Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Έτσι τον αποκαλούν.
Ακροδεξιό, λαϊκιστή, Φασίστα, επικίνδυνο κ.ο.κ.
Ο Χαβιέρ Μιλέι, ο Πρόεδρος της Αργεντινής, παρουσιάζεται από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά και γενικότερα από τα Μέσα μαζικής παραπλάνησης, ως ένας άνθρωπος ακραίος, επειδή τόλμησε να αγγίξει κάτι, που ελάχιστοι θέλουν να αγγίξουν: τα προνόμια της εξουσίας.
Πριν λίγες μέρες ήρθε με μια πρόταση, που έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Ένα νομοσχέδιο που βάζει στο κέντρο μια απλή αλλά ξεχασμένη αρχή: Όποιος διαχειρίζεται το δημόσιο χρήμα πρέπει να αισθάνεται και το βάρος των αποφάσεών του. Σύμφωνα με την πρόταση, αν το κράτος οδηγηθεί σε δημοσιονομικό αδιέξοδο, δεν θα συνεχίσει η πολιτική τάξη σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Θα περιορίζονται οι μη αναγκαίες λειτουργίες του κράτους. Θα παγώνουν ακόμη και οι αποδοχές του Προέδρου, των υπουργών, των βουλευτών και των ανώτατων αξιωματούχων μέχρι να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία.
Με απλά λόγια. Δεν θα πληρώνει μόνο ο λαός τα λάθη της εξουσίας αλλά θα τα αισθάνεται πρώτα εκείνος που κρατά το τιμόνι. Παράλληλα, η κυβέρνηση Μιλέι επιχειρεί να βάλει αυστηρούς περιορισμούς στη χρηματοδότηση των κρατικών ελλειμμάτων μέσω της Κεντρικής Τράπεζας, θεωρώντας ότι η ανεξέλεγκτη έκδοση χρήματος ήταν ένας από τους βασικούς λόγους της οικονομικής κρίσης της Αργεντινής.
Ας μου πει κάποιος… Ποιο σοσιαλιστικό ή, ακόμη περισσότερο, κομμουνιστικό καθεστώς προώθησε ποτέ μια τέτοια λογική; Ποιο σύστημα εξουσίας είπε στους ίδιους τους κυβερνώντες, «Αν αποτύχετε, θα υποστείτε πρώτοι το κόστος»;
Γιατί η μεγαλύτερη ασθένεια των πολιτικών συστημάτων, όσο και εάν οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν, είναι κυρίως μία, ή οποία τεχνηέντως συχνά παραβλέπεται: Οι αποφάσεις λαμβάνονται από λίγους, αλλά οι συνέπειες πληρώνονται από πολλούς. Και εδώ η σκέψη μου αυτομάτως έρχεται αναπόφευκτα στην Ελλάδα μας. Μια χώρα που γνώρισε οικονομική κατάρρευση. Μια χώρα όπου οι πολίτες πλήρωσαν φόρους, περικοπές, θυσίες και ανασφάλεια.
Μια χώρα όπου χιλιάδες νέοι αναζήτησαν μέλλον στο εξωτερικό.
Και όμως… Πόσοι από εκείνους που είχαν την ευθύνη πλήρωσαν πραγματικά το τίμημα των επιλογών τους; Πόσοι στερήθηκαν πρώτα οι ίδιοι τα προνόμιά τους, πριν ζητήσουν θυσίες από την κοινωνία; Αυτό είναι το πραγματικό μεγάλο ερώτημα της δημοκρατίας. Μπορεί η εξουσία να ζητά συνεχώς θυσίες από τον λαό, χωρίς να είναι έτοιμη να θυσιάσει τίποτα η ίδια;
Ίσως τελικά ο «τρελός» να μην είναι ο Αργεντινός. Ίσως το πραγματικά παράλογο είναι να έχουμε συνηθίσει ένα σύστημα, όπου οι πολίτες πληρώνουν πάντοτε τον λογαριασμό, ενώ οι πολιτικοί σπάνια αισθάνονται το βάρος των αποφάσεών τους. Η ιστορία προφανώς θα κρίνει τον Χαβιέρ Μιλέι. Όμως οι κοινωνίες κρίνονται ήδη σήμερα από κάτι πολύ απλούστερο: αν ο νόμος ισχύει πρώτα για εκείνους που κυβερνούν και ύστερα για εκείνους που κυβερνώνται. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, η δημοκρατία θα παραμένει ελλιπής και η ευθύνη ένα βάρος που σηκώνουν πάντοτε οι ίδιοι.
✍ Στυλ. Καβάζης
Υ.Γ Από εδώ και πέρα πιστεύω πως οι ώρες του Χαβιέρ Μιλέι είναι μετρημένες.
Ήδη έχει ξεκινήσει η προσπάθεια αποδόμησής του, γιατί τόλμησε να αγγίξει προνόμια και συμφέροντα τα οποία τον ξεπερνούν. Οι γνωστοί και άγνωστοι μηχανισμοί θα βάλουν, όπως πάντα, το χεράκι τους «για το καλό του κόσμου».
Γι’ αυτό αφήνω αυτό το κείμενο εδώ.
Ο χρόνος θα δείξει αν ο «τρελός Αργεντινός» ήταν τελικά τρελός ή απλώς κάποιος που τόλμησε να τα βάλει με ένα σύστημα που δεν ήθελε να αλλάξει. Εδώ θα είμαστε και μακάρι να διαψευστώ..