Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Ο πατριωτικός και συντηρητικός χώρος στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε μια στιγμή που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί με όρους στατικότητας. Δεν είναι απλώς κατακερματισμένος αλλά σε μια διαρκή αναδιάταξη, σαν ένα πολιτικό τοπίο που αλλάζει μορφή μπροστά στα μάτια όσων το παρακολουθούν. Μέσα σε αυτή τη διαρκής ρευστότητα, το παράδοξο είναι εμφανές ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν τόσες πολλές εκφράσεις ενός παρόμοιου κοινωνικού αισθήματος, αλλά ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε και τόσο περιορισμένος ο βαθμός κοινής στρατηγικής.
Ο χώρος αυτός ήδη εκφράζεται μέσα από διαφορετικά πολιτικά σχήματα και πρόσωπα. Ο Κυριάκος Βελόπουλος, η Αφροδίτη Λατινοπούλου, το κόμμα ΝΙΚΗ, καθώς και νεότερες ή μικρότερες κινήσεις όπως ο Ελληνικός Παλμός, εκφράζουν με διαφορετικές έντονες και αποχρώσεις ένα κοινό υπόστρωμα ανησυχιών που διαπερνά ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας. Ταυτόχρονα το νέο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού δείχνει ότι η κοινωνική απαίτηση για λογοδοσία, διαφάνεια και θεσμική αποκατάσταση δεν περιορίζεται πλέον σε παραδοσιακά κομματικά πλαίσια, αλλά εκδηλώνεται και μέσα από νέες, πιο άμεσες μορφές δημόσιας έκφρασης.
Βέβαια πάνω από όλα, υπάρχει μια προσμονή αυτές τις μέρες γύρω από την επικείμενη κάθοδο του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με νέο πολιτικό φορέα. Μια εξέλιξη που, αν τελικά επιβεβαιωθεί, δεν θα είναι απλώς μια ακόμη προσθήκη στο ήδη σύνθετο τοπίο, αλλά ο πιθανότερος καταλύτης ευρύτερων ανακατατάξεων στο σύνολο του συντηρητικού χώρου. Μέσα σε αυτή τη δυναμική, και με φόντο την αναμονή εξελίξεων και από τον ακροδεξιό χώρο που συνδέεται με τον Ηλία Κασιδιάρη, το πολιτικό σκηνικό γίνεται εξαιρετικά απαιτητικό.
Γιατί το πραγματικό ζήτημα δεν είναι πλέον η ύπαρξη δυνάμεων αλλά η απουσία ενοποιητικής στρατηγικής. Δεν είναι το θέμα ότι λείπουν οι φωνές, αλλά ότι δεν έχουν ακόμη βρει κοινό ρυθμό και αυτό δημιουργεί ένα σαφές κενό εκπροσώπησης, το οποίο όσο παραμένει ανοιχτό, τόσο εντείνει την πολιτική αστάθεια και την αίσθηση αδιεξόδου.
Eδώ ακριβώς τίθεται το κρίσιμο, σχεδόν αναπόφευκτο ερώτημα της ασταθούς περιόδου που βιώνουμε, μπορεί αυτός ο χώρος να υπερβεί τον κατακερματισμό του; Η απάντηση δεν είναι θεωρητική αλλά βαθιά πολιτική. Μια ενδεχόμενη ένωση ή έστω μια ουσιαστική στρατηγική σύγκλιση των συντηρητικών και πατριωτικών δυνάμεων θα μπορούσε, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να οδηγήσει στη συγκρότηση μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης και αυτό σήμερα δεν είναι δευτερεύον ζήτημα αλλά το κεντρικό ζητούμενο.
Διότι μια δημοκρατία χωρίς ισχυρή, συγκροτημένη αντιπολίτευση κινδυνεύει να χάσει την ένταση, τον έλεγχο και τελικά την ισορροπία της πολιτικής της λειτουργίας. Μέσα σε μια περίοδο μεγάλων προκλήσεων δημογραφικών, θεσμικών, γεωπολιτικών και οικονομικών η ανάγκη για σοβαρό αντίβαρο εξουσίας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική. Έτσι, η ουσία της συγκυρίας δεν είναι μόνο απλώς η αναμονή νέων κομμάτων ή προσώπων αλλά ακόμη περισσότερο η δοκιμασία ωριμότητας ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου. Θα παραμείνει ένα μωσαϊκό παράλληλων διαδρομών ή θα επιχειρήσει να συγκροτήσει κοινή κατεύθυνση; Γιατί, τελικά, η ιστορία αυτής της περιόδου δεν θα γραφτεί από το ποιος θα μιλήσει πιο δυνατά, αλλά από το ποιος θα καταφέρει να μετατρέψει την πολυφωνία σε μια δυνατή φωνή με ξεκάθαρη κατεύθυνση.