Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
«Θα κινηθούν οι Εβραίοι και θα ερεθίσουν τους Τούρκους να εισβάλουν εις την Ελλάδα. Οι Τούρκοι θα μπούνε στην Ελλάδα γιατί δεν έχομεν κυβέρνηση εμείς. Τότε θα αρχίσουν τα δεινά. Τότε θα κινηθεί η Ρωσία επίτηδες για να προλάβει. Τότε θα κατέβει η Ρωσία εδώ. Θα σπρώξει πίσω τους Τούρκους. Θα γυρίσει και προς τα μέρη της Παλαιστίνης».
~Μακαριστός Γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός~
Διαβάζοντας σήμερα αυτά τα λόγια, δεν μπορώ να κρύψω ότι αισθάνομαι μια ανησυχία. Όχι επειδή μπορώ να γνωρίζω αν πρόκειται πράγματι για προφητεία που θα εκπληρωθεί, ούτε επειδή έχω το δικαίωμα να διακηρύξω ότι «τώρα εκπληρώνεται». Το μέλλον κάνεις δεν το γνωρίζει με ακρίβεια και σιγουριά. Μπορώ όμως να κοιτάξω γύρω μου και να διαπιστώσω ότι ορισμένα από τα γεωπολιτικά δεδομένα που περιγράφονται στη συγκεκριμένη ρήση αποκτούν σήμερα μια εντυπωσιακή επικαιρότητα. Ο Γέροντας μιλούσε για μια επικίνδυνη αλληλουχία όξυνση των σχέσεων Ισραήλ και Τουρκίας, τουρκική αντίδραση, ενδεχόμενη επίθεση εναντίον της Ελλάδας σε περίοδο ελληνικής πολιτικής αδυναμίας και, στη συνέχεια, εμπλοκή μεγαλύτερων δυνάμεων. Δεν λέω ότι αυτή η αλληλουχία βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη ούτε ότι έχουμε μπροστά μας την εκπλήρωση της ρήσης. Όμως είναι γεγονός ότι οι σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας έχουν εισέλθει σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση.
Η Άγκυρα στρέφεται εναντίον του Νετανιάχου, η ισραηλινή ηγεσία απαντά με πρωτοφανώς σκληρή γλώσσα κατά του Ερντογάν και η Συρία μετατρέπεται ξανά σε πεδίο όπου συναντώνται και συγκρούονται τα συμφέροντα της Τουρκίας, του Ισραήλ, των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων περιφερειακών δυνάμεων. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η αναφορά του Νετανιάχου στην Κύπρο, όταν κατηγόρησε τον Ερντογάν ότι «κατέχει τη μισή Κύπρο». Για εμάς τους Έλληνες η τουρκική κατοχή της Κύπρου δεν είναι μια αφηρημένη γεωπολιτική λεπτομέρεια. Είναι μια ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα. Επομένως, φυσικά και έχει σημασία όταν ένας Ισραηλινός πρωθυπουργός θέτει δημόσια το ζήτημα της τουρκικής κατοχής. Όμως προσωπικά δεν θα σπεύσω να πανηγυρίσω ούτε να βαφτίσω τον Νετανιάχου ξαφνικά προστάτη της Κύπρου και του Ελληνισμού. Δεν τον έπιασε ξαφνικά ο πόνος για την Κύπρο. Μιλά ως πρωθυπουργός του Ισραήλ σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε σοβαρό στρατηγικό αντίπαλο του Ισραήλ. Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να το καταλαβαίνουμε χωρίς αυταπάτες.
Οι διεθνείς σχέσεις δεν λειτουργούν με συναισθηματισμούς. Τα κράτη κινούνται με βάση τα συμφέροντά τους και οι συμμαχίες μεταβάλλονται όταν μεταβάλλονται οι συσχετισμοί. Γι’ αυτό ας μην βιάζονται κάποιοι να γίνουν δούλοι οποιασδήποτε ξένης δύναμης επειδή σήμερα αυτή συγκρούεται με την Τουρκία. Η Ελλάδα χρειάζεται συμμάχους, όχι αφέντες. Χρειάζεται να αξιοποιεί τις διεθνείς συμμαχίες της, αλλά να μη στηρίζει την εθνική της επιβίωση στην καλή διάθεση κανενός ξένου κράτους. Αύριο τα συμφέροντα μπορεί να αλλάξουν και μαζί τους οι συμμαχίες. Αυτό που δεν πρέπει να αλλάξει είναι η δική μας προσήλωση στην Πατρίδα.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πιο σοβαρό σημείο των λόγων του Γέροντα Ιωσήφ «Οι Τούρκοι θα μπούνε στην Ελλάδα γιατί δεν έχομεν κυβέρνηση εμείς». Σήμερα δεν υπάρχει τουρκική εισβολή και δεν υπάρχει ακυβερνησία, επομένως δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να παρουσιάζουμε τη ρήση ως κάτι που ήδη εκπληρώνεται απόλυτα. Υπάρχει όμως μια Τουρκία, που εξακολουθεί να προβάλλει αναθεωρητικές αξιώσεις, μια Ανατολική Μεσόγειος, που ξαναγίνεται χώρος σκληρού ανταγωνισμού, και μια περιοχή, όπου μια μεγάλη κρίση θα μπορούσε να έχει συνέπειες πολύ πέρα από τα σύνορα των άμεσα εμπλεκομένων.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η σωστή στάση απέναντι σε τέτοιες προφητικές ρήσεις δεν είναι ούτε η ειρωνεία ούτε η τυφλή βεβαιότητα. Είναι η εγρήγορση. Αν η προειδοποίηση του Γέροντα έχει πνευματικό περιεχόμενο, τότε το ζητούμενο δεν είναι να περιμένουμε με αγωνία να εκπληρωθεί, αλλά να ζούμε με τέτοιο τρόπο, ώστε να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Και αν δεν εκπληρωθεί ποτέ, ακόμη καλύτερα. Μακάρι τα λόγια αυτά να παραμείνουν μια παλιά προειδοποίηση που δεν χρειάστηκε ποτέ να δοκιμαστεί στην πράξη. Εκεί ακριβώς συναντάται η πίστη με την πολιτική πραγματικότητα. Η προσευχή δεν απαλλάσσει ένα κράτος από την ανάγκη ισχυρής άμυνας, σοβαρής διπλωματίας, πολιτικής σταθερότητας και κοινωνικής συνοχής. Αντιθέτως, ένας λαός που πιστεύει στην ιστορική του συνέχεια, οφείλει να προστατεύει έμπρακτα όσα παρέλαβε από τους προηγουμένους και να τα παραδίδει στους επόμενους.
