«Με τα ρούχα αιματωμένα / Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά / Να γυρεύης εις τα ξένα / Αλλα χέρια δυνατά./ – Μοναχή το δρόμο επήρες, / Εξανάλθες μοναχή· / Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, / Εάν η χρεία τες κουρταλή. / – Αλλος σου έκλαψε εις τα στήθια, / Αλλ’ ανάσασιν καμιά· / Αλλος σου έταξε βοήθεια / Και σε γέλασε φρικτά / – Αλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου / Οπου εχαίροντο πολύ, / Σύρε νάβρης τα παιδιά σου, / Σύρε, έλεγαν οι σκληροί»