Ο ευπαθής ούτος (ο Έλλην) θηρεύει την αιφνιδίαν της ψυχής ταραχήν, ζητεί την συλλύπησιν, θρηνεί την ανθρώπινον ματαιότητα, κλαίει γελών, γελά στενάζων, και δεν απέρχεται της πανηγύρεως, ή όταν ίδη και προς αυτά ει δυνατόν τα θηλάζοντα νήπια μεταδεδομένην την ενήδονον λύπην, ήτις τόν εκβακχεύει.