Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Ενώ οι ορδές των «βαρβάρων» εποίκων συνεχίζουν να εισέρχονται στην πατρίδα μας, επτά άνθρωποι δολοφονήθηκαν μέσα σε ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου στην Ιορδανία, την ώρα που συμμετείχαν σε κηδεία. Είχαν πάει να προσευχηθούν και να αποχαιρετήσουν έναν νεκρό. Βρήκαν τον θάνατο μέσα στον οίκο του Θεού. Επτά σύγχρονοι μάρτυρες της φρίκης ενός κόσμου που ακόμη αιματοκυλά ανθρώπους για την πίστη τους. Επτά ζωές που χάθηκαν εκεί όπου θα έπρεπε να βασιλεύουν η ειρήνη, η προσευχή και η αγάπη.
Από τις κατακόμβες της Ρώμης μέχρι τις χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ο Σταυρός εξακολουθεί να προκαλεί μίσος. Γιατί άραγε; Επειδή το Ευαγγέλιο απαιτεί αγάπη, συγχώρεση και θυσία, ενώ ο φανατισμός απαιτεί υποταγή και εχθρούς;
Κι εδώ ο νους μου επιστρέφει στη Ρωμιοσύνη και στο Βυζάντιο, στην αυτοκρατορία που για αιώνες συνέδεσε την ελληνική γλώσσα και παιδεία με την ορθόδοξη πίστη, διαμορφώνοντας έναν πολιτισμό που επιβίωσε ακόμη κι όταν χάθηκε το κράτος που τον προστάτευε. Η Ρωμιοσύνη δεν ήταν απλώς μια πολιτική επικράτεια. Ήταν μνήμη, λατρεία, γλώσσα, κοινότητα και συνείδηση. Ήταν η δύναμη ενός λαού να διατηρεί την ταυτότητά του μέσα από κατακτήσεις, διωγμούς και καταστροφές.
Το επίσημο ελληνικό κράτος οφείλει κάποτε να αναλογιστεί τις ευθύνες του. Να απαιτήσει την προστασία των ιστορικών χριστιανικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής, να αναδείξει διεθνώς τις διώξεις και να αναλάβει συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες. Η Ελλάδα δεν μπορεί να επικαλείται (όσο ελάχιστα και υποκριτικά το κάνει και αυτό) τη βυζαντινή της κληρονομιά μόνο στις επετείους και να παραμένει αδρανής απέναντι στον διωγμό των ελληνορθοδόξων.
Όσο για εμάς, η υπεράσπιση της πατρίδας, η προστασία των συνόρων και η αντιμετώπιση του εξτρεμισμού απαιτούν σοβαρότητα και αποτελεσματικούς νόμους πριν φτάσουμε στο σημείο να δούμε ανάλογες καταστάσεις και μέσα στην πατρίδα μας.
Ωστόσο το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο τι απέγινε η ιστορική μας αυτογνωσία; Τι νόημα έχει να επικαλούμαστε τη Ρωμιοσύνη, την Αγιά Σοφιά και τους αγώνες των προγόνων μας, αν αδιαφορούμε όταν οι σημερινοί ορθόδοξοι χριστιανοί χάνουν τη ζωή τους μέσα στους ναούς τους; Επτά άνθρωποι δολοφονήθηκαν μέσα σε έναν ελληνορθόδοξο ναό. Ας μην τους σκοτώσουμε δεύτερη φορά με τη σιωπή και τη λήθη μας. Αιωνία αυτών η μνήμη.
Η Ρωμιοσύνη όσο και να πολεμήθηκε έμαθε να επιβιώνει μέσα από τις στάχτες αυτοκρατοριών. Το θέμα είναι αν εμείς θα κρατήσουμε ζωντανή την ψυχή της ή αν θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μόνο το όνομά της.
✍ Στυλ. Καβάζης
