“Τα έθνη που ξαγοράζουνε κάθε ώρα της ζωής τους με αίμα καί μ’ αγωνία, πλουτίζουνται με πνευματικές χάρες πού δεν τίς γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί ή καλοπέραση κάνει χοντροειδή τον μέσα άνθρωπο. Ενώ ό πόνος κατεργάζεται τους λαούς καί τους καθαρίζει, όπως καθαρίζεται το χρυσάφι με φωτιά μέσα στο χωνευτήρι. Για τούτο ή δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε με κάποια αμάραντα άνθη, πού δεν τ’ αξιωθήκανε οι μεγάλοι κι οι τρανοί λαοί της γης…”