Ηταν πρωί όταν μπήκα τρέμοντας σύγκορμος στην Αγια-Σοφιά. Και μεσημέρι όταν έφυγα για να πάω στα πατριαρχεία. Ο δρόμος είναι μακρύς στην άλλη άκρη της πόλης-στο Φανάρι.Είναι ο δρόμος που πήρε εκείνο που απόμεινε-τότε-απο την οργανωμένη υπόσταση του Ελληνισμού, για να κρυφτεί ταπεινά και να επιζήσει, να φυτοζωήσει,φυλάγοντας με δέος την ιερή φλόγα που σιγόκαιγε τρεμουλιάζοντας, που μια στερνή πνοή της ζοφερής θεομηνίας υπήρχε κίνδυνος να τη σβήσει. Εκεί, στα ταπεινά κτίρια του Φαναριού, τα σφιγμένα στον ελάχιστο βραχιασμένο χώρο, που περιστοιχίζουν έναν ακόμη πιο ταπεινό ναό, ο Ελληνισμός έδωσε την μεγαλύτερη, την πιο σκληρή , την πιο απελπισμένη αλλά και την πιο δοξασμένη μάχη της ιστορίας του. Μάχη που κράτησε σταθερά τέσσερις αιώνες. Μάχη σιωπηλή, ύπουλη, πεισματική, περιτυλιγμένη στην πορφυρή φλόγα της πίστεως, στον μαύρο καπνό του πάθους…