«Οι Έλληνες, εραστές πάντοτε της ανεξαρτησίας, διακήρυσσαν συνεχώς με υπερηφάνεια την υπακοή στους νόμους. Είναι γεγονός ότι δεν αναζητούσαν, με κανένα τρόπο, να καθορίσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε σχέση με την πόλη, στην οποίαν ανήκαν και με την οποίαν είχαν ταυτιστεί. Το μόνο που ζητούσαν ήταν να διοικείται η πόλη αύτη από ένα δικό της κανόνα και όχι από έναν άνθρωπο. Έτσι ο νόμος υπήρξε το στήριγμα και η εγγύηση όλης της πολιτικής τους ζωής και τον χρησιμοποιούσαν ως μέσον, για να αντιτάσσονται τόσο στην αναρχία της πρωτόγονης ζωής όσο και στην υποταγή των λαών που, σαν τους Πέρσες, υπόκεινται στην αυθαιρεσία του ηγεμόνα.»