Η Ημέρα της Λαμπρής Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά δεν απερνούσε τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη. Και από κει κινημένο αργοφυσούσε τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αγέρι, που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα: Γλυκειά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα. Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι, και κόρες, όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε. Μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε. Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες ομπροστά στους Αγίους, και φιληθείτε. Φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη, πέστε Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι. Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι, και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μαννάδες. Γλυκόφωνα, κοιτώντας τες ζωγραφι- σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες. Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι, από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες. Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ το αγιοκέρι, οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι. Διονύσιος Σολωμός