Γράφει Στυλιανός Καβάζης.
Είμαστε άνθρωποι με οικογένεια, με παιδιά, με καθημερινές υποχρεώσεις και λογαριασμούς που τρέχουν. Είμαστε εκείνοι που ιδρώνουμε κάθε μέρα για να βάλουμε φαΐ στο τραπέζι, να πληρώσουμε το ενοίκιο, να κρατήσουμε όρθιο το σπίτι μας. Δεν είμαστε σύμβολα βιτρίνας για να εξυπηρετούν πολιτικές αφηγήσεις. Είμαστε η σιωπηλή πλειοψηφία που μοχθεί για τη ζωή της.
Ναι, κάθε ανθρώπινη απώλεια είναι τραγωδία. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς αν στη θέση του Ζακ ήταν ένας πατέρας που έκλεβε για να ταΐσει τα παιδιά του και να πληρώσει το ενοίκιο, θα γινόταν ο ίδιος πανικός; Θα βλέπαμε αιτήσεις για μνημεία και μετονομασία οδών, πορείες και πανηγύρια κάθε χρόνο; Ή θα περνούσε στα ψιλά σαν «άλλο ένα περιστατικό»; Κι εδώ φαίνεται η επιλεκτική ευαισθησία όπου ο θάνατος κάποιου γίνεται σύμβολο όταν ταιριάζει σε μια πολιτική αφήγηση, ενώ άλλοι που αγωνίζονται για πολύ πιο σημαντικά πράγματα μένουν στη σιωπή και στην ανωνυμία.
Η δημόσια θλίψη δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Όταν οι κυβερνήσεις και τα κόμματα επιλέγουν ποια θύματα θα αναδείξουν και ποια θα ξεχάσουν, τότε η μνήμη δεν τιμά τον άνθρωπο αλλά τον χρησιμοποιεί. Όταν ο δημόσιος διάλογος γίνεται πανό, τότε χάνεται η ουσία, η αλήθεια, η ισονομία, η ίση μεταχείριση όλων των θυμάτων.
Και η σιωπή λέει πολλά. Όπως λέει για τη στοχοποίηση του Κατσίφα, για τις βίαιες καταστολές ειρηνικών διαδηλώσεων, για τα εκατομμύρια χριστιανών που σφαγιάζονται σε φανατικά κράτη χωρίς διεθνή αντίδραση, για την λήθη των θυμάτων της Marfin κ.ο.κ. Όταν επιλεκτικά θυμόμαστε κάποιον, ενώ άλλοι πεθαίνουν ή αδικούνται αθόρυβα, τότε η κοινωνία μας διδάσκει ότι η δικαιοσύνη και η συμπόνια έχουν ετικέτα και χρώμα.
Θέλουμε αλήθεια, όχι επικοινωνιακά σόου. Θέλουμε ίσες έρευνες, ίση μεταχείριση, ίση προστασία για όλους ανεξαρτήτως ταυτότητας, φύλου ή κοινωνικής τάξης. Η μνήμη δεν μπορεί να γίνει πανό για λίγους και δικαιολογία για διχασμό. Θέλουμε σεβασμό σε κάθε άνθρωπο, σε κάθε οικογένεια που πενθεί, χωρίς πολιτικά παιχνίδια και χωρίς επιλεκτικές τιμές.
Η δικαιοσύνη δεν έχει χρώμα, φύλο ή ταμπέλα. Έχει μόνο αλήθεια. Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται πανό, διαδηλώσεις χωρίς αντίκρισμα και επιλεκτική ευαισθησία. Χρειάζεται ίσες ευκαιρίες, ίση προστασία και σεβασμό για όλους. Όποιος πεθαίνει με αξιοπρέπεια ή αγωνίζεται για να ζήσει δεν πρέπει να μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικών αφηγήσεων. Ας μάθουμε να τιμούμε τη ζωή και όχι την κάθε αρρωστημένη ιδεολογία.