Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
«ΜΑΝΑ ΑΛΛΗ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΓΙΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ.»
~Γεώργιος Καραϊσκάκης~
Στο Παρίσι, στη Γαλλία, υπάρχει η οδός Rue Botzaris και ο ομώνυμος σταθμός του μετρό, που τιμούν τον Μάρκο Μπότσαρη, τον ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης. Η οδός φέρει το όνομά του από το 1880 και ο σταθμός λειτουργεί από το 1911.
Σήμερα στην Ελλάδα, στη Νίκαια, συζητάμε να αντικαταστήσουμε το όνομα αυτού του ήρωα με εκείνο του Γιώργου Μαζωνάκη! Μέχρι και οι Γάλλοι τίμησαν τον δικό μας ήρωα, κι εμείς κινδυνεύουμε να τον παραμερίσουμε στον ίδιο του τον τόπο! Ο Μάρκος Μπότσαρης δεν ήταν ένας ακόμη οπλαρχηγός. Ήταν εκείνος που έβαλε την πατρίδα πάνω από τα αξιώματα, που πολέμησε για την ελευθερία και έπεσε στο Κεφαλόβρυσο μόλις 33 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα όνομα ποτισμένο με αίμα και τιμή.
Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα ενός καλλιτέχνη να τιμηθεί. Αλλά άλλο να τιμάς έναν τραγουδιστή κι άλλο να παραμερίζεις έναν ήρωα που έδωσε τη ζωή του για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι. Δρόμοι υπάρχουν πολλοί. Η ιστορική μνήμη, όμως, δεν είναι παλιά πινακίδα, για να αντικαθίσταται κατά βούληση. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά μας ξεχνούν την ιστορία, γιατί οι ήρωες του 1821 απομακρύνονται από τη συλλογική μας συνείδηση και γιατί η πατρίδα καταντά σύνθημα αντί για ζωντανή ευθύνη!
Ο Μάρκος Μπότσαρης δεν χρειάζεται τη δική μας τιμή για να παραμείνει ήρωας. Εμείς χρειαζόμαστε τη μνήμη του για να μη γίνουμε ανάξιοι της θυσίας του. Τιμήστε τον Μαζωνάκη, αν το επιθυμείτε. Αλλά βρείτε άλλον δρόμο! Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούμε να τιμήσουμε έναν σύγχρονο καλλιτέχνη χωρίς να σβήνουμε το όνομα ενός ανθρώπου, που έγραψε με το αίμα του την ιστορία της Ελλάδας.
Στη Γαλλία ο Μπότσαρης έχει δρόμο, πλατεία και σταθμό του μετρό. Εμείς τι θα του αφήσουμε; Ούτε καν μια πινακίδα; Η ιστορία δεν είναι μόδα. Οι ήρωες δεν είναι αναλώσιμοι και η ευγνωμοσύνη προς εκείνους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα δεν αλλάζει όνομα με μια απόφαση!
✍ Στυλ. Καβάζης
