«Δυστυχώς το ξεπούλημα της δημοκρατίας άρχισε στον τόπο μας από το ξεπούλημα της δημοσιογραφίας. Πώς να γράψει σήμερα ο δημοσιογράφος την αλήθεια, πώς να τολμήσει να διεγείρει συνειδήσεις όταν πάνω από την κεφαλή του υψώνεται ως δαμόκλειος σπάθη η απειλή της απολύσεως ή όταν διδάσκεται ότι περισσότερα χρήματα βγάζει όχι από αυτά που γράφει αλλά από αυτά που δεν γράφει; Αν όμως ο ρόλος της δημοσιογραφίας στον τόπο μας είναι θλιβερός, εξίσου θλιβερός έως περίπου κατάπτυστος είναι ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, της επιστήμης και του πολιτισμού γενικά. Κάποτε, όταν πίσω από την Αριστερά υπήρχε το πανίσχυρο κομμουνιστικό μπλοκ, οι άνθρωποι της «κουλτούρας» ερωτοτροπούσαν με την Αριστερά. Και τούτο οι πιο τίμιοι το πλήρωσαν ακριβά. Ωστόσο, πάμπολλοι ανήκαν και στο λεγόμενο χώρο της Δεξιάς και το έλεγαν ανοιχτά, ιδίως όταν η Δεξιά ήταν εξουσία διαρκείας. Αφότου όμως έγινε εξουσία το ΠΑΣΟΚ, ιδίως επί ημερών Σημίτη, σύμπας σχεδόν ο πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος έγινε «αριστερός» κατά τη σημιτική εκδοχή, δηλαδή «εκσυγχρονιστικός» οπαδός της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης. Οι λεγόμενοι πνευματικοί άνθρωποι, και μάλιστα οι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί», οι Νεοεποχίτες, έγιναν οι Χίτες της Νέας Εποχής. Υποστηρικτές της πιο άθλιας συναλλαγής. Γιατί δυστυχώς στον κακό μας τον καιρό, εννοώ τον δικό μας, η «κουλτούρα» πάει με το «γκουβέρνο» που ελέγχει τα κρατικά ταμεία ή ελέγχει τους διαύλους που οδηγούν στα κοινοτικά ταμεία.»