας, καλά θα κάνει το εκπαιδευτικό σύστημα, έχοντας ούτως ή άλλως το καθήκον να βλέπει τι συμβαίνει γύρω του, να το λάβει υπ’ όψιν του. Για το “πως” και “τι” εννοώ, έχω τοποθετηθεί σε προγενέστερα σχόλια – για να μην θεωρηθεί ότι κρύβω τίποτα πίσω από τις γραμμές.

    Κατά συνέπεια, θα ήταν άδικο να διακρίνει κανείς σ’ αυτές τις θέσεις κάποια “τροχιά σύγκρουσης” με το Βιβλίο ή το Δάσκαλο.

    Αφησα για το τέλος τις απορίες:

    Δεν ξέρω που γίνεται “σύγχυση επιθυμητού και πραγματικότητας”. Τι εννοείτε; Κι όσο κι αν σκέφτηκα, δεν μπορώ να απαντήσω με ασφάλεια “που επικεντρώνεται το θέμα”. Με αιφνιδιάζει κάπως η ερώτησή σας. Συζητάμε αρκετά και νομίζω το κάνουμε με επιμέλεια. Αν παρ’ όλα αυτά χάνω το κέντρο, παρακαλώ βοηθήστε με.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός

  49. Εάν φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε την εορτή ενός Αγίου(κατ’επ’εκταση ονομαστική μας εορτή) ασήμαντη μπροστά στην εορτή των γενεθλίων,τότε καταλαβαίνουμε γιατί η πατρίδα μας δεν έχει μέλλον.ΓΙΟΡΤΗ ΑΓΙΟΥ ΜΙΜΗΣΗ ΑΓΙΟΥ.

  50. Θεωρώ άκρως ενδιαφέρουσα και με προοπτική άμεσης πρακτικής εφαρμογής την κριτική που ασκείται στο “ψηφιακό σχολείο”.

    Όντας Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδας (http://www.epe.org.gr), εκατοντάδες μέλη της οποίας εργάζονται ως (μόνιμοι, αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι) εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια εκπαίδευση, θα ήθελα να προσπαθήσουμε όλοι τούτη η συζήτηση που άνοιξε με αφορμή το άρθρο του κ. Νατσιού να αρχίσει να συγκλίνει, αν είναι δυνατόν, σε πρακτικές ιδέες άμεσα εφαρμόσιμες όχι τόσο με τη μορφή κεντρικών πολιτικών (ή αναθεωρήσεων της κρατικής πολιτικής) αλλά με τη μορφή προσωπικής στάσης των Πληροφορικών της Εκπαίδευσης ώστε να μη γίνουμε κι εμείς νερό στο μύλο που επιχειρεί να πολτοποιήσει τη νεολαία και την κοινωνία μας. Σε αυτό το πλαίσιο θα παραπέμψω σε (άμεσα ή έμμεσα) σχετικές με το θέμα αναρτήσεις στο προσωπικό μου ιστολόγιο:
    http://moumoutzis.blogspot.com/2010/04/to.html
    http://moumoutzis.blogspot.com/2010/01/blog-post.html
    http://moumoutzis.blogspot.com/2009/09/blog-post.html

    Να διευκρινήσω ότι δεν τρέφω ψευδαισθήσεις για τους στόχους του Υπ. Παιδείας (ως πολιτική ηγεσία και ως μηχανισμός). Ελπίζω η αδυναμία τους να αρθούν στον ύψος των προσδοκιών του λαού μας να είναι απλώς αποτέλεσμα μορφωτικών κενών. Επομένως, η μόνη ρεαλιστική διέξοδος, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να προέλθει από τη δημιουργία, έστω και μικρών, οάσεων στη βάση του εκπαιδευτικού συστήματος, μέσα στην τάξη, εκεί που ο δάσκαλος και καθηγητής συναντά το βλέμμα το μαθητών του. Εκεί που το “σύστημα” δείχνει το “πρόσωπό” του και συναντά το “πρόσωπο” της κοινωνίας την οποία είναι ταγμένο να υπηρετεί.

    Έχω υπόψη μου πολύ συγκεκριμένες ενέργειες που μπορούν να λειτουργήσουν σε μια θετική κατεύθυνση αν τελικώς αναγκαστούμε να μετατρέψουμε τα σχολεία μας σε internet cafe (κάτι που με βρίσκει κάθετα αντίθετο). Η χρήση ελεύθερου λογισμικού, για παράδειγμα. Η αξιοποίηση εκπαιδευτικών γλωσσών προγραμματισμού για την μύηση των μαθητών μας στις θεμελιώδεις και σταθερές στο χρόνο έννοιες της Πληροφορικής.

    Το ζήτημα, βεβαίως, είναι ταυτόχρονα να τους μεταλαμπαδεύσουμε και τις αιώνιες αξίες που γεννήθηκαν στον τόπο μας. Και θέλω να πιστεύω ότι, ακόμη κι αν εξοβελιστούν από το αναλυτικό πρόγραμμα τα αριστουργήματα του λαϊκού και λόγιου πολιτισμού μας που μιλούν για τις αξίες αυτές, μπορούμε και πρέπει να τις βάλουμε “από το παράθυρο” εντάσσοντας τις στα δικά μας αντικείμενα. Για παράδειγμα, αν ένας καθηγητής Πληροφορικής υποχρεούται να μάθει τα παιδιά να χρησιμοποιούν έναν επεξεργαστή κειμένου, ας το κάνει δίνοντας τους για πληκτρολόγηση και μορφοποίηση ένα δημοτικό τραγούδι, ένα ποίημα του Σολωμού, του Κάλβου ή του Παλαμά.
    Μπορεί να ακούγονται ως παραδοχή της ήττας αυτά που προτείνω, αλλά πραγματικά δεν θέλω να ξοδεύουν τον πολύτιμο χρόνο τους χιλιάδες άξιοι δάσκαλοι και καθηγητές σε μοιρολόγια γι’ αυτά που χάνουμε ή να “βροντάνε στου κουφού την πόρτα” νομίζοντας ότι υπάρχουν περιθώρια αλλαγής στην κυρίαρχη κατεύθυνση της κρατικής πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες.

    Πρέπει να το καταλάβουμε. “Κατά μέτωπο επίθεση” στην επιχείρηση στο ξεθεμέλιωμα της παιδείας είναι αδύνατο να οργανωθεί αυτή τη στιγμή. Ας καταφύγουμε λοιπόν στον “ανταρτοπόλεμο” όντας βέβαιοι ότι αν μη τι άλλο δεν θα έχουμε ενοχές ότι μείναμε στα μετόπισθεν υιοθετώντας κι εμείς το μοντέλο του να αγωνιζόμαστε με το πληκτρολόγιο… Διότι και εδώ αυτό ακριβώς κάνουμε… Και να ξέρετε ότι το πληκτρολόγιο μπορεί να γίνει πολύ πιο αποχαυνωτικό από τον καναπέ. Αυτό λέει η δική μου εμπειρία, εικάζω και των περισσοτέρων από εσάς.

  51. “μορφοποίηση” ε;

    το διαβάζουμε, το λέμε και δεν μας γυρίζουν τ’ άντερα!

    μα την πίστη μου, η τελευταία φράση του άρθρου κρύβει όλο το νόημα.

  52. Αγαπητέ κ. Μουμουτζή,

    Εξαιρετικά ενδιαφέροντες οι συλλογισμοί και οι προτάσεις σας – τόσο αυτές του εδώ σχολίου σας, όσο κι όσα περιέχονται στις παραπομπές. Αν ως επαγγελματίας του “εμπορικού” λογισμικού μπορεί να φαίνομαι “ύποπτος” υπερασπιζόμενος το “τι μπορεί πρακτικά να γίνει”, εσείς με την διπλή ιδιότητά σας ως εκπαιδευτικού αλλά και ανθρώπου της πληροφορικής έχετε ασύγκριτα πιό βαρύνουσα άποψη. Και τα τεκμήρια ανιδιοτέλειας που τόσο είναι αναγκαία στους ύποπτους αυτούς καιρούς.

    Γιάννης Μικρός.

