«Επιβάλλεται οι εισαγόμενες καινοτομίες σε ένα ιδιαίτερα ”ευαίσθητο” μάθημα όπως η Ιστορία να μη μεταφυτεύονται αυτούσιες στη χώρα μας, αλλά να εναρμονίζονται με τα υπάρχοντα δεδομένα και να προκύπτουν ως καρπός δημιουργικής σύνθεσης. Ιδιαίτερα, δεν νοούνται πειραματισμοί σε θέματα εθνικής συνείδησης και ταυτότητας των Ελλήνων μαθητών, καθώς και ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού. Η μακραίωνη ιστορία και οι πολιτιστικοί θησαυροί, που συνιστούν τη διαχρονική ιδιοπροσωπία του λαού μας, πρέπει να ενσταλαχτούν στη ζωντανή και γόνιμη μνήμη των Ελλήνων μαθητών και να λειτουργήσουν ως παράγοντες δημιουργικής έμπνευσης. Αλλά κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως οι συντάκτες των Σχεδίων Προγραμμάτων Σπουδών, ενώ θα διατηρήσουν από τις νέες τάσεις στη διδασκαλία της Ιστορίας τα γόνιμα στοιχεία τους, ταυτόχρονα θα προφυλάξουν το μάθημα από τις εμμονές και τις αγκυλώσεις της εθνοαποδόμησης.»