Πόλεμος Δύσης – Ισλαμισμού

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 16 Μαΐου 2017.

Ισλαμισμός
Ισλαμισμός

11 Σεπτεμβρίου 1683, η Μάχη της Βιέννης. Λίγοι αναγνωρίζουν την χρονολογία, όλοι αναγνωρίζουμε την ημερομηνία. Στη μάχη αυτή ηττήθηκε ο στρατός των Οθωμανών από μία συμμαχία Δυτικών δυνάμεων. Για να αντιληφθεί κανείς σφαιρικά τα γεγονότα πρέπει να τα προσεγγίζει από όσο μπορεί περισσότερες πλευρές. Δεν όσο εύκολο φαίνεται εκ πρώτης όψεως.

Στο θέμα μας: o Ισλαμισμός δεν είναι θρησκεία, είναι πολιτική ιδεολογία. Αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση του Ισλαμικού Νόμου της Σαρίας σε όλον τον κόσμο. Αυτό πρεσβεύει το λεγόμενο «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS).

Ας δούμε τώρα την Ιστορία από την πλευρά τους. Δύο επιθετικά κύματα επέκτειναν το Ισλάμ στον κόσμο. Με το σπαθί. Το πρώτο ξεκίνησε κατά τον 7ο και 8ο αιώνα από την Μέση Ανατολή όταν ο Μωάμεθ έγινε στρατηλάτης και κατέκτησε την Αίγυπτο (641), τη Σικελία, τη Βόρεια Αφρική, την Ισπανία (711), την Πορτογαλία, τη νότια Γαλλία (720) και σταμάτησε στη μάχη του Πουατιέ (732) από τους Φράγκους.

Την ίδια περίοδο επεκτεινόταν από τη Μεντίνα προς Ιερουσαλήμ, Δαμασκό (635), Καμπούλ (670) μέχρι την Αρμενία. Το δεύτερο κύμα ήταν των Οθωμανών: ξεκίνησε από την Αρμενία (1064) και το Μάτζικερτ (1071) και έφτασε στη Νίκαια (1331), την Κωνσταντινούπολη (1453), όλα τα Βαλκάνια μέχρι τη Βιέννη το 1683. Τότε άρχισε να συμμαζεύεται.

Είναι εμφανές ότι ο Οσάμα Μπιν Λάντεν επέλεξε την ίδια ημερομηνία με σκοπό να συμβολίσει την επανάκαμψη-αντεπίθεση του Ισλαμισμού. Για να φτάσει στο σημείο αυτό προηγήθηκε η Βοσνία. Ο πόλεμος στη Βοσνία ήταν το λίκνο αφύπνισης του Ισλαμισμού. Ένιωσε δυνατός στην καρδιά της Δύσης και συγκρότησε νέο αφήγημα όπως διαπίστωσε σχετική έρευνα του BBC. Ο μετέπειτα ηγέτης της Αλ Κάϊντα στη Σαουδική Αραβία Khalid al Hajj, δύο από τους τρομοκράτες της 11ης Σεπτεμβρίου Nawaf Al Hazmi και Khalid al Mihdar, ο εγκέφαλος της ίδιας επίθεσης «20ος τρομοκράτης» Ramzi bin al-Shibh, και ο αυτουργός πολλών ενδιάμεσων τρομοκρατικών επιθέσεων Khalid Sheikh Mohammad, είχαν όλοι «αποφοιτήσει» από το «σχολείο» τζιχαντιστών στη Βοσνία 1992-95.

Από εκεί εξαπλώθηκαν και έθρεψαν την πρώτη τρομοκρατική επίθεση στην καρδιά της Ευρώπης (8 νεκροί στο μετρό της Γαλλίας το 1995), τους Τσετσένους αυτονομιστές (293 νεκροί στη Μόσχα το 1999), τη Νέα Υόρκη το 2001 και ό,τι μεσολάβησε έκτοτε.