  53. Αγαπητέ κύριε Μικρέ,

    Μάλλον δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Δεν εννοώ ότι την αντικατάσταση του δασκάλου και του βιβλίου την εννοείτε εσείς. Εννοώ ότι θα έρθει αναπόφευκτα με τα καινούρια σχέδια του Υπουργείου Παιδείας. Το επιθυμητό και η πραγματικότητα στα οποία αναφέρομαι είναι η σωστή χρήση της τεχνολογίας, η οποία δεν γίνεται. Ελπίζω τώρα να είμαι πιο σαφής και να λύθηκε η παρεξήγηση.

    Ευχαριστώ πολύ

  54. Η ερώτηση μου είναι απλή: Συμφωνείτε ένα παιδί που άφησε τον Ιούνιο νηπιαγωγείο, το Σεπτέμβριο που θα περάσει την πύλη του δημοτικού, αντί για “αναγνωστικό” να του πού δείξουμε έναν υπολογιστή λέγοντάς του “μ’ αυτό θα μάθεις γράμματα”; Το κύρος του δημοτικού σχολείου-δεν έχει χαθεί ακόμη για τα μικρά παιδιά- θα φύγει από τον δάσκαλο και θα στραφεί στον υπολογιστή. ‘Ηδη οι νέες τεχνολογίες αποτελούν γι’ αυτά τα παιδιά όνειρο ενηλικιώσεως, είναι ο μέγιστος στόχος της και η απόλυτη επιβράβευση των όποιων σχολικών επιτυχιών. (‘Οπως περίμενε η γενιά μου με λαχτάρα το πρώτο ποδήλατο. Παραπέμπω στο άρθρο μου “διαδικτυακός εθισμός, η ηλεκτρονική μορφίνη“). Ας το “φιλοσοφήσουμε” λίγο αυτό.

  55. Για την μορφοποίηση.
    αντ’ αυτής, να γράφουμε διαμόρφωση.

    Αυτή η λέξη μαζί με τις παρόμοιες κατασκευές, οπως φιλοτιμοποιώ ή προθυμοποιώ, δεν είναι εγκυρη. Οπως λέει και ο Παπαδιαμάντης, το σωστό είναι προθυμείται και φιλοτιμείται.

    το ότι καταλαβαίνω τι θέλει να πεί, δεν δικαιολογεί.

  56. Αγαπητή κυρία Καλούδη είστε σαφής και δεν υπήρξε ποτέ παρεξήγηση. Περιορίζομαι σε μιά εισαγωγική συζήτηση επί της αρχής – και σχετικά με τους υπολογιστές στην εκπαίδευση. Ως εκεί. Αγνοώ εάν το Υπουργείο Παιδείας έχει σχέδιο ή όχι, τι είδους σχέδιο είναι αυτό, πως θα εφαρμοστεί κλπ κλπ. Μου έρχεται στο μυαλό ως αναλογία το εξής: Γενικά συμφωνώ να υπάρχουν δασικοί ορεινοί δρόμοι. Ως φανατικός ορειβάτης όμως, έχω διαπιστώσει τα εγκλήματα που συνδέονται με σχετικά “έργα”. Αρα αν μου πείτε για έναν ορεινό δρόμο στον Ολυμπο θα βάλω τις φωνές. Βεβαίως, μιά επίσκεψη στις Αλπεις θα έκανε φανερό και στον πιό δύσπιστο ότι οι ορεινοί δρόμοι δεν συνδέονται κατ’ ανάγκην με καταστροφή του περιβάλλοντος. Αν βαδίσεις ένα λεπτό από το δρόμο βρίσκεσαι σε παρθένο τοπίο.

    Γιάννης Μικρός.

  57. Κύριε Τσίρο συμφωνώ χωρίς δεύτερη κουβέντα. Πρόκειται για αυθαιρεσία όσων παλαιότερα μετέφρασαν εντολές ξένου λογισμικού και οι οποίοι απέδωσαν ως “μορφοποίηση” τον όρο format. Μας έμεινε στα “ελληνοποιημένα” προγράμματα και, ναί, είναι μιά αηδία σκέτη. Σας διαβεβαιώ ότι έχω τσακωθεί αγρίως με συναδέλφους μου (στην παραγωγή λογισμικού) για τέτοια θέματα.

    Απλώς δεν θεωρώ σωστό να διακόψουμε την ανάγνωση των όσων σημειώνει ο κ. Μουμουτζής – όχι πως συμφωνώ με όλα βεβαίως – καθώς βρίσκω ότι είναι πρωτότυπα και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

    Γιάννης Μικρός

  58. Κύριε Νατσιέ ερωτάτε και απαντώ:

    – Οχι δεν συμφωνώ να δείξουμε σε ένα πρωτάκι έναν υπολογιστή και να του πούμε “μ’ αυτό θα μάθεις γράμματα”.

    – Ναί συμφωνώ ότι το δημοτικό σχολείο έχει ακόμα κάποιο κύρος στα μάτια των μαθητών κι έτσι πρέπει να είναι

    – Γι’ αυτό που σημειώνετε ότι “θα φύγει το κύρος από το δάσκαλο και θα πάει στον υπολογιστή” δεν πιστεύω στα μάτια μου! Πως το γράφετε αυτό; Εσείς; Είναι δυνατόν; Τι να πω τώρα; Αν συμβεί αυτό, τότε οι δάσκαλοι να κάνουν αυτοκριτική.

    – Καταλαβαίνω τι λέτε για τα όνειρα ενηλικιώσεως και την αναλογία με το ποδήλατο. Εχει μιά τρυφερότητα ο τρόπος που το λέτε και πράγματι αντιλαμβάνομαι την πτυχή. Σας το λέω απερίφραστα, ότι με γοητεύει η ευαισθησία που κρύβεται πίσω από τις γραμμές σας και δεν αισθάνομαι πολύ καλά που θα φέρω τις αντιρρήσεις. Αλλά πρέπει να το κάνω και από τα χίλια μύρια που σκέφτομαι για την αναλογία ποδηλάτου και υπολογιστή θα πάρω το ρίσκο να παραμείνω “στο δικό σας γήπεδο”:

    Διαφωνείτε να δίνουμε ένα ποδήλατο σε ένα 6χρονο; Ναί αποτέλεσε όνειρο ενηλικιώσεως, έτσι είναι, τα θυμάμαι κι εγώ. Πρέπει να παραμείνει έτσι; Δεν είναι καλύτερα να μάθει το παιδί ποδήλατο μικρότερο; Θα πάθει τίποτα; Θα σταθεί εμπόδιο στην μόρφωσή του; Θα πέσει το κύρος του πατέρα του που οδηγεί μοτοσυκλέτα;

    Εντάξει, θα μου πείτε “δεν είναι το ίδιο”. Ακριβώς αυτό πιστεύω κι εγώ, ότι δεν είναι το ίδιο. Μπορεί ενδεχομένως να πρέπει να ανακαλύπτουμε και να ορίζουμε όνειρα ενηλικιώσεως σε κάθε γενεά, ξέρετε δεν διαφωνώ σ’ αυτό και πράγματι αυτό θα το δεχόμουν ως επιχείρημα: Ας έχει ο μικρός το όνειρο να αποκτήσει δικό του.

    Αλλά εγώ δεν είπα να αποκτήσει δικό του στα 6 του χρόνια. Είπα να αποκτήσει στην πρώτη γυμνασίου. Και ποδήλατο άλλωστε μάθαμε πολύ πριν αποκτήσουμε δικό μας.

    Κοιτάξτε κ. Νατσιέ, γνωρίζετε πόσο σας εκτιμώ, να μην τα ξαναλέμε. Καταλαβαίνω τις αντιρρήσεις σας αλλά θέλω να οργανώσουμε την συζήτηση και κυρίως να μπορούμε να ανακεφαλαιώσουμε το ακριβές σημείο της διαφωνίας μας. Δεν σας θεωρώ αντιδραστικό άνθρωπο, αντιθέτως μάλιστα, και πραγματικά με ενδιαφέρει να δω που εστιάζονται οι αντιρρήσεις σας. Αν είναι να διαφωνήσουμε να το κάνουμε δηλαδή στο σωστό σημείο.