Δεν θέλω λοιπόν μια Ελλάδα που θα περιμένει τον έναν ή τον άλλον ξένο να τη σώσει. Θέλω μια Ελλάδα που θα έχει συμμάχους, αλλά θα μπορεί να σταθεί και μόνη της. Θέλω ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, σοβαρή διπλωματία, δημογραφική ανασυγκρότηση, πολιτική σταθερότητα και έναν λαό που δεν θα ξεχνά ούτε την Ιστορία ούτε την ταυτότητά του. Γιατί ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι στο διαδίκτυο. Δεν είναι χάρτες που μετακινούμε με το δάχτυλο, ούτε συνθήματα για να συγκεντρώσουμε likes. Έχει νεκρούς, μάνες που θρηνούν, παιδιά που ξεριζώνονται και πόλεις που γίνονται ερείπια. Γι’ αυτό, ως Χριστιανός, δεν μπορώ να χαίρομαι για την καταστροφή κανενός λαού. Μπορώ όμως να προσεύχομαι για την ειρήνη και ταυτόχρονα να εύχομαι η Ελλάδα να είναι τόσο ισχυρή, ώστε κανείς να μην αποφασίσει ποτέ να δοκιμάσει την αντοχή της.
Η ιστορία του Ελληνισμού άλλωστε δεν είναι ιστορία ενός λαού που περίμενε πάντοτε κάποιον άλλον να τον σώσει. Από τον Μαραθώνα μέχρι το 1821, από το Μεσολόγγι μέχρι το 1940 και από την Κύπρο μέχρι το Αιγαίο, οι δύσκολες εποχές απαίτησαν θυσίες, αντοχή και επίγνωση του ποιοι είμαστε. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με πολεμική υστερία ή να περιμένουμε την καταστροφή της Τουρκίας ως θρησκευτική βεβαιότητα. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να είμαστε αφελείς. Ίσως, τελικά, τα λόγια του Γέροντα Ιωσήφ να παραμείνουν απλώς λόγια μιας άλλης εποχής. Ίσως όμως κάποτε οι άνθρωποι που θα κοιτούν πίσω στην εποχή μας να καταλάβουν ότι εδώ, στις ημέρες μας, άρχισε να διαμορφώνεται μια νέα και επικίνδυνη ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν το γνωρίζω.
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι το γεωπολιτικό τοπίο αλλάζει, η Τουρκία και το Ισραήλ συγκρούονται όλο και πιο ανοικτά, η μισή Κύπρος παραμένει υπό τουρκική κατοχή και η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου τα συμφέροντα ισχυρών δυνάμεων συναντώνται επικίνδυνα. Γι’ αυτό δεν θέλω ούτε πανικό ούτε πανηγυρισμούς. Θέλω καθαρό μυαλό, ιστορική μνήμη, εθνική αξιοπρέπεια, ισχύ και προσευχή.
✍ Στυλ. Καβάζης
✝️🇬🇷 Να έχουμε πίστη στον Θεό, αλλά και συναίσθηση της ευθύνης μας απέναντι στην Πατρίδα. Να έχουμε συμμάχους, αλλά να μη γίνουμε δούλοι κανενός. Να θυμόμαστε την ιστορία, χωρίς να γινόμαστε αιχμάλωτοί της.
Γιατί μπορεί να μην ξέρουμε αν ζούμε την «αρχή των δεινών» που περιέγραψε ο Γέροντας Ιωσήφ. Ένα όμως είναι βέβαιο η ιστορία κινείται ξανά και αλίμονο στον λαό που, όταν αυτή αρχίσει να κινείται, έχει ξεχάσει ποιος είναι.