«Το Βυζάντιο στηριζόταν σε δύο συμπαγείς πυλώνες. Το Κράτος που είχε ως κεφαλή τον Αυτοκράτορα και την Εκκλησία που είχε επικεφαλής τον Πατριάρχη […] Δεν επρόκειτο για θεοκρατία όπως αποκαλείται συχνά και εσφαλμένα. Η δουλειά του Αυτοκράτορα ήταν να προστατεύει το χριστιανικό βασίλειο από εξωτερικούς εχθρούς και να διατηρεί τη δημόσια διοίκηση, ενώ η δουλειά του Πατριάρχη ήταν να συντηρεί την πίστη του λαού και να κρατάει την Αυτοκρατορία σε σωστή πνευματική πορεία. Φυσικά, πολιτικοί και κοινωνικοί τριγμοί συχνά έριχναν αυτούς τους δύο πυλώνες τον έναν πάνω στον άλλο […] αλλά παρέμεναν χωρισμένοι. Στην πραγματικότητα ,ο Αυτοκράτορας δεν ήταν ένας απόλυτος ηγεμόνας, διότι το υποτιθέμενο θείο δικαίωμα να κυβερνά συνοδευόταν από μία σημαντική και συχνά παραγνωρισμένη βαλβίδα ασφαλείας. Το θείο δικαίωμα αφορούσε τη μορφή του μονάρχη, όχι την προσωπικότητά του αυτή καθαυτή. Καθαγιασμένος από τον Θεό ήταν θεωρητικά ο θεσμός και όχι ο ατελής άνθρωπος. Οπότε, ο πραγματικός ηγεμόνας του Βυζαντίου θεωρείτο ο ίδιος ο Χριστός […] Συνεπώς, κάθε Αυτοκράτορας που αμαύρωνε τη βασιλεία του είτε μέσω της κτηνωδίας είτε της ανικανότητας ή και των δύο, θεωρείτο πως είχε χάσει τη χάρη του Θεού και ότι δικαίως έπρεπε να ανατραπεί είτε ειρηνικά είτε διά της βίας. Γι’ αυτό χρησιμοποιήθηκε μερικές φορές ακραία βία για την απομάκρυνση ορισμένων Αυτοκρατόρων. Αν είχε κάποιος την εμπιστοσύνη του Θεού και την είχε καταχραστεί, πίστευαν ότι είχε πάρει αυτό που του άξιζε […]»