    Ας ανακεφαλαιώσουμε:

    – Πιστεύω επι της αρχής ότι ο υπολογιστής είναι χρήσιμος στην εκπαίδευση.
    – Δεν πιστεύω ότι πρέπει να αντικαταστήσει το βιβλίο
    – Δεν πιστεύω ότι μπορεί να αντικαταστήσει το δάσκαλο. Και με την κυρία Καλούδη παρ’όλο που συνεννοηθήκαμε, πιστεύω ότι εδώ έχουμε διαφορές εκτιμήσεων. Συγκεκριμένα, νομίζω ότι μεταξύ σας συμφωνείτε ότι απειλείται το κύρος και η ουσία της συμμετοχής του δασκάλου. Εγώ πάλι όχι, δεν συμφωνώ. Πιστεύω ότι κι ο Ισαάκ Ασίμωφ να σχεδιάσει το αναλυτικό πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας (και τον βαθμό συμμετοχής του υπολογιστή στην εκπαίδευση), ο δάσκαλος δεν υποκαθίσταται, ούτε χάνει το κύρος του. Θεωρώ βεβαίως ότι αυτό είναι πρωτίστως δική του ευθύνη.

    Κι ας προχωρήσουμε:

    – Γενικά δεν πιστεύω ότι ο υπολογιστής πρέπει να χρησιμοποιείται μέσα στην τάξη. Και αυτό δεν το λέω για να κατοχυρώσω την θέση μου ότι “δεν απειλείται ο δάσκαλος”. (Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο δάσκαλος δεν απειλείται, ακόμα κι αν το μάθημα γινόταν από την αρχή μέχρι το τέλος με χρήση του υπολογιστή). Το λέω διότι το πιστεύω. Πιστεύω δηλαδή στον επικουρικό ρόλο που μπορεί να παίξει ο υπολογιστής, ως εποπτικό και διαδραστικό μέσο (θα με σκοτώσει τώρα ο κ. Τσίρος και θα έχει όλα τα δίκια δικά του).

    Λοιπόν, δεν θεωρώ και πολύ παιδαγωγικότερο που μας έβαζε ο δάσκαλος να αντιγράφουμε στο σπίτι “πληροφορίες για τα ηφαίστεια”. Ας πάει o μικρός στο σπίτι, να βάλει τον υπολογιστή να φχαριστηθεί το παιδί ηφαίστειο. Και να παίξει με τις λάβες και να μπουμπουνίσει το υπέδαφος, και να κάνει σεισμούς ηφαιστιογενείς (κι άμα του έρθει η όρεξη να κάνει και τεκτονικούς να κάνει και κατακρημνίσεως) και να κάψει σπίτια και να απλώσει τέφρες – κακό είναι; Τι θα πάθει ο δάσκαλος την άλλη μέρα; Θα του πέσει η υπόληψη;

    Προσοχή τώρα: Ναί υπάρχουν κίνδυνοι. Ναί το παιδί μπορεί να πέσει πάνω σε πορνογραφία. Ναί το παιδί μπορεί να εθιστεί. Ναί το παιδί μπορεί να παρενοχληθεί. Ναί το παιδί μπορεί να κολλήσει. Οπα λοιπόν! Σωστά είναι αυτά, δεν κοιμάμαι όρθιος, τα βλέπω και καταλαβαίνω άριστα τους κινδύνους. Και παρ’ όλο που δουλεύω στην Πληροφορική, ξέρω πολύ καλά ότι ούτε τείχη προστασίας δεν σε σώζουν ούτε τίποτα. Χρειάζονται βέβαια κι αυτά.

    Αλλά εδώ είναι αγαπητέ κύριε Νατσιέ ο ρόλος σας, ο δικός σας των δασκάλων και ο δικός μας των γονέων. Αν έχουμε εμείς οι δύο (δάσκαλοι και γονείς) δημιουργήσει ένα ανθρώπινο περιβάλλον γύρω από το παιδί, εάν του έχουμε δώσει τρόπους να αντιλαμβάνεται με ένα ευρύτερο τρόπο “το νόημα της ζωής” (με τον Παλαμά, με τον Ιούλιο Βέρν, με το ποδόσφαιρο, με τους φίλους του, με το ποδήλατο, με την ορειβασία, με την ζωγραφική, με το μουσείο, με το παιδικό θέατρο, με τον Κολοκοτρώνη, με τον Λεωνίδα, με τον Χίλλαρυ, με τον Αμούσδεν, με τον Μέσλερ, με τον Χριστό, με τον Μέγα Αλέξανδρο, με την γοργόνα, με τη θάλασσα, με τα τουβλάκια, με τα χώματα, με την Ντίσνευλαντ, με τον Σαργκάνη, με τον Παβαρότι, με τον Καρκαβίτσα, με τον Αγιο Βασίλη (και της Καισαρείας και της Coca Cola), με την 28η Οκτωβρίου, με με με με ΜΕ ΟΛΑ, ΜΕ ΟΛΑ ΣΕ ΣΩΣΤΕΣ ΔΟΣΕΙΣ !!), τότε όχι, δεν θα κολλήσει. Και σας πληροφορώ ότι μιά χαρά Ελληνας θα είναι. Μ’ αρέσει να χαζεύω στον υπολογιστή και δακρύζω όταν διαβάζω “σημαίνει ο Θιός, σημαίνει η γής…”. Αντιφατικό είναι;

    Ναί ο υπολογιστής έχει κινδύνους. Παραδέχομαι ότι μπορεί να είναι εθιστικός – δεν το παραδέχτηκα; Ναρκωτικό τον είπα, πόσο πιά; Αλλά αν ο υπολογιστής είναι ναρκωτικό, τότε όπως και με τα ναρκωτικά, θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι περισσότερο για τα παιδιά μας από το να τους λέμε: “Τζίζ τα ναρκωτικά, μην τα δοκιμάσεις, μην τα δοκιμάσεις”.

    Προφανώς το παρακάνω λίγο, σκόπιμα όμως, δεν είναι τόσο τρομερά τα πράγματα. Αλλά αντί να λέμε “μέτρον άριστον” και “μέτρον άριστον” και να βλογάμε τη ρήση και να κοκορευόμαστε που την είπαμε, ας κάτσουμε κάτω βρε αδερφέ να δούμε που είναι το μέτρο!

    Οπότε κ. Νατσιέ θέλω να μου το κάνετε συγκεκριμένο τώρα. Δεν είστε ούτε αντιδραστικός, ούτε διδάσκετε με κεριά σε σπηλιές. Και στο internet μπαίνετε και συμφιλιωμένος με τον υπολογιστή είστε και δυό βόλτες πιό πέρα από το Αντίβαρο θα πηγαίνετε, δεν μπορεί.

    Αρα βάλτε μου εσείς το μέτρο. Εγώ το προσπάθησα. Που ακριβώς διαφωνούμε;

    Φιλικά και με πολύ εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός

  59. Το πρόβλημα, αγαπητέ, είναι στους δασκάλους και δεν θέλω να εκληφθεί ως προσωπική οίηση ότι είμαι κάτι το ιδιαίτερο.
    Παράδειγμα. Γιορτή Τριών Ιεραρχών. Πρέπει να πάμε στην εκκλησία. Διδάσκω σε πολυθέσιο στο Κιλκίς, 25 και βάλε εκπαιδευτικοί. Ελάχιστοι στον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, γεμάτες οι καφετέριες.
    Θα ήθελα αντί να ξοδεύονται χρήματα για υπολογιστές “να επιστρατεύσει” το κράτος 5-10 από τους τελευταίους “δασκάλους του Γένους” που μας έμειναν και να μας ανοίξουν τα μάτια. Είναι ουτοπικό βέβαια. Προσυπογράφω όσα λέτε. Φοβάμαι τους υπολογιστές, γιατί φοβάμαι τουε εκπαιδευτικούς της σήμερον. “Εάν τυφλός τυφλόν οδηγεί αμφότεροι εις βόθυνον εμπεσούνται”.
    Σας προτείνω το εξαίρετο και διαφωτιστικό βιβλιό “τα χαμένα παιδιά μας” της Ν. Πολονύ, εκδ. Πόλις. Θα συνεννοηθούμε καλύτερα.

    ΥΣ.Δεν έχω υπολογιστή στο σπίτι μου. Τα τρία παιδιά μου δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Με εξυπηρετεί η εφημερίδα που αρθρογραφώ.

  60. Θεωρώ τό μάθημα της καλλιγραφίας σαφώς ανώτερου επιπέδου από το “μάθημα” των υπολογιστών.

    Δέν είναι μάθημα οι υπολογιστές. Δεν είναι δουλειά του σχολείου.

