«Αυτό δεν σημαίνει ότι η ορθόδοξη άρνηση ιεροποίησης της πολιτικής οδηγεί σε μια παθητική καταξίωση οποιασδήποτε πολιτικής. Η εκκλησιαστική ορθοδοξία συγκροτεί κριτική και ενεργό πολιτική πρόταση υπαγορεύοντας την πολιτική ως θυσιαστική άσκηση διακονίας του κοινωνικού σώματος. Και διακονία σημαίνει, στην ορθόδοξη γλώσσα και πρακτική, «κατ’ οικονομίαν» χρήση νόμων και θεσμών, ευελιξία προσαρμογής τους στις εκάστοτε και εκασταχού κοινωνικές ανάγκες, ανοιχτή ετοιμότητα κριτικών αναθεωρήσεων της πολιτικής πρακτικής, προκειμένου να εξυπηρετείται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας. Στοιχεία δηλαδή που χαρακτηρίζουν, αυτά ακριβώς, μιαν «ανοιχτή κοινωνία».»