«Οὐδέποτε ἐπείσθην ὅτι ὁ εὐρωπαϊκός πολιτισμός, ἀκόμη καί ἐκ τῆς καλλίστης αὐτοῦ ὄψεως ἐξεταζόμενος, ἦτο ὅλως ἀρμόδιος εἰς τό ἡμέτερον ἔθνος. Ὅσον καί ἄν ἐπέδρασεν εἰς τόν πολιτισμόν τοῦτον ἡ ἐκ τῆς ἑλληνικῆς κυρίως φιλολογίας ὁρμηθείσα ἀναγέννησις τῶν γραμμάτων, πάντοτε ὅμως ὁ πολιτισμός οὗτος ἦτο καί εἶναι κατά οὐσίαν καρπός καί ἔργον ἐθνῶν οὐσιοδῶς διαφερόντων τοῦ ἑλληνικοῦ».«Ἐνῶ δέ μέχρι τοῦδε τουλάχιστον ἡ ἱστορία διεχώρισεν ἡμᾶς ἀείποτε ἀπό τῆς Δύσεως, ἤλθομεν αἴφνης εἰς συνεπαφήν… Ἐν δέ τή συνεπαφή ταῦτη τή ὅλως ἀνομοίω καί ἐτερογενεῖ, ἀφήκαμεν πᾶν ὅ,τι ἐκληρονομήσαμεν παρά τῶν πατέρων ἡμῶν καί ἐγκαταλιπόντες τό πάτριον ἔδαφος μετεπηδήσαμεν διά ἑνός βιαίου ἅλματος εἰς τό μέσον τῆς Εὐρώπης τοῦ ΙΘ αἰῶνος». «…ἡ ἱστορία μαρτυρεῖ, ὅτι ὁσάκις ξένος πολιτισμός εἰσέρρευσε βιαίως καί ἀδιακρίτως εἰς ξένον ἔθνος, οὐδέποτε εἶχεν ἀγαθά ἀποτελέσματα, τήν δέ ἀληθείαν ταῦτην δέν διέψευσε μέχρι σήμερον οὐδέ αὐτή ἡ καθημερινή περί ἡμᾶς αὐτούς πείρα. Καί ὅ,τι μέν ἔθνος ἀποβαλόν τήν πάτριον πίστιν καταστρέφεται, εἶναι δόγμα τῆς ἱστορίας, τό ὁποῖον μόνο ἡμιμαθεῖς καί δοκησίσοφι ἀγνοοῦσιν.»