    Οπως δεν είναι μάθημα η οδήγηση αυτοκινήτου και το να στέλνεις μηνήματα από το κινητό.
    Ακριβώς έτσι.

    Οποιος νομίζει ότι η πληκτρολόγηση είναι εφόδιο και το να βρίσκεις που είναι το άλφα και το βήτα πρέπει να διδαχθεί, άς κοιτάξει τα νήπια με τα κινητά.

    Φθάσαμε στο σημείο που το να στείλεις ένα ρημαδοemail τίγκα στην ανορθογραφία να θεωρείται άθλος.

    Στα ξένα πανεπιστήμια που διδάσκεται προγραμματισμός ακολουθούνται τα πρότυπα.

    Δεν διδάσκεται καμμιά από τις “υλοποιήσεις” της κάθε εταιρείας.Κάτσε μάθε μόνος σου.
    Δεν θα διδάξω τα microsoft specific, σου λέει.

    το κείμενο είναι το ζητούμενο κι όχι η “μορφοποίησή” του.

  61. Ξέχασα.

    κι’ αυτή η ιστορία με το ότι θα μορφωθούν οι ελληνόπαιδες από το μπαμπινωδιαδίκτυο μου θυμίζει την άλλη ιστορία με τα τηγανισμένα ψάρια.

  62. Κύριε Τσίρο σεβαστές οι απόψεις σας αλλά μας αδικείτε κάπως – μπορεί απλώς να μην διαβάσατε όσα γράφτηκαν στο σχολιασμό.

    – Κανείς δεν είπε ότι η πληκτρολόγηση είναι μάθημα. Αντίθετα μάλιστα σε κάποιο σημείο εξήγησα ότι ούτε καν η χρήση του υπολογιστή δεν πρέπει να είναι μάθημα. O υπολογιστής λειτουργεί επικουρικά. Και έδωσα και παραδείγματα.

    – Πολύ περισσότερο δεν συζητάμε για “εταιρικές υλοποιήσεις”. Ποιός είπε τέτοιο πράγμα;

    – Δεν θέλω να κάνω κανένα απολύτως σχόλιο για τον κ. Μπαμπινιώτη. Αντιλαμβάνεστε ασφαλώς ότι χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο και για άλλες χρήσεις εκτός από την πρόσβαση στα του κ. Μπαμπινιώτη.

    Κλείνω με κάτι που είπατε εσείς κ. Τσίρο. Οχι δεν είναι μάθημα η οδήγηση του αυτοκινήτου, καλά τα λέτε, δεν είναι ούτε η κυκλοφοριακή αγωγή. Δεν διδάσκεται στα σχολεία.

    Μη βιαστείτε να πάρετε θέση. Διότι μερικές φορές, βιαστικές αποφάσεις πάνω στο τι θα μάθουν τα παιδιά για την ζωή που προχωρά κι αλλάζει, έχουν τραγικές συνέπειες. Οχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά τραγικές.

    Και τι περίεργο… Αυτό το έξοχο, τραγικό παράδειγμα λανθασμένων επιλογών πάνω στο “τι (δεν) πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά” το βρήκατε εσείς κ. Τσίρο.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός

  63. Ακριβώς κύριε Νατσιέ ! Ακριβώς! Το θέμα είναι στους δασκάλους. Είτε κρατούν τα καλύτερα βιβλία, είτε κιμωλία, είτε δοκιμαστικούς σωλήνες, είτε υπολογιστές, το θέμα θα είναι κυρίως αυτοί.

    Και μιά κουβέντα ακόμα. Οι επιλογές των γονέων σ’ αυτό το θέμα παραμένουν …επιλογές γονέων. Δεν ανακατεύομαι. Εχω πεί τις γενικές απόψεις μου αλλά σέβομαι τις αποφάσεις του κάθε γονέα – εντάσσονται σε μιά συνολική φιλοσοφία ανατροφής. Δεν μου πέφτει λόγος ούτε τι ώρα πάνε τα παιδιά για μπάνιο και ύπνο, ούτε πόση τηλεόραση βλέπουν, ούτε σε τι ηλικία τα πρωτοπάμε γήπεδο ούτε αν θα έχουν ή όχι δικό τους υπολογιστή.

    Ας είναι. Ευχαριστώ για την συζήτηση και να είστε σίγουρος ότι θα προσπαθήσω να διαβάσω ό,τι μου προτείνετε.

    Με εκτίμηση,
    Γιάννης Μικρός.

  64. Ακριβώς όπως είπατε κύριε Νατσιέ. Οι καφετέριες είναι γεμάτες. Και από δασκάλους και από μαθητές. Και αυτό γιατί; Γιατί είναι βέβαιοι ότι τα πάντα μπαίνουν στον αυτόματο πιλότο. Σχετίζεται με κάτι που έγραψα σε προηγούμενο σχόλιό μου. Άνθρωποι που σπουδάζουν κάτι το οποίο δεν αγαπούν. Ίσως εκεί να κρύβεται και το μυστικό με το βαριεστημένο πρόσωπο της δασκάλας του παιδιού του κυρίου Μικρού. Άνθρωποι χωρίς όραμα, χωρίς αγάπη γι’ αυτό που κάνουν γιατί έχουν μάθει να το κάνουν μηχανικά, να παπαγαλίζουν ότι τους πει ο ένας και ο άλλος, εάν βέβαια τους βολεύει, χωρίς να σκεφθούν. Άνθρωποι μιας αυτοματοποιημένη εποχής. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό που γίνεται έχει ως σκοπό ακριβώς να μην σκέπτονται οι άνθρωποι. Θα έχετε διαπιστώσει κι εσείς, σαν εκπαιδευτικός, ότι αυτό το παραμύθι περί ανάπτυξης κριτικής σκέψης των παιδιών που έπεσε στο τραπέζι τα τελευταία χρόνια δεν ήταν πάρα στάχτη στα μάτια. Βασική προϋπόθεση για να κρίνει κάποιος κάτι είναι να έχει γνώσεις. Το αν αποκτούν ή όχι γνώσεις τα παιδιά το ξέρετε καλύτερα. Πάντως από διαπιστώσεις δικές μου θα έλεγα ότι υστερούν σε γενικές, και όχι μόνον, γνώσεις.

  65. Κυρία Καλούδη προσυπογράφω ανεπιφύλακτα ό,τι λέτε. Ανεπιφύλακτα. Κι αυτό που λέτε για την σχέση γνώσης και κρίσης πολύ καλά το λέτε, επιτέλους κάποιος το λέει με τ’ όνομά του. Τι να κρίνεις αν δεν ξέρεις;

    Το μόνο που αισθάνομαι την ανάγκη να πω – κυρίως λόγω της θεματολογίας της συζήτησης – είναι ότι για την θλιβερή κατάσταση που όλοι διαπιστώνουμε στην παιδεία δεν φταίει “ο υπολογιστής”. Για παράδειγμα το χάλι των Α.Ε.Ι., αυτή η σιχαμένη κατάσταση για την οποία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε (από που να αρχίσει κανείς…), έχει προκύψει από πλήθος άλλους λόγους.

    Οσο για το δημοτικό, η ποιότητά του έχει καταντήσει εκεί που κατάντησε πολύ νωρίτερα απο οποιαδήποτε συζήτηση περι υπολογιστών – πέραν του ότι το θέμα δεν αφορούσε (απ’ ότι κατάλαβα) τα παιδιά του δημοτικού. Τέλος πάντων τα χάλια του Δημοτικού τα ξέρει κι ο κύριος Νατσιός από μέσα, τα ξέρουν κι όσοι ως γονείς σκύβουν να δουν τι συμβαίνει.

    Τώρα να σας πω μιά άποψη για το εάν υπάρχει “σχέδιο” ή όχι. Ουσιαστικά αναφέρομαι στην φράση σας “Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό που γίνεται έχει ως σκοπό ακριβώς να μην σκέπτονται οι άνθρωποι”.

    Θα σας πω τι πιστεύω – και είναι μιά γενικότερη πεποίθηση για το χάλι της χώρας μας. Μπορεί να υπάρχει σχέδιο μπορεί όχι. Αντιλαμβάνομαι ότι πράγματι πολλά συμφέροντα θα μπορούσαν να ευνοηθούν από πολίτες “μη σκεπτόμενους”. Και πλήθος παραδειγμάτων θα μπορούσαν να μου υποδειχθούν που τεκμηριώνουν την γενικώς ορθή αυτή άποψη.