Σύμφωνα με το διεθνές ερευνητικό ινστιτούτο Soufagroup, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015, το Ισλαμικό Κράτος είχε προσελκύσει 27-31,000 τζιχαντιστές από 86 χώρες.

Σύνοψη: 6,000 από Τυνησία, 2,500 από Σ. Αραβία, 2,400 από Ρωσία, 2,100 από Τουρκία. 5,000 χιλιάδες συνολικά από τη Δυτική Ευρώπη, 4,700 από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ κλπ. Η χώρα με τον μεγαλύτερο μέσο όρο ανά κάτοικο είναι η Βοσνία. Το 2015 ανακαλύφθηκαν στρατόπεδα εκπαίδευσης στη Βοσνία και το Κόσοβο. Μέσα στην Ευρώπη!

Σήμερα εστίες Ισλαμισμού υπάρχουν στις περιοχές: Ανατολικό Τιμόρ (Ινδονησία), ΦιλιππίνεςΤαϋλάνδηΚίνα, Ινδία (Κασμίρ), ΥεμένηΣουδάνΝιγηρία (η Μπόκο Χαράμ ξεπερνά σε θύματα τον ISIS!), Μαυριτανία, Κάυκασος, κοκ. Μόνο μέσα στον Απρίλιο του 2017 έγιναν 157 επιθέσεις με 1268 νεκρούς σε 23 χώρες από Ισλαμιστικές οργανώσεις.

Τρομοκρατία πέραν του Ισλαμισμού ουσιαστικά δεν υφίσταται. Και όμως η Δύση τρέμει να ψελλίσει το όνομά του. Μόνο ψήγματα έχουμε δει από τον τρέχοντα πόλεμο Δύσης-Ισλαμισμού.

(961) αναγνώσεις

8 comments

  1. Η σύντομη παρουσίαση της Αριστοτελίας Πελώνη του βιβλίου “Επαναστατημένο Ισλάμ” του καθηγητή Ρ. Χράιρ Ντεκμετζιάν, (2007) είναι μια καλή αρχή για όποιον επιθυμεί να κατανοήσει με ακρίβεια και σε βάθος τόσο τα διάφορα ρεύματα της μουσουλμανικής θρησκείας όσο και τους λόγους που δημιούργησαν και συνετέλεσαν στην ανάπτυξη των ριζοσπαστικών κινημάτων συνήθως ως αντίδραση σε περιόδους βαθιάς κρίσης του μουσουλμανικού χώρου.

    http://www.tanea.gr/news/nsin/books/article/14253/?iid=2

  2. Ξεχάσατε να αναφέρετε τις συνεχείς και αδιάλειπτες ανασχέσεις των επιθέσεων των Αράβων, κατά την περίοδο του πρώτου κύματος, από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πάντοτε λειτουργούσε ως ο εξ ανατολών κυμματοθραύστης της Ευρώπης. Αν δεν υπήρχε αυτή η Ευρώπη θα είχε αλωθεί ήδη από τους Αβάρους.

  3. Δε νομίζω ότι ο πόλεμος στη Βοσνία υπήρξε το λίκνο αφύπνισης του σύγχρονου ισλαμισμού. Θα ήταν πιο ωφέλιμο, από πολλές απόψεις, να ερευνηθεί μήπως ο σύγχρονος ριζοσπαστικός ισλαμισμός γεννήθηκε και ανδρώθηκε σε προηγούμενο πόλεμο (Αφγανιστάν), και μάλιστα με την συνδρομή των μετέπειτα άσπονδων εχθρών του (Δυτικών), οι οποίοι πάντοτε θεωρούν ότι μπορούν να ενεργούν καιροσκοπικά, παραβλέποντας τα παθήματα του παρελθόντος.

  4. Ευχαριστώ και τους τρεις για τα προηγούμενα σχόλια. Για τις δύο τελευταίες παρατηρήσεις να πω ότι τα είχα σκεφτεί να τα συμπεριλάβω στο κείμενο, αλλά ο περιορισμός των 500 λέξεων δεν αφήνει περιθώρια για μεγάλη επέκταση.

