«Δεν μπορώ πια να παρακολουθήσω αυτή την μανία να γυρεύουμε την παρηγοριά και την λύτρωσή μας όσο γίνεται πιο μακριά από το στενό μας περιβάλλον. Βλέπω νέους μουσικούς να τοποθετούν την δικαίωσή τους όσο γίνεται πιο μακριά – στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες, αν μπορούσαν θα την τοποθετούσαν και στον Άρη! Ή βλέπω άλλους, που νιώθουν αίφνης μεταφυσικές ανησυχίες, αλλά επ’ ουδενί δέχονται ότι μπορεί να τους αφορά ο Θεός των πατέρων τους. Και πού πάνε; Μήπως σε καμιά εκκλησία ή έστω στο Άγιον Όρος; Όχι. Θέλουν τον πιο μακρινό Θεό. Όσο πιο μακριά γίνεται. Στην Ινδία, στο Όρεγκον, δεν ξέρω πού. Υπάρχουν άνθρωποι δηλαδή -ευαίσθητοι, δεν λέω- που τοποθετούν την λύση όσο γίνεται πιο μακριά, επίτηδες, λες για να μείνουν εσαεί αλύτρωτοι. Μα τι απιστία είναι αυτή!»