    Απλώς έχω αμεσότερες εξηγήσεις. Δεν χρειάζεται “σχέδιο” για να πετύχεις διάλυση. Δεν χρειάζεται “προδοσία”. Αρκεί κάτι απλούστερο:

    Ανικανότητα κυρία μου! Αγνή, παρθένα ανικανότητα. Ενας συνδυασμός ιστορικών και κοινωνικών αιτίων (εδώ φυσικά θα μπορούσαμε να εμβαθύνουμε) έχουν φέρει εδώ και πολλά πολλά χρόνια ανθρώπους ανίκανους (ή αήθεις) στα δημόσια πράγματα. Αν κάτι ποτέ προχώρησε, αν ποτέ κάτι έχει ελπίδα να προχωρήσει, είναι από ανθρώπους που έχουν τις ικανότητες και το κουράγιο να διαχωρίσουν τη θέση τους. Από τις εξαιρέσεις.

    Ολοι οι άλλοι, δεν χρειάζεται να είναι προδότες. Δεν χρειάζεται να είναι διεφθαρμένοι (που είναι μερικοί δεν υπάρχει αμφιβολία). Δεν χρειάζεται να είναι καν κουρασμένοι. Δεν χρειάζεται να έχουν κακές προθέσεις. Αρκεί να είναι ανίκανοι.

    Αλλά δεν μ’ αρέσει να ξεπετάω θέματα στο πόδι και αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η άποψη μου σηκώνει πολύ νερό. Απλώς, με κάπως αμφιλεγόμενο χιούμορ, το φιλοσοφώ λίγο και σκέφτομαι ότι αν αυτό το απύθμενο χάλι είναι αποτέλεσμα “σχεδίων” τότε …έχουμε ελπίδες!

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  66. η λέξη ανικανότητα μοιάζει να δίνει άφεση.

    Σε ένα μέρος όμως όπου οι λέξεις μετράνε, όπως είναι το δικαστήριο, άν κάποιος δεν φέρει ιατρικό πιστοποιητικό βλακείας, δεν απαλλάσεται. Η λέξη ανικανότητα δεν αξιολογείται.
    Αν ο κατηγορούμενος δεν έχει το ακαταλόγιστον, τιμωρείται.

    Τα πολιτικά πρόσωπα δεν ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία.

    Βεβαίως συμφωνώ ότι πρέπει να γράψουμε στο κούτελό τους και στο μνήμα τους με χρυσά γράμματα τη λέξη ανίκανος

  67. Σε νομικό επίπεδο κ. Τσίρο, δίκιο έχετε. Δεν αγγίζω το νομικό μέρος. Ο Γιανναράς κάτι είπε, ας πιάσουν οι γνώστες το νήμα από εκεί.

    Οντως τα πολιτικά πρόσωπα δεν απαλλάσσονται. Θα κριθούν πολιτικά, θα κριθούν ιστορικά, (ήδη κρίνονται φαντάζομαι) και θα λάβουν την θέση που τους αξίζει – ίσως πολύ αργά για να έχει σημασία γι’ αυτά. Δεν αισιοδοξώ ιδιαίτερα για το νομικό σκέλος.

    Κι ούτε πιστεύω ότι η ευθύνη ανήκει μόνο “στα πολιτικά πρόσωπα”.

    Μ ε τ έ χ ο υ μ ε τ η ς ε υ θ ύ ν η ς ό λ ο ι, α ν ό λ ο ι μ α ζ ί κ ά τ ι
    σ υ γ κ ρ ο τ ο ύ μ ε.

    Κι αν ώρες ώρες επαναστατώ και πιστεύω ότι δικαιούμαι να “διαχωρίσω τη θέση μου”, άλλες όμως αισθάνομαι ότι ίσως δεν έκανα αρκετά. Κι ότι οι διαιρέσεις της ευθύνης δεν θα αφήσουν το δικό μου πηλίκο μηδενικό.

    Δεν έχω όρεξη να κατηγορήσω κανένα. Αν μη τι άλλο είναι ανιαρό. Ξέρω ασφαλώς, βλέπω, έχω τις απόψεις μου, τις έχουμε όλοι. Αλλά δεν προσθέτω τίποτα. Ψάχνω μόνο καμιά ιδέα μπας και κάνουμε ένα βηματάκι παραπέρα. Γι’ αυτό που όλοι ισχυριζόμαστε ότι αγαπάμε – και τσακωνόμαστε να το ορίσουμε, και μαλώνουμε, και μαλώνουμε και δεν μπορούμε να μοιράσουμε ούτε δυό γαιδάρων άχυρα.

    Φτάνει! Αν με κάποιο τρόπο θα ξεμπλέξουμε από εδώ, σίγουρα δεν θα είναι με το να αρπαζόμαστε συνεχώς.

    Θα γίνω βαρετός: Ελάτε να πάρουμε μιά απόφαση. Δεν προλαβαίνουμε να σχεδιάσουμε εκπαιδευτικό σύστημα απόψε. Είπαμε ό,τι είπαμε, κάτσαμε κάτω, συζητήσαμε, συνεκτιμήσουμε οφέλη και κινδύνους, αλλού συμφωνήσαμε αλλού διαφωνήσαμε. Το άρθρο του κ. Νατσιού, να είναι καλά ο άνθρωπος, μας έβαλε και σκεφτήκαμε.

    Τώρα πρέπει να καταλήξουμε. Οχι εφ’ όλης της ύλης. Δεν με νοιάζει αν η Διαμαντοπούλου δεν μπορεί να μιλήσει ελληνικά ή αν έκανε καλό έργο ή δεν έκανε στην Ευρώπη. Δεν με νοιάζει αν ο Στυλιανίδης είναι τρείς λαλούν και δυό χορεύουν ή είναι ικανός αλλά καβάλησε το καλάμι. ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ! Θέλω να ξέρω ότι εμείς οι υπόλοιποι, κάναμε ησυχία, συζητήσαμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε και καταλήξαμε:

    Οτι το να δίνουμε εφ’ εξής έναν υπολογιστή στους μαθητές του Γυμνασίου, τελικά είναι σωστό – ή είναι λάθος.

    Κι αν συμφωνήσουμε πάει καλά. Αν δεν συμφωνήσoυμε πάλι φίλοι είμαστε.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  68. Το κρίσιμο είναι ότι συμφωνούμε στο έντιμο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

    Οι υπολογιστές είναι απαιτητικά και ζόρικα μηχανήματα.

    Ομως οι Ελληνες και τα παιδιά μας κατά 99% αποφεύγουμε το ζόρι όπως ο διάολος το λιβάνι.

    Φοβούνται δεισιδαιμονικά ότι θα τους ξεβρακώσει.

    Γι αυτό, ενώ σ’ όλα τα σπίτια υπάρχει υπολογιστής, όλοι φυτεύουν ζαρζαβατικά σε εικονικά μποστάνια.