    Πιο συγκεκριμένα: ως προς την άμυνα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επί των Αράβων, το γεγονός ότι η σύντομη ιστορική αναδρομή γίνεται από την πλευρά τους καλύπτει την απουσία της πληροφορίας. Δηλαδή, η έμφαση που δίνουν είναι στις επιτυχίες επέκτασης και όχι στις αποτυχίες. Η δική μας οπτική αναδεικνύει το πρώτο σημείο.

    Ως προς το Αφγανιστάν: αν και η συνδρομή της Δύσης δεν είναι το κυρίως θέμα, εν τούτοις υπήρξε και στη Βοσνία και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό, ακριβώς διότι με την ενθάρρυνση και έμπρακτη συμμετοχή της Δύσης δημιουργήθηκε ένα μουσουλμανικό κράτος στην Ευρώπη! Αυτό συνετέλεσε στο αφήγημα ότι «ήρθε η ώρα». Ποιος μπορούσε να το διανοηθεί μόλις 2-3 χρόνια νωρίτερα; Επίσης, στη Βοσνία συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά τζιχαντιστές από δεκάδες κράτη για τον ίδιο σκοπό. Αυτό δεν συνέβη στο Αφγανιστάν. Η ένωσή τους σε συνθήκες πραγματικού πολέμου, και μάλιστα εντός της Ευρώπης, έδωσε -κατά τη γνώμη μου πάντα- το έναυσμα για όσα ακολούθησαν. Δεν υποτιμώ τον ρόλο του Αφγανιστάν, αλλά προσπαθώ εν προκειμένω να βλέπω τα πράγματα από την πλευρά τους και όχι από την πλευρά της Δύσης. Από την πλευρά τους λοιπόν, μέχρι τη Βοσνία η δράση τους ήταν περιορισμένη στη Μέση Ανατολή. Μετά, είδαν τη Δύση να τους βοηθάει στο έδαφός της. Επίσης, σε μία συνέντευξή του τζιχαντιστής του ISIS στο ραδιόφωνο του BBC προ 1 ή 2 ετών, ο οποίος τους εγκατέλειψε και μετακόμισε στη Δύση, έλεγε ότι ο ίδιος πολέμησε στη Βοσνία και αργότερα έγινε εκπαιδευτής στο Ιράκ και στη Συρία και την ίδια πορεία είχαν ακολουθήσει πολλοί ακόμη σαν κι αυτόν. Εκτιμώ λοιπόν ότι 1) το δίκτυο τζιχαντιστών και 2) η δυνατότητα δράσης εκτός Μέσης Ανατολής, συγκροτήθηκαν εκεί.

    Ανδρέας.

  5. Μερικὰ συμπληρωματικῶς.
    Τὸ 1683 ἐλύθη ἡ δευτέρα πολιορκία τῆς Βιέννης. Κατὰ τὴν ἐπικρατοῦσα ἄποψη, ἡ Ὀθωμανική, καὶ ὄχι Μωαμεθανική, προέλασις κατὰ τῆς ὑπολοίπου Εὐρώπης κορυφώθηκε μὲ τὴν πρώτη διπλῆ πολιορκία τῆς Βιέννης το 1529 καὶ τὸ 1532. Σερασκέρης καὶ Μέγας Βεζύρης τοῦ Σουλτάνου, Σουλεϊμὰν τοῦ Μεγαλοπρεποῦς, ἦταν ἕνας ἐξωμότης, πρώην Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, ἀπὸ τὴν Πάργα.
    Ἠ δευτέρα πολιορκία τῆς Βιέννης ἦταν ἡ πρώτη πρᾶξις ἐνὸς δεκαπενταετοῦς πολέμου, ὁ ὁποῖος τελείωσε μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ Κάρλοβιτς τοῦ 1699. Στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο, τὸ μάρμαρο τῆς συγκρούσεως Ὀθωμανῶν-Δυτικῶν τὸ πλήρωσε ὁ Παρθενών, ὁ ἀποῖος ἀνατινάχθηκε στὶς 26 Σεπτεμβρίου 1687. Μὲ τὴν ἐπικράτηση τῶν Ἐνετῶν ἄρχισε στὴν Ἑλλάδα ἡ Δευτέρα Ἐνετοκρατία, ἡ ὁποία κατελύθη ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1715. Ἔχει σημασία νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ἠ μεγάλη πλειοψηφία τῶν πατριωτῶν Ἑλλήνων τότε ἦταν μὲ τοὺς Ὀθωμανούς. Μὲ τοὺς Βενετοὺς ἦτανν μόνον κάτι οἰκογένειες εὐπόρων καὶ προὐχόντων, Ἐνετοτσολιάδες, ὅπως τοὺς περιέγραφαν συνεργάτες τοῦ ἰσοδυνάμου τοῦ «Ἀντιβάρου» τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ οἰκογένειες τοῦ κατόπιν ἐθνικοῦ ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ ἀπὸ τὴν Κρήτη, οἱ οἰκογένειες Ροΐδη καὶ Δούσμανη ἀπὸ τὰς Ἀθήνας καὶ ἡ οἰκογένεια Βαλαωρίτη ἀπὸ τὴν Ρούμελη. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐθνοπροδότες ἐγκαταστάθηκαν στὰ Ἰόνια νησιά, ὅπου ἱδρύθηκε ἀργότερα καὶ τὸ πρῶτο νέο Ἑλληνικὸ κράτος, ἡ Ἰόνιος Πολιτεία.
    Ἐκτιμᾶται ὅτι οἱ Μωαμεθανοὶ στὴν γῆ εἶναι σήμερα 1,7 δισεκατομμύρια. Τὸ πολιτικὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀπείρως ὀλιγαριθμώτερο καὶ ἀποτελεῖ, κατὰ βάσιν, ὄχημα γιὰ τὶς φιλοδοξίες μερικῶν δεκάδων χιλιάδων ἐξουσιολάγνων. Ἡ στρατιωτική του δύναμις εἶναι μηδαμινή καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀκολουθεῖ τακτικὴ τρομοκρατίας μὲ τὴν ἐλπίδα ἡ ἀντίδρασις τῆς Δύσεως νὰ ὁδηγήσῃ σὲ κλιμάκωση καὶ νὰ πυκνώσῃ, ἐν καιρῷ, τὶς τάξεις του. Καί, πάντως, νὰ τοῦ δώσῃ ἐκεῖνο πού θέλει : τὴν ἐξουσία στὶς δικές του χῶρες. Τὸ ἄρθρο, λοιπόν, περπατᾶ καὶ πέφτει ἴσια μέσα στὴν παγῖδα τοῦ πολιτικοῦ Ἰσλάμ. Ἐλπίζω οἱ ὑπεύθυνοι κυβερνῆτές μας νὰ ἔχουν μάθει τὸ σκληρὸ μάθημα ἀπὸ τὸν ἀποικιακὸ πόλεμο τῆς Ἀλγερίας. Ἐκεῖ, ἡ ἀντίδραση τῶν Γάλλων κατὰ τῆς μικρᾶς ὁμάδος τῶν Ἀλγερινῶν πού τοὺς πολεμοῦσαν ἦταν σκληρὴ καὶ στρατιωτικῶς νικηφόρος, ἀλλά, στρατηγικῶς, αὐτοκαταστροφική.
    Συμπέρασμα : Ἡ Δύση κινδυνεύει μόνον ἂν τσιμπήσῃ στὶς προκλήσεις τοῦ πολιτικοῦ Ἰσλάμ. Ἂν μείνῆ ὀρθολογικὴ καὶ ψύχραιμη, δηλαδὴ δὲν συνεχίσῃ νὰ ψηφίζῃ ἰσλαμοφοβοκαπήλους, ἀσφαλῶς θὰ ἐπικρατήσῃ. Μακάρι νὰ ἔστρεφε τὴν προσοχὴ καὶ τὴν ἀγανάκτησή της στὰ τροχαῖα ἀτυχήματα ἢ στὶς κακὲς συνήθειες (παχυσαρκία, κάπνισμα, ἀλκοόλ, ναρκωτικά, ἀνεύθυνη ὁδήγηση) πού σκοτώνουν καὶ σακατεύουν πολύ περισσότερο κόσμο ἀπὸ ὅσον θὰ μποροῦσαν νὰ σκοτώσουν ποτὲ οἱ μαχητικοὶ ἰσλαμιστές.

