«Η έννοια μεσαίωνας δεν αρμόζει στην βυζαντινή πραγματικότητα, παρά μόνο ως χρονική αναφορά σχετικά με τη Δύση, και αυτό γιατί το Βυζάντιο, αντίθετα από τον δυτικό ρωμαικό κόσμο, δεν επαψε ποτέ :1)να χρησιμοποιεί μια από τις δύο κλασικές γλώσσες-την λατινική & ελληνική ως τον Ηρακλειο,και κατόπιν μόνο την ελληνική 2)δεν άσκησε ποτέ εμπόριο ανταλακτικό,αφού από τα χρόνια του Μ.Κωνσταντίνου ήδη διέθετε νόμισμα,βασισμένο μάλιστα σε ρήτρα χρύσου (το περίφημο υπέρπυρο) 3)συνέχισε θεσμικά να έχει ο ηγέτης του κράτους τον αυτοκρατορικό τίτλο,τον οποίο μπορούσε να διεκδικήσει ο κάθε άξιος πολίτης και όχι μόνο άρρενες απόγονοι, όπως συνέβαινε με τους διαδόχους των βαρβαρικών βασιλείων.»