  69. Σχετικά με το δίλημμα εάν είναι καλό ή όχι να δοθούν υπολογιστές στα παιδιά, θα έλεγα ότι εξαρτάται από το τί σκοπό έχουν αυτοί που τους μοιράζουν. Εάν το κάνουν για να εξοικιωθούν οι νέοι με τις τεχνολογίες, τότε ας τους δώσουν τον υπολογιστή χωρίς να είναι υποχρεωμένος ο μαθητής να τον χρησιμοποιεί ως μέσον μελέτης. Να διανέμουν δηλαδή τον υπολογιστή και παράλληλα τα αντίστοιχα βιβλία και να είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ο μαθητής να αποφασίσει τί θα χρησιμοποιήσει. Εάν από την άλλη υποχρεώνουν τους μαθητές να μελετούν μέσω αυτού, χωρίς βιβλία, τότε θα υποθέσω ότι κάτι πολύ ύποπτο συμβαίνει.
    Πέραν αυτού, σχετικά με το θέμα που αναφέρθηκε πιο πάνω σχετικά με την κριτική σκέψη και την γνώση, νομίζετε κύριε Μικρέ ότι τα παιδιά έχουν χρόνο να μελετήσουν για να μάθουν; Γιατί η μάθηση προϋποθέτει μελέτη. Θα χρησιμοποιήσω ένα δικό σας παράδειγμα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το σχόλιο αφορά μόνον εσάς. Όταν το παιδί περάσει κάποιες ώρες μπροστά στον υπολογιστή μπουμπουνίζοντας υφαίστεια και παίζοντας λαβοπόλεμο δημιουργόντας τεκτονικές και εγκατακρημνίσεως δονήσεις, θα έχει μετά διάθεση και χρόνο να καθίσει να διαβάσει για να μάθει και κάτι άλλο; Νομίζετε ότι όταν οι γονείς παίρνουν τα παιδιά τους σαν βαλιτσάκι από το χέρι από το πρωί μέχρι το βράδυ και τα περιφέρουν από στάδιο σε γυμναστήριο και από φροντιστήριο σε φροντιστήριο τα παιδιά έχουν χρόνο να μελετήσουν και να μάθουν;
    Τα δώδεκα χρόνια μαθητείας προσφέρουν γενικές γνώσεις και όχι εξειδίκευση ή τουλάχιστον αυτό πρέπει να γίνεται. Τώρα, αν κάποιοι τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να ταυτίσουν τα σχολεία με χώρους παραγωγής δυστυχισμένων υπαλληλίσκων που θα δουλεύουν σαν ραγιάδες για να τρωγοπίνουν οι επιτήδειοι είναι άλλο πράγμα.
    Και μία γενική παρατήρηση: Δεν είναι περίεργο που τις τελευταίες δεκαετίες τα θέματα παιδείας καθώς επίσης και της εξωτερικής πολιτικής έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα; Μήπως σχετίζονται; Κάποιοι πρέπει να το έχουν αντιληφθεί πολύ καλύτερα από εμάς γι’ αυτό και φροντίζουν αυτά τα υπουργεία οι ίδιοι και αφήνουν σε εμάς να ασχολούμαστε με το Υπουργείο Οικονομικών…

  70. Να υποθεσω οτι με αντιστοιχο τροπο, ο μαθητης να εχει την ελευθερια να χρησιμοποιει αν θελει το μολυβι.

  71. Πολύ καλά τοποθετημένο κυρία Καλούδη. Συμφωνώ με την πρώτη παράγραφο του τελευταίου σχολίου σας ως έχει, δεν θα της άλλαζα ούτε γράμμα.

    Επίσης έχουμε ήδη συμφωνήσει ότι η κριτική σκέψη δεν καλλιεργείται “αυτοτελώς”. Προϋποθέτει γνώση (κι άλλα πράγματα βεβαίως αλλά ας μην αποκλίνουμε τώρα), γνώση που αποκτάται με την μελέτη.

    Πάμε τώρα ένα βήμα παραπέρα γιατί νομίζω ότι κατανοώ την βάση του προβληματισμού σας. Αναφερθήκατε στο παράδειγμα που χρησιμοποίησα – για το πως ένα παιδί μπορεί να κατανοήσει πολύ καλά τα ηφαίστεια με ένα καλό πρόγραμμα υπολογιστή. Αναρωτηθήκατε λοιπόν εάν “θα έχει μετά διάθεση και χρόνο [το παιδί] να καθίσει να διαβάσει για να μάθει και κάτι άλλο;”

    Ενα λεπτό τώρα. Αν καταλαβαίνω καλά, δεν αρνηθήκατε την χρησιμότητα που έχει ο υπολογιστής στο να βοηθήσει το παιδί να καταλάβει τα ηφαίστεια. Θέσατε μιά σειρά άλλων θεμάτων, ήτοι:

    1)Τον κίνδυνο η γοητεία της οθόνης να αποτρέψει το παιδί από το να μελετά δια της ανάγνωσης.
    2) Την πιθανότητα να αποτελεί ο υπολογιστής “άλλη μία δραστηριότητα”, απ’ αυτές που μία προς μία δεν έχουν τίποτα κακό – πχ αγγλικά, μπάσκετ, καράτε, πιάνο, χορός, κλπ (το “φροντιστήριο” το εξαιρώ, το θεωρώ εκ φύσεως “κακό”) αλλά που όλες μαζί δημιουργούν μιά αρρωστημένη κατάσταση.

    Ακούστε, δεν ξέρω αν είναι σωστό να “ανακεφαλαιώνω” αυτά που κατάλαβα, ίσως διαστρεβλώνω αυτό που είπατε. Ισως όμως όχι. Πάντως αν αυτές είναι οι παρατηρήσεις σας, να ξέρετε ότι έχω κι εγώ ανάλογες επιφυλάξεις και συμφωνώ απολύτως ότι πρέπει να τις λάβουμε υπ’ όψιν μας. Επίσης αναγνωρίζω (αν ξέρατε πόσο!) ότι τα ζητήματα αυτά είναι κρίσιμα – και το δεύτερο πολύ κρισιμότερο απ’ όλη τη συζήτηση που γίνεται για τον υπολογιστή.

    Ωστόσο ειδικά για το δεύτερο αυτό ζήτημα, ενώ είναι υπαρκτό, δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα κατά του υπολογιστή και της διανομής του. Ούτε ο χορός, ούτε η μουσική, ούτε τα στάδια και τα γυμναστήρια (ούτε ο υπολογιστής) “φταίνε” για τον τρόπο με τον οποίο περνούν την εφηβική τους ηλικία τα παιδιά μας. Οι ίδιες δραστηριότητες μπορούν με μέτρο και κατ’ επιλογήν να ενταχθούν θαυμάσια σε ένα συγκροτημένο και ανθρώπινο εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι βέβαια τεράστια συζήτηση αυτή, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα έχει λύση και δεν νομίζω ότι θα διαφωνήσουμε σ’ αυτό.

    Πιό πολύ με προβληματίζει το πρώτο σημείο. Η γοητεία της οθόνης δηλαδή και η πιθανότητα να προκαλέσει ένα εθισμό τέτοιο που κάνει την ανάγνωση απωθητική. Ναί με απασχολεί το ζήτημα. Κατά ένα ανάλογο τρόπο με είχε απασχολήσει για πρώτη φορά όταν έπρεπε να πάρω μιά απόφαση για την στάση που έπρεπε να κρατήσω απέναντι στα Κλασσικά Εικονογραφημένα. Αν διαβάσεις τον Ροβινσώνα Κρούσο σε Κλασσικά Εικονογραφημένα μετά έχεις όρεξη να διαβάσεις το ίδιο το κείμενο;

    Κι αν μιά φορά τα Κλασσικά Εικονογραφημένα είναι γοητευτικά, πόσο περισσότερο δεν είναι ο υπολογιστής;

    Δεν ξέρω κυρία Καλούδη. Δεν μπορώ να βγάλω ένα γενικό αφορισμό και να “καθαρίσω”. Και την Οδύσσεια το παιδί την γνώρισε από παιδικά βιβλία, δεν είχα την απαίτηση να διαβάσει κάποια από τις μεγαλειώδεις μεταφράσεις που υπάρχουν – ούτε το αρχαίο κείμενο (όχι ακόμα!). Από την άλλη δεν ήθελα να περιμένω.

    Βαρετό, ξεβαρετό να το λέμε, θέλει μέτρο. Δεν είναι κακό το παιδί να μαθαίνει για τα ηφαίστεια από τον υπολογιστή. Είναι κακό να μην έχουν ύλη για τα ηφαίστεια τα βιβλία του. Δεν είναι κακό να παίζει μαθηματικά παιχνίδια. Είναι κακό να υποκαταστήσουν τα βιβλία και τα μαθήματα μαθηματικών.

    Τι να πω; Ας δούμε τον δικό σας τομέα, τις ξένες γλώσσες. Δεν ξέρω την άποψή σας για τα μαθήματα μέσω κασετών (CD πλέον). Δεν την ξέρω. Ισως δεν μπορείς να μάθεις έτσι μιά ξένη γλώσσα. Η μπορείς; Θα ξέρετε καλύτερα από μένα. Αλλά εγώ ξέρω καλύτερα Αγγλικά, απ’ ότι εάν δεν τα είχα χρησιμοποιήσει όταν ήμουν φοιτητής. Σήμερα έχω δεί υπέροχα πράγματα στον υπολογιστή πάνω στο θέμα αυτό. Δεν πιστεύω ότι ανταγωνίζονται τον καθηγητή ξένων γλωσσών – παρεμπιπτόντως δε η αδελφή μου είναι καθηγήτρια ξένων γλωσσών και ενθαρρύνει μετ’ ενθουσιασμού την ενασχόληση των μαθητών της με το internet (ποτέ στην τάξη όμως – και στο σπίτι μόνο αφού κάνουν το “συμβατικό” τους homework τους πρώτα). Από την άλλη ο αδελφός μας, που είναι και το καμάρι της οικογενείας, με τον υπολογιστή έχει προσθέσει τα ιταλικά και τα ισπανικά στις 3 γλώσσες που ήδη ήξερε (δια της συμβατικής διδασκαλίας).

