Monday, July 6, 2026
Home «Yet Greeks and philhellenes who dicuss Hellenism and nationalism in the Byzantine...

    «Yet Greeks and philhellenes who dicuss Hellenism and nationalism in the Byzantine context have always risked rebuke from the Great powers of Byzantine and Modern Greek Studies for daring to entertain Great Ideas about national and cultural continuity. At the time of Greek Independence there was Jacob Fallmerayer, who denied that the modern Greeks were of Hellenic descent. Since the Second World War there has been the “Neo-Fallmerayerism” of a succession of distinguished Byzantinists who have felt obliged, in public lectures and book reviews, to point out that Byzantium was not a nation and that most of its people had no time for Hellenism… It is confined to Britain and to a generation which witnessed the end of british imperialism in the Eastern Mediterranean, and it has found little echo on the continent of Europe or in the New World, where there is perhaps greater sympathy for the problems of disrupted or insecure nationhood.»

    0
    57
    Previous article«Ό,τι συνέβη εις τους επέκεινα του Ίστρου, Δάκας και Γέτας, είχεν πολύ πρότερον να γίνεται εις τους εντεύθεν του Ίστρου (=Δούναβη) λαούς […]. Αποτέλεσμα τούτων ήτο, ότι Μακεδόνες, Θετταλοί, Έλληνες, έμαθον την γλώσσαν των νικητών των (ενν. των Ρωμαίων) και πολλοί έχασαν την ιδικήν των. Εις μόνον τας μεγάλας πόλεις αντείχεν η Ελληνική Γλώσσα. Όλοι ούτοι οι λαοί ονομάζονται με κοινόν όνομα ΒΛΑΧΟΙ.»
    Next article«Δεν διδασκόμαστε τη λατινική και την αρχαία ελληνική για να τις μιλήσουμε ούτε για να κάνουμε τους υπαλλήλους ξενοδοχείου, τους μεταφραστές ή οτιδήποτε άλλο. Τις διδασκόμαστε για να γνωρίσουμε τον πολιτισμό δύο λαών, η ζωή των οποίων τίθεται ως βάση του παγκόσμιου πολιτισμού. Η λατινική γλώσσα, όπως και η αρχαία ελληνική διδάσκεται σύμφωνα με τη γραμματική, κάπως μηχανιστικά. Αλλά είναι ιδιαίτερα υπερβολική η κατηγορία περί μηχανιστικού και περί κενότητας. Έχουμε να κάνουμε με νέα παιδιά, τα οποία πρέπει να αποκτήσουν συγκεκριμένες συνήθειες: την επιμέλεια, την ακρίβεια, τη φυσική μετριοπάθεια και την ψυχική συγκέντρωση σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Ένας μελετητής τριάντα – σαράντα ετών θα ήταν ικανός να κάθεται στο γραφείο δεκαέξι συνεχόμενες ώρες, εάν δεν είχε από παιδί αποκτήσει «καταναγκαστικά», με «μηχανικό εξαναγκασμό» τις ανάλογες ψυχοφυσικές συνήθειες;»