Thursday, April 9, 2026
Home Στη λεωφόρο του χρόνου τα έθνη φωτίζονται άνισα από το φως της...

    Στη λεωφόρο του χρόνου τα έθνη φωτίζονται άνισα από το φως της ιστορίας, ανάλογα πάντα με τη συμβολή τους στην ανάπτυξη του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Τα έθνη, τα πράγματι ιστορικά έθνη, όπως το Ελληνικό, δεν έχουν καλλίτερο σχολείο από την ιστορία τους. Από αυτή διδασκόμαστε πως οι λαοί που δεν αγωνίζονται αδιάκοπα για την ύπαρξη τους και για τη διαφύλαξη της εθνικής των φυσιογνωμίας ή εξαφανίζονται ολότελα ή καταποντίζονται μέσα στο χωνευτήρι μεγαλυτέρων ή δυνατότερων λαών.

    0
    23
    Previous articleΗταν πρωί όταν μπήκα τρέμοντας σύγκορμος στην Αγια-Σοφιά. Και μεσημέρι όταν έφυγα για να πάω στα πατριαρχεία. Ο δρόμος είναι μακρύς στην άλλη άκρη της πόλης-στο Φανάρι.Είναι ο δρόμος που πήρε εκείνο που απόμεινε-τότε-απο την οργανωμένη υπόσταση του Ελληνισμού, για να κρυφτεί ταπεινά και να επιζήσει, να φυτοζωήσει,φυλάγοντας με δέος την ιερή φλόγα που σιγόκαιγε τρεμουλιάζοντας, που μια στερνή πνοή της ζοφερής θεομηνίας υπήρχε κίνδυνος να τη σβήσει. Εκεί, στα ταπεινά κτίρια του Φαναριού, τα σφιγμένα στον ελάχιστο βραχιασμένο χώρο, που περιστοιχίζουν έναν ακόμη πιο ταπεινό ναό, ο Ελληνισμός έδωσε την μεγαλύτερη, την πιο σκληρή , την πιο απελπισμένη αλλά και την πιο δοξασμένη μάχη της ιστορίας του. Μάχη που κράτησε σταθερά τέσσερις αιώνες. Μάχη σιωπηλή, ύπουλη, πεισματική, περιτυλιγμένη στην πορφυρή φλόγα της πίστεως, στον μαύρο καπνό του πάθους…
    Next article«Στην Ελλάδα η ομορφιά δεν μαθαίνεται ποτέ, είναι αυθόρμητη, αυτόχθονη όπως τ’ άσπρα κεντίδια των κυμάτων πάνω στην άμμο, όπως η μελετημένη συμμετρία των κυπαρισσιών σε όλο το μήκος των δρόμων, σαν μία πανδαισία χρωμάτων σε πόρτες και παράθυρα, ή σαν το πολύχρωμο έμβλημα των ελληνικών ενδυμάτων και κοσμημάτων. Διότι η ομορφιά είναι μία μάχη, είναι η νίκη του φωτός πάνω στη σκιά».