Wednesday, March 18, 2026
Home Ἀνεβαίνοντας στό Παλάτι συνάντησα τρεῖς ὑπουργούς τῆς Κυβέρνησής μας: δύο ξενους κι...

    Ἀνεβαίνοντας στό Παλάτι συνάντησα τρεῖς ὑπουργούς τῆς Κυβέρνησής μας: δύο ξενους κι ἕναν δικό μας μέ ρούσικο φρόνημα…

    0
    19
    Previous article«Οι Έλληνες, εραστές πάντοτε της ανεξαρτησίας, διακήρυσσαν συνεχώς με υπερηφάνεια την υπακοή στους νόμους. Είναι γεγονός ότι δεν αναζητούσαν, με κανένα τρόπο, να καθορίσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε σχέση με την πόλη, στην οποίαν ανήκαν και με την οποίαν είχαν ταυτιστεί. Το μόνο που ζητούσαν ήταν να διοικείται η πόλη αύτη από ένα δικό της κανόνα και όχι από έναν άνθρωπο. Έτσι ο νόμος υπήρξε το στήριγμα και η εγγύηση όλης της πολιτικής τους ζωής και τον χρησιμοποιούσαν ως μέσον, για να αντιτάσσονται τόσο στην αναρχία της πρωτόγονης ζωής όσο και στην υποταγή των λαών που, σαν τους Πέρσες, υπόκεινται στην αυθαιρεσία του ηγεμόνα.»
    Next articleΤο έθνος είναι, κατά κάποιον τρόπο, η “υπόσταση”, ο “φορέας” της πολυσύνθετης “προσωπικότητας” που συγκροτείται από μια ιστορική δομή παραδόσεων. Στη δυναμική-τελολογική του όψη μπορούμε να το συλλάβουμε σαν τον “αστερισμό” των προτύπων αυτών των παραδόσεων. Στην πυρήνα του δηλαδή το έθνος έχει πλουραλιστική δομή. Κεντρικά σ’ αυτή τη δομή είναι τα πρότυπα συλλογικού όπως π.χ. είναι σε μας η Εκκλησία (ορθόδοξη παράδοση), το κράτος δικαίου (δυτική ουμανιστική παράδοση), η κομμουνιστική (κρατικιστική ή αναρχική) κολλεκτίβα (αριστερή παράδοση). Αγαπώ το έθνος μου, γιατί πρωτίστως αγαπώ τον παραδειγματικό εαυτό (ατομικό και συλλογικό) που παρέχουν οι παραδόσεις του, γιατί είναι ο φορέας των δρόμων υποκειμενοποίησης που αυτές ενσαρκώνουν. Η αδιαφορία μου ή η εχθρότητά μου προς το έθνος μου έχει την ίδια ερμηνεία: δεν με εκφράζουν τα πρότυπα των συστατικών του παραδόσεων.
    ©