    Πως ένα τέτοιο μέσο να το “βγάλεις εκτός”; Υπάρχει και το “ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω”, δεν είναι έτσι; Ας κάνουμε μιά στάθμιση άκρων μπας και βρούμε την σωστή απόχρωση:

    Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο παιδιά. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για το οικογενειακό τους περιβάλλον. Τίποτα για τους δασκάλους τους. Τίποτα για το εάν διαβάζουν ή όχι. Δεν ξέρουμε τίποτα πέραν του ότι και όλα είναι όμοια και για τα δύο παιδιά.

    Και έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ:

    α) του κινδύνου να μείνουν τεχνολογικώς αναλαφάβητα, να μείνουν έξω από το τι συμβαίνει στο κόσμο σήμερα, αλλά και να μην έχουν πρόσβαση σε όσα υπέροχα πράγματα μπορεί να γνωρίσουν μέσω του υπολογιστή.

    β)του κινδύνου να εθιστούν και να περνούν ώρες ατέλειωτες στον υπολογιστή (και δεν ξέρω αν θα παίζουν με τα ηφαίστεια ή με δήμιους που σκοτώνουν – δεν το ξέρω).

    Ναί ξέρω είναι ακραίες καταστάσεις, δεν υπάρχει “προτιμώ” εδώ. Τι να προτιμήσει κανείς χωρίς να πεί ανοησία; Οποιος θέλει να δώσει μιά λογική απάντηση θα σεβαστεί την πολυπλοκότητα που διέπει το θέμα και θα επιχειρήσει να το χειριστεί ως ένα ακόμα σημαντικό παιδαγωγικό ζήτημα – από τα μύρια που (πρέπει να) απασχολούν γονείς και δασκάλους.

    Αλλά ξέρετε… αυτή ακριβώς είναι η θέση μου. Οτι είναι πολύπλοκο και ότι δεν χρειάζονται “οργισμένες φωνές” στη συζήτηση αυτή. Προσπαθώ να κρατήσω σταθερές τις λοιπές παραμέτρους – δεν μπορούμε να τα ανακατεύουμε όλα. Ναί το πρόγραμμα των εφήβων είναι ένας εφιάλτης, ήδη από την δεκαετία του 80 μεγαλώνουν έτσι τα παιδιά – τι κρίμα! Τι έγκλημα!

    Εν μέρει σχετίζεται με τον σύγχρονο τρόπο ζωής που εν μέρει (σημαντικό μέρος) οφείλεται στους υπολογιστές. Ναι έτσι είναι, αλήθεια είναι. Πρέπει όμως να πάρουμε αποφάσεις μέσα σε ένα κόσμο που αλλάζει κυρία Καλούδη. Δεν έχουμε εμπειρία. Χρειαζόμαστε τα πάντα – κάθε τί για να κρίνουμε. Χρειαζόμαστε και τον Παλαμά, χρειαζόμαστε και την επίπονη μελέτη, χρειαζόμαστε και μιά χαρούμενη ματιά στο κόσμο και τι συμβαίνει σ’ αυτόν – αν μη τι άλλο να κάνουμε ανθρώπους όχι παρτσακλά αλλά ευτυχισμένα.

    Τι να σας πω; Ναί ο γιός μου πάει μπάσκετ. Το θέλει. Οχι δεν πρόκειται να τον στείλω στο φροντιστήριο, ανάθεμά με αν το κάνω. Ναί θα προσπαθήσω να διαβάσει τον Ροβινσώνα Κρούσο. Και θα του πάρω υπολογιστή στο γυμνάσιο. Κι ελπίζω ότι κάποτε θα διαβάσει την Οδύσσεια στο πρωτότυπο.

    Αλλά κι αν δεν το κάνει, δεν θα σκάσω. Θα σκάσω αν μείνει ανίκανος να κατανοήσει κάποτε το πραγματικό νόημα της Ιθάκης. Της δικής του. Οχι της δικής μας.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός.

  72. Δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητος ο υπολογιστής για να μάθει το παιδί είτε για τα υφαίστεια είτε για οτιδήποτε. Αυτό που λέω είναι ότι λείπει διάθεση για μάθηση γιατί τα παιδιά έχουν συνηθίσει στην ιδέα, λόγω όλων αυτών που ανέφερα, ότι δεν είναι απαραίτητο να μελετούν. Από την στιγμή που μπορούν να πάρουν τα πτυχία τόσο εύκολα, να μπουν τόσο εύκολα στο πανεπιστήμιο χωρίς γνώσεις, όταν μπαίνουν με 2, 3, 4, τότε δεν τα ενδιαφέρει να μάθουν τίποτα. Όπως έχω γράψει και σε άλλο σχόλιο, γιατί, εάν υποθέσουμε ότι ο υπολογιστής προσφέρει γνώσεις, σήμερα τα παιδιά δεν έχουν περισσότερες γενικές γνώσεις;

  73. Συνέχεια από το προηγούμενο σχόλιο. Θεωρώ ότι ο υπολογιστής είναι πολύτιμο εργαλείο δουλειάς και όχι μέσον διδασκαλίας σε σχολεία. Στο σπίτι του ο μαθητής μπορεί να τον χρησιμοποιήσει όπως θέλει. Μπορεί επίσης να είναι πηγή πληροφοριών σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, μεταπτυχιακά, κλπ. Για να ανακεφαλαιώσω: δεν απορρίπτω τον υπολογιστή ως εργαλείο όμως θεωρώ ότι δεν θα προσφέρει κάτι θετικό η χρησιμοποίησή του για αντικατάσταση του βιβλίου.

  74. εφριξα. τι αλλο θα περιμενε κανεις απο εναν δημοδιδασκαλο με λογικη μεσαιωνα. πως δεν μας ειπε για τον 666. καλα αν αυτος ο κυριος μπαινει μεσα σε ταξη πρεπει να επεμβει καποιος να τον παει να διδασκει σε κρυφο σχολειο.
    ημαρτον. το ξερεις κυριε οτι βαζεις τροχοπεδη στην γνωση μ αυτα που λες? και εισαι κανονικα για ΕΔΕ απο την στιγμη που εχεις αυτες τισ απαραδεκτες αποψεις. ΩΙΜΕ. ΑΗΔΙΑΣΑ. Ο ΔΑΣΚΑΛΟς ΠΡΕΠΕΙ να ειναι πρςτοποροσ σε ολα. ΝΤΡΟΠΗ

  75. Μην αηδιάζετε και μην ανησυχείτε αγαπητέ/ή κύριε/α jmakryn. Δάσκαλοι σαν τον κύριο Νατσιό δεν υπάρχουν πολλοί, σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Οι μαθητές, χωρίς τροχοπέδη, με οδηγούς προοδευτικούς δασκάλους και ακόμα προοδευτικότερα βιβλία, ορμούν ακάθεκτοι στη γνώση.
    Αφού όμως έχετε, όπως φαίνεται, κάποια ευαισθησία στο θέμα της Παιδείας, θα σας πρότεινα να δείτε με τα μάτια σας τα νέα βιβλία που προώθησαν στην εκπαίδευση (Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια)οι “πρωτοπόροι” του προοδευτισμού, αλλά και να πάτε μία βόλτα έξω από το προαύλιο του σχολείου της περιοχής σας, για να ακούσετε την θαυμάσια γλώσσα στην οποία, χωρίς τροχοπέδη, εξασκούνται οι μαθητές (σε όλη την επικράτεια, όχι μόνο στο δικό σας σχολείο) υπό το βλέμμα και το χαμόγελο των προοδευτικών δασκάλων τους. Άρωμα προόδου, λοιπόν, στην εκπαίδευση, τις τελευταίες δεκαετίες. Μπορείτε να το απολαύσετε…

