«Λοιπόν, εύσπλαχνε Μαριάμ, σε παρακαλούμε, για το «χαίρε» εκείνο που μας προξένησε τη χαρά, για τον αγγελικό εκείνο Ευαγγελισμό, που στάθηκε η αρχή της σωτηρίας μας και μας χάρισε την προηγούμενη τιμή, σήκωσέ το από την κοπριά της δουλείας στο θρόνο του βασιλικού αξιώματος· από τα δεσμά στο σκήπτρο· από την αιχμαλωσία στο βασίλειο. Και, αν αυτές μας οι φωνές δεν σε παρακινούν να δείξεις ευσπλαχνία, ας σε παρακινήσουν αυτά τα πικρά δάκρυα, που τρέχουν από τα μάτια μας. Αλλ’ αν και αυτά δεν φθάνουν, ας σε παρακινήσουν οι φωνές και οι παρακλήσεις των αγίων σου, που ακατάπαυστα φωνάζουν από όλα τα μέρη της τρισαθλίου Ελλάδος. Φωνάζει ο Ανδρέας από την Κρήτη, φωνάζει ο Σπυρίδων από την Κύπρο, φωνάζει ο Ιγνάτιος από την Αντιόχεια, φωνάζει ο Διονύσιος από την Αθήνα, φωνάζει ο Πολύκαρπος από τη Σμύρνη, φωνάζει η Αικατερίνα από την Αλεξάνδρεια, φωνάζει ο Χρυσόστομος από την βασιλεύουσα πόλη, και δείχνοντάς σου την σκληρότατη τυραννίδα των άθεων Αγαρηνών, ελπίζουν από την μεγάλη σου ευσπλαχνία του Ελληνικού γένους την απολύτρωση.» Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης
Λόγος που εκφωνήθηκε από τον Μηνιάτη στη Βενετία στις 25 Μαρτίου 1688 σε ηλικία 19 ετών, όταν φοιτούσε στο Φλαγγινιανό Φροντιστήριο (απόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση).