Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα με το σχεδόν 44% του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ, άλλοι ακόμη πιο άσχετοι με το αντικείμενο μίλησαν για “σοκ”, για “επιστροφή σε σκοτεινές εποχές του Γ’ Ράιχ” και ούτε λίγο ούτε πολύ έσπευσαν να βαφτίσουν σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα “φασιστικό”.
Ας αφήσουμε όμως τις κραυγές και ας κάνουμε κάτι πολύ πιο χρήσιμο και ας δούμε εν τάχει τι πραγματικά υποστηρίζει το AfD:
- Αυστηρότερο έλεγχο της μετανάστευσης και του ασύλου.
- Απελάσεις όσων δεν έχουν δικαίωμα παραμονής.
- Ενίσχυση της εσωτερικής ασφάλειας.
- Προτεραιότητα στη γερμανική οικονομία και βιομηχανία.
- Φθηνότερη και ασφαλέστερη ενέργεια.
- Μείωση φόρων και γραφειοκρατίας.
- Ενίσχυση της οικογένειας και της γεννητικότητας.
- Περιορισμό της woke/gender πολιτικής.
- Μεγαλύτερη εθνική κυριαρχία και πολύ διαφορετική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μπορεί να μου πει κάποιος πού ακριβώς βρίσκεται το παράλογο στην επιδίωξη αυτών των στόχων από ένα γερμανικό κόμμα; Μπορεί κανείς να διαφωνεί με κάποιες θέσεις, αλλά το να βαφτίζονται συλλήβδην παράλογες, επειδή έχουν ως σημείο αναφοράς τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας, είναι πολιτική αγυρτεία. Κατ’ αναλογίαν αυτές θα μπορούσαν να ήταν πάνω κάτω οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας πριν περίπου 20 χρόνια, μέχρι τότε που κρατούσαν τουλάχιστον τα προσχήματα. Πέρα από τα παραπάνω, κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει και ο ανόητος συμψηφισμός της εποχής “AfD ή οποίο αντίστοιχο ακροδεξιό κόμμα σε οποιαδήποτε χώρα = Χίτλερ”.
Όχι η ιστορία δεν είναι καρμπόν. Το 1933 δεν είναι 2026. Ο ναζιστικός ολοκληρωτισμός, οι φυλετικοί νόμοι, ο πόλεμος κατάκτησης και η θεωρία του Lebensraum ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ιστορική εποχή και σε ένα συγκεκριμένο ολοκληρωτικό καθεστώς. Δεν ζούμε πλέον στο ελεύθερο κυνήγι του «ζωτικού χώρου». Η σημερινή Γερμανία είναι μια δημοκρατική ομοσπονδιακή χώρα και το AfD πρέπει να κρίνεται από τις σημερινές του θέσεις, τις πράξεις και τις προτάσεις του, όχι με αυτόματο ιστορικό copy-paste από τη δεκαετία του 1930. Αυτό δεν σημαίνει ότι το AfD απαλλάσσεται από την κριτική αλλά ότι η σοβαρή δημοκρατική αντιπαράθεση απαιτεί επιχειρήματα, όχι ιστορικούς αφορισμούς.
Ωστόσο εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Το AfD δεν πήρε σχεδόν 44% επειδή ξαφνικά σχεδόν ο μισός πληθυσμός της Σαξονίας-Άνχαλτ έγινε ναζιστικός. Πήρε το υπερδιπλάσιο από το δεύτερο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα τους κεντροδεξιούς στην ουσία, επειδή ένα τεράστιο τμήμα της κοινωνίας αισθάνθηκε ότι κάποιος επιτέλους μιλά για τις δικές του αγωνίες. Μετανάστευση, ασφάλεια, ακρίβεια, ενέργεια, βιομηχανία, στέγαση, κοινωνική συνοχή, δημογραφικό και εν προκειμένω Εθνική κυριαρχία. Όσο λοιπόν κάποιοι απαντούν σε όλα αυτά με ένα ξερό “φασίστες”, τόσο περισσότερο αδυνατούν να καταλάβουν γιατί το φαινόμενο μεγαλώνει.
Το ίδιο βλέπουμε στη Γαλλία με τη Μαρίν Λεπέν, που παραμένει κεντρική δύναμη της γαλλικής πολιτικής σκηνής ενόψει του 2027. Το βλέπουμε επίσης με διαφορετικές μορφές, σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Ας μην κοροϊδευόμαστε θα μπορούσε να συμβεί πολύ εύκολα και στην Ελλάδα. Όχι επειδή η ελληνική κοινωνία είναι ξαφνικά ακροδεξιά, αλλά επειδή υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι της που αισθάνεται πολιτικά άστεγο. Όσο όμως δυστυχώς οι μικρότερες πολιτικές δυνάμεις του πατριωτικού χώρου παραμένουν διασπασμένες, όσο ανταγωνίζονται περισσότερο η μία την άλλη παρά το υπάρχον πολιτικό κατεστημένο, τόσο η κοινωνική δυσαρέσκεια παραμένει κατακερματισμένη και αυτό, τελικά, βολεύει το σύστημα. Πολλά μικρά κόμματα σημαίνουν πολλές μικρές φωνές. Πολλές μικρές φωνές σημαίνουν κατακερματισμένη δύναμη, νομίζω ότι καιρός είναι να ξυπνήσουν να συνεννοηθούν στα βασικά και να χαράξουν ένα ενιαίο μέτωπο.
Καταλήγοντας, το πραγματικό ερώτημα μετά το 44% δεν είναι “πώς τόλμησαν να ψηφίσουν AfD;”, αλλά τι έχουν κάνει μέχρι τώρα οι κυβερνώντες, ώστε τόσοι άνθρωποι να αισθανθούν ότι πρέπει να ψηφίσουν AfD; Αυτό είναι το ερώτημα που απαιτεί πολιτική αυτοκριτική και όχι η λογική του παραλόγου, που προσπαθούν να μας επιβάλουν.
✍ Στυλ. Καβάζη