Γράφει ὁ Ἰωάννης Νεονάκης
Ἀκάθιστος Ὕμνος
Χθὲς τὸ βράδυ, μέσα στὴν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν Χαιρετισμῶν, ζήσαμε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μια ἀκόμη ἀκολουθία. Ψάλαμε ὁλόκληρο τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ὅπως ψάλλεται ἀδιάκοπα ἐδῶ καὶ ἀκριβῶς 1400 χρόνια, καὶ μαζί του τὸ «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ».
Δὲν εἶναι ἀπλὰ δύο ἐκκλησιαστικὰ κείμενα. Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος γεννήθηκε μέσα στὴν ἱστορία μας, μέσα στὸν ἀγῶνα καὶ τὴν ἐλπίδα τοῦ Γένους μας. Συνδέεται μὲ τὴν σωτηρία τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 626 μ.Χ., ὅταν ὁ λαὸς τῆς Πόλεως ἀγρυπνοῦσε ὄρθιος (ἀκάθιστος) καὶ ἔψαλλε ὑμνῶντας τὴν Θεοτόκο, ἀναγνωρίζοντάς Την ὡς προστάτιδα καὶ Ὑπέρμαχο Στρατηγό.
«Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Δὲν εἶναι μόνο ἕνας ἐκκλησιαστικὸς ὕμνος μὲ ἀνυπέρβλητη ποίηση. Εἶναι ἕνας ὕμνος ποὺ ἀναφέρεται συγκεκριμένα στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴν πρωτεύουσα τῆς πατρίδας μας, τῆς Ρωμανίας. Εἶναι ἱστορικὴ μνήμη. Εἶναι ἐμπειρία. Εἶναι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ λαὸς τῶν Ρωμηῶν ἔζησε τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἱστορία.
Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται τὸ βαθύτερο νόημα.
Χθὲς δὲν κάναμε ἀναπαράσταση. Δὲν «θυμηθήκαμε» κάτι ξένο. Δὲν τιμήσαμε ἕνα μακρινὸ παρελθόν. Ἦμασταν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.
Οἱ ἴδιοι ποὺ ἔψαλαν τότε, ψάλλουν καὶ σήμερα.
Οἱ ἴδιες λέξεις, ἡ ἴδια προσευχή, ἡ ἴδια πίστη.
Ἕνα Σῶμα, ἕνας λαός, ἡ Ρωμηοσύνη.
Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη ἀλήθεια ποὺ συχνὰ λησμονοῦμε:
Δὲν εἴμαστε κάποιοι ἄλλοι. Εἴμαστε ἡ συνέχεια.
Δὲν κοιτᾶμε ἀπλῶς πίσω. Ζοῦμε μέσα στὴν ἴδια ἱστορία.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος δὲν εἶναι ἕνα «μνημεῖο» τοῦ παρελθόντος.
Εἶναι ἡ ζῶσα καρδιὰ τοῦ Γένους.
Καὶ κάθε φορὰ ποὺ ψάλλεται, ἡ Πόλη εἶναι παροῦσα.
Μᾶς καλεί. Μᾶς θυμίζει ποιοὶ εἴμαστε.
1400 χρόνια τώρα, ὁ ἴδιος λαὸς, μὲ τὶς ἴδιες ἀγωνίες, τὶς ἴδιες ἐλπίδες, τὶς ἴδιες δοκιμασίες καὶ τὶς ἴδιες νίκες, ἕνας λαὸς ποὺ προσβλέπει πρὸς τὴν ἴδια Μητέρα του καὶ στρέφεται πρὸς τὴν ἴδια Πόλη του.
Καὶ ὅσο ψάλλουμε: «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…» ἡ Κωνσταντινούπολη δὲν εἶναι παρελθόν. Εἶναι μνήμη ζῶσα. Εἶναι ταυτότητα.
Καὶ ὅσο ψάλλουμε τὸν Ἀκάθιστον Ὕμνον, ἡ Θεοτόκος παραμένει ἡ μάνα μας καὶ ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς ταυτότητάς μας.
Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς κρατᾶ ὡς ἕνα ζῶν Σῶμα μέσα στὸν χρόνο.
Ἡ Ρωμηοσύνη δὲν εἶναι ἰδέα.
Εἶναι ζωή.
Εἶναι συνέχεια.
Εἶναι ἐμπειρία.
Ἡ Ρωμηοσύνη ζεῖ.
Ἡ Ρωμανία ξανά!
Ἰωάννης Κων. Νεονάκης