  6. H δεύτερη παράγραφος της παρατήρησης του κου Γεωργάνα είναι ολίγον έως πολύ αντιφατική. Ενω χρησιμοποιεί τα ομοιωματικά στο κείμενό του εν τούτοις δεν ξεκαθαρίζει την θέση του για όσους χαρακτηρισμούς χρησιμοποιεί . Για κάποιον που παρακολουθεί το Αντίβαρο, είναι φανερό οτι ο κος Γεωργάνας έχει κάποια προσωπικά “προηγούμενα” με τον ιστοχώρο.
    Χρειάζεται μια ψύχραιμη και αντικειμενική ματιά στα γεγονότα και τα πρόσωπα της που σημάδεψαν τα υπο οφθαλμών ιστορικά γεγονότα, ώστε σε συνάρτηση με την συνολική εικόνα της ιστορικής πορείας της εξάπλωσης του Μωαμεθανισμού-Οθωμανισμού να αντληθούν συμπεράσματα. Πως σχολιάζεται αβασάνιστα η στάση κάποιων προσώπων, οικογενειών ή ομάδων, υπέρ ή κατά των Οθωμανών ή των Ενετών όταν η συνισταμένη ιστορική τάση δείχνει σταθερή την διαχρονική επιλογή του Ελληνικού Χριστιανικού στοιχείου ΕΝΑΝΤΙΟΝ των Τούρκων;
    Δυστυχώς και το “Συμπέρασμα” είναι αντιφατικό. Αν υποθέσουμε οτι η αποχριστιανισθείσα σε μεγάλο βαθμό, Δύση, ψηφίζει Ισλαμόφοβους τότε είναι λογικό να υποθέσουμε, προκειμένου για ικανούς και συνεπείς ηγέτες, ότι θα φροντίσουν επίσης πέρα απο την άμυνα κατά του τρομοκρατικού Ισλάμ,για την εμπέδωση εκ μέρους των Δυτικών κοινωνιών, όσων ηθικών και υλικών αρετών και ικανοτήτων απαιτούνται για την συγκρότηση μιάς αξιόμαχης απάντησης, όπως έγινε τότε στη Βιέννη! Ενώ οι άνετοι και ανεκτικοί “Ισλαμόφιλοι” τι προτείνουν εκτός απο την κατ’εξακολούθηση δυτικού τύπου Dolce Vita?
    Πάντως μεσα απο την όντως χαμηλού εως ψυχοφθόρου επιπέδου, τηλεοπτική και διαδυκτιακή “ενημέρωση” ενός μέσου σημερινού Ελληνα ας μου επιτραπούν δύο τελικές ανατρεπτικές παρατηρήσεις, άσχετες μεταξύ τους, αλλά με ρίζες στο Ορθόδοξο Χριστιανικό μας υποσυνείδητο!
    Στη γνωστή παρελθούσα τούρκικη τηλεοπτική “Σουλεϊμάν” παρουσάστηκε σε επεισόδιο, ο Σερασκέρης Μέγας Βεζύρης τού Σουλτάνου, “Πάργαλης” κατα το κείμενο να δειπνεί με τη συζυγό του μάλλον αδελφή του Σουλτάνου, στο ανάκτορό του τρώγοντας …ελιές και ψωμί, πολύ ξεκάθαρα τηλεσκηνοθετικώς!
    Ο καφές στη Βιέννη έγινε γνωστός από τα αποθέματα καφέ μαζί με άλλά σερμπέτια και καλούδια που άφησαν οι καλοζωϊσμένοι ώς φαίνεται απο τις γκραβούρες των γευμάτων τους Τούρκοι. Από ‘κει προέκυψαν όλες οι melange υβριδικές ποικιλίες της σημερινής διατροφικής και όχι μόνο, Λαγνείας μας!

  7. Τόσο «ΕΝΑΝΤΙΟΝ» τῶν Τούρκων ἦταν οἱ Ἕλληνες τότε, ὥστε τὸ Ἐνετικὸ κράτος τοῦ Μορέως κατελύθη σὲ μόλις ἑκατὸ ἡμέρες. Ο Δαμὰτ-Ἀλῆ πασᾶς ἔφθασε ἀπὸ τὸν Ἰσθμὸ στὴν Μεθώνη στὸ χρονικὸ αύτὸ διάστημα καί, μάλιστα, βρῆκε χρόνο νὰ ἐπισκευάσῃ καὶ τὶς ὁδοὺς ποὺ χρησιμοποίησε ! Αύτὰ μᾶς λένε οἱ σύγχρονοι μὲ τὰ γεγονότα χρονικογράφοι, αὐτὰ καὶ οἱ σημερινοὶ ἱστορικοί. Διότι ἡ Ἐνετία (καὶ οἱ Φράγκοι πολλὰ χρόναι πρὸ αὐτῆς) ἔβαζε φόρους καὶ ἔχτιζε κάστρα, ἐνῶ ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἦταν ἀπείρως πιὸ χαλαρὴ καὶ ἀνοργάνωτη. Ὅταν εἰσέβαλαν οἱ Τοῦρκοι, οἱ Ἐνετοὶ δὲν εὕρισκαν Ἕλληνες νὰ πολεμήσουν μαζί τους ! Τὰ κάστρα ἔπσαν σὲ λίγες ἡμέρες, λόγῳ ἀνεπαρκοῦς ἐπανδρώσεώς τους.
    Ὅμοια εἶχαν συμβῆ ὅταν οἱ Ὀθωμανοὶ κατέλαβαν τὴν Κύπρο, τὸ 1571.
    Νὰ ἐπισημάνω ὅτι ὁ φόβος ἔναντι τοῦ πολιτικοῦ Ίσλάμ δὲν σημαίνει ὅτι ὁ φοβισμένος εἶναι σὲ θέση καὶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ. Συνήθως ὁ φόβος παραλύει ἤ, χειρότερα, παίζει τὸ παιγνίδι τοῦ ἐχθροῦ, ὅπως ἀποδεικνύει ἡ ἐμπειρία τῆς Ἀλγερίας. Κατὰ τὴν γνώμη μου, ἡ συνέχιση τῆς δυτικοῦ τύπου Dolce Vita εἶναι ἡ πιὸ σίγουρη μέθοδος γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση τοῦ πολιτκοῦ Ἰσλάμ. Τὸ βλέπουμε, ἀλλωστε, ἀπὸ τὴν κοινωνικο-οἰκονομικὴ ταυτότητα τῶν ἱεροπολεμιστῶν αὐτοκτονίας. Εἶναι κανένας τους ἰδανικὸς ἥρως ; Ὅλοι μικροεγκληματίες εἶναι. Σχεδὸν ὅλοι εἶναι τόσο προβληματικοὶ ὡς ἄτομα, ὥστε οἱ καθοδηγητές τους τοὺς ὁδηγοῦν στὴν αύτοκτονία, λιγώτερο γιὰ νὰ σκοτώσουν ἐχθρούς (κατὰ πλειοψηφία Μωαμεθανοὺς καί κατ’ ἐξαίρεσιν ἀπίστους) καὶ περισσότερο γιὰ νὰ γλυτώσουν οἱ ἴδιοι οἱ καθοδηγητὲς ἀπὸ τὸν φανατισμό τους !

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *