Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Το 1975, ο πολυδιαβασμένος και πολυδιαφημισμένος –από πολλούς «αρχαιόπληκτους»/«Εθνικούς» αλλά και «άθεους»/«προοδευτικούς»– λογοτέχνης Γιάννης Σκαρίμπας είχε γράψει:
«Η αγωνία του ελληνικού έθνους δεν είχε αρχίσει από την άλωση της Πόλης… αλλά πολλούς αιώνες πριν, από τη συντριβή της στρατιωτικής ισχύος των Αθηνών από τη Μακεδονική δυναστεία (Φίλιππο και Μεγαλέξανδρο) στη μάχη της Χαιρώνειας».
Και συνεχίζει παρακάτω στο ίδιο ανιστόρητο και ανθελληνικό μοτίβο:
«Ο (Κων.) Παλαιολόγος ήταν Έλληνας; Ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος “Αθηναίος”; Φυλετικά, καμιά δεν είχαμε αναμεταξύ μας συγγένεια. Ήσαν και οι δύο κατακτητές μας».
[Γ. Σκαρίμπας, Το ’21 και η Αλήθεια, Κάκτος, Αθήνα 1988, τ. Α’, σ. 35-38]
Ευτυχώς που δεν τους έχουν ανακαλύψει ακόμα οι Σκοπιανοί. Είχαν πέσει, τόσο αυτός όσο και ο Κοραής, θύματα της δυτικοθρεμμένης προπαγάνδας, που ξεκίνησε από τον Ιερώνυμο Βόλφ και ακόμη παλαιότερα από τους Φράγκους. Ας μην κατηγορούμε, λοιπόν, τους Δυτικούς και τους Σκοπιανούς, μόνοι μας τους παραδίνουμε την κληρονομιά μας. Μόνοι μας τους παραδίδουμε τον πολιτισμό της Ρωμανίας και της Μακεδονίας.
Ποιος ξέρει; Όπως ακριβώς σήμερα κάποιοι υβρίζουν την ελληνικότητα της Ρώμης και του πολιτισμού της, ίσως σε διακόσια χρόνια οι απόγονοί τους να θεωρούν τους Σλάβους πνευματικά παιδιά του Μ. Αλεξάνδρου. Είναι πράγματι μια καταθλιπτική σκέψη, αλλά όχι απίθανη όπως έχει συμβεί με τη Ρώμη και την αυτοκρατορία της.
Και, για να ακριβολογούμε, ούτε η λέξη «Έλληνας» άρεσε στον Κοραή. Στο έργο του Διάλογος δύο Γραικών έγραφε χαρακτηριστικά:
«Ένα από τα δύο λοιπόν ταύτα (Έλληνας ή Γραικός) είναι το αληθινό του έθνους όνομα. Επρόκρινα το Γραικός, επειδή ούτω μας ονομάζουν και όλα τα φωτισμένα έθνη της Ευρώπης».
(Διάλογος δύο Γραικών, σ. 37)
Καταλήγοντας η απόρριψη της ελληνικής ταυτότητας από μερικούς “δικούς μας” λογίους και “διανοούμενους” των περασμένων αιώνων έδωσε όπλα στη ξένη αλλά και στην εσωτερική προπαγάνδα, έθρεψε ανασφάλειες και έσπειρε σύγχυση που φτάνει έως σήμερα. Διότι η ιστορία των Ελλήνων δεν έχει ρήγματα ούτε αποτελείται από θραύσματα,αρχίζει με τον Όμηρο, διαχέεται με τον Αλέξανδρο, βαθαίνει στη Ρωμανία και ανασταίνεται στο ’21. Κι αυτό το ρεύμα σοφίας και διαλόγου συνεχίζεται, χιλιετίες τώρα, όπως το φως του ηλίου που δεν σβήνει, και ο διάλογος με τον χρόνο παραμένει αδιάσπαστος, ακατάλυτος, αθάνατος!