  76. το ενα δεν αποκλειει το αλλο. αυτος που θελει την τεχνολογια σημαινει οτι κανει τους μαθητες να μιλουν “θαυμασια ” τα Ελληνικα?
    νομιζω κυρια οτι ειστε νατσιοτερη του Νατσιου.
    αν καταλαβατε τι του καταλογιζω ……

  77. Είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω σε τέτοια συζήτηση…
    Θα ήθελα να πω πως υπάρχουν (λιγοστές δυστυχώς) περιπτώσεις σχολείων όπου τα παιδιά για κάποια μαθήματα όπως γεωγραφία, ιστορία, θρησκευτικά, φυσική ιστορία κ.ά. ‘υποχρεώνονται’ να κάνουν εργασίες χρησιμοποιώντας ως πηγές εγκυκλοπαίδειες, βιβλία (εκτός διδακτέας ύλης) και το διαδίκτυο. Είτε ειναι παιδιά του Γυμνασίου είτε του Λυκείου. Ψάχνοντας και συλλέγοντας πληροφορίες για κάποιο θέμα ‘τους μένουν’ και κάποιες παραπάνω γνώσεις – δεν παπαγαλίζουν μόνο το βιβλίο. Και σ’αυτο βοηθάει ότι τους υποχρεώνουν να ψάξουν και σε άλλες πηγές εκτός του wikipedia (είναι το πρώτο στο οποιο ανατρέχουν στο internet).
    Εκτός, δηλαδή, της διδασκαλίας, και των σημειώσεων που κρατουν ίσως τα μεγαλύτερα παιδιά κατά τη διάρκεια του μαθήματος, το διαδίκτυο -τουλάχιστον μέσα στα πλαίσια των σχολικών ωρών – χρησιμοποιείται ως βοηθητικό μέσο.
    Αλλά αυτό, όπως είπα, γίνεται σε λιγοστά ιδιωτικά σχολεία.
    Johnnie

  78. Xoris na eimai texnologotromos i texnologolagnos…kai xoris kamia diathesi na ekmideniso tin proodo sta sxoleia, tha ithela na kanete ligi ypomoni kai na mou peite se merika xronia ti apotelesmata tha exei (efxomai kala) i apo toso noris xrisi tis texnologias apo ton yio sas. Einai adiapragmatefto dikaioma sas na dexeste afto pou epithymeite mes sto spiti sas. Par ol afta einai mallon viastiko na vgaloume amesa symperasmata gia to ti kala kanei i texnologia stis meres mas.

    Epeita to ekastote ypourgeio paideias kanei to idio lathos pou kanei kai o stratos, kai eksigoumai: Epivalloun sta atoma pou to ypiretoun na koitoun tin igesia me ton idio tropo, eno eprepe na koitoun oi igesies ksexorista ena ena ta meli pou to apartizoun. Me liga logia, den einai ola ta paidia to idio etoima na dextoun tis ekastote prokliseis, alla einai perissotero kai alla ligotero etoima. Afto den exei na kanei me themata anoterotitas kapoiou paidiou enanti allou, apla me thema diaforetikotitas.

    Ego gnorizo oti prokeimenou na veltiothoun kapoioi tomeis tis paideias, prota prepei na kratisoume kai kapoia vasi statheri kai fantazomai se afti tin apopsi tou sintiritismou endexetai na anaferetai kai o daskalos. Ego sta 28 mou den vlepo kati na veltionetai, idi apo ti diki mou genia (me tis fasaries gia ton Arseni) kai akoma kai pio piso yparxei mia kinisi pros ta kato se epipedo kai afto to leo me kathe vevaiotita apo plevras mou.

    Epeita, ektos tou oti zitame apo paidia 13 xronon na dialleksoun ti tha kanoun stin ypoloipi zoi tous (alloi anthropoi den kseroun oute sta 45 tous), ektos oti ta vomvardizoume (i esto ta afinoume na vomvardistoun elefthera) me skoupidia, ektos tou oti tous pairnoume arketo ap ton xrono me tous goneis tous(mias kai oi perissoteroi doulevoun tora poly parapano ores gia na epizisoun), tous zitame tora apo ta 7 i 8 tous na exoun tin aparaititi orimotita se sxesi me to ti tha diallegoun apo to internet p.x.

    Ma as min gelliomaste, me tin xrisi tis texnologias dimiourgeitai mia efxereia me tin texnologia poly kalyteri ap aftin pou exoun oi torines genies enilikon. Eixa tin efkaireia na to do apo konta otan ezisa gia ligo sto eksoteriko kai eida tis genies ton eikosaridon na xrisimopoioun tin texnologia eksairetika.

    Alla, aftes oi genies den exoun zisei katholou sto parko…dn exoun kanei tin plaka tous sto pagkaki…dn exoun paiksei kithara stin paralia kai den exoun paiksei mpala stin alana…

    Eseis tha xaramizate aftes tis stigmes sas gia na eixate merikes gnoseis parapano ston ypologisti? Alitheia tora…

    As proseksoume ta paidia…den exo kanena apo dafta, alla kai na ithela den tha mporousa mias to epaggelma tis mousikis pou exo den mporei na me syntirisei (eidika stin ellada). Eseis pou exete afto to pronomio ton paidion, min to pairnete toso xalara to thema sas parakalo.

  79. To parapano itan kirios apantisi ston k.Mikro. (Elpizo na min me pareksigisete k.Mikre)

    Tha simfoniso me tin kyria Kaloudi se sxesi me tous anthropous xoris orama pou emathan na papagalizoun. Exei poly ousia afto to sxolio sas. Alla etsi den prospathisan na mas mathoun oloi osoi eixan eksousia (den milao gia kyverniseis mono) pano mas? Se allous petyxe afto, (kai einai dystixismenoi) kai se allous oxi (kai einai psilo-dystixismenoi, gia allous logous vevaia)

    Sympliromatika tha ithela na po oti exo varethei na yparxoun anthropoi pou na prospathoun nte kai kala me tropo apaksiotiko na parousiasoun os opisthodromiki mia apopsi pou den “feretai” apo to alogo tou eksyxronismou , opos ekeinoi ton antilamvanontai. Den mas lene diladi ti to toso kalo kerdizoume telika kai me ti antitimo. Mou deixnei anthropo pou eno varietai na skeftei ta epixeirimata tou synomiliti tou, den exei dika tou epixeirimata apta kai praktika alla mia karamela pou synexos epanalamvanei kai mou thymizei sxedon to vareto epanalamvanomeno logidrio tis KNE otan sto sxoleio prospathousan na me peisoun na eiseltho ston kolpo tous. (den exo tipota enantion tis KNE apla tonizo tin flyaria-faflatosini tis)

    Symfono me ena sxolio pou diavasa parapano se sxesi me tin asximi epilogi ton pragmaton kai katastaseon pou exoume ferei ap ekso.

    Aftoi oi anthropoi pou emathan na vazoun tampeles xoris na skeftontai, as me pareksigisoun den me noiazei.

    An kai eimai aristerofron, o logos pou den eimai kommatopoiimenos einai oti pistevo oti kathe anthropos prepei na exei pragmata sta opoia einai pio syntiritikos kai alla sta opoia ofeilei na einai pio proodeftikos. Gi afto kai epeidi prospatho na min exo sxesi me tampeles, den me aforan ta sxolia peri kakou sintiritismou pou anaferontai parapano. Alloste gia enan pragmatika proodeftiko anthropo logizetai os proodos na mporei pou kai pou na ginetai kai ligo syntiritikos, den nomizete?

  80. Αγαπητέ Ανώνυμε δεν παρεξηγούμαι, προς Θεού. Απλώς δεν βλέπω ποιό ακριβώς επιχείρημά μου αντικρούετε και νομίζω ότι έχω εμβαθύνει αρκετά. Τώρα, τα περί “οπισθοδρομικότητας” και “ταμπέλας” υποθέτω δεν με αφορούν, έχω περιοριστεί σε παράθεση επιχειρημάτων χωρίς τον παραμικρό χαρακτηρισμό. Τέλος συγχωρέστε τό μου αλλά θα το πω: Γιατί γράφετε με λατινικούς χαρακτήρες; Είναι πραγματικά κουραστική η ανάγνωση, αλλά υποθέτω και η σύνταξη.

    Φιλικά,
    Γιάννης Μικρός

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *