Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Σαν έτοιμος από καιρό…
«Θανάτω θάνατον πατήσας…» ☦️
«Εγώ θα κατεβάσω τη σημαία, θα κατεβάσω το πανί!». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του και ύστερα ο Σολωμός Σολωμού ανέβηκε στον ιστό.
Ήταν μια μέρα σαν την σημερινή, πριν 30 χρόνια ακριβώς,14 Αυγούστου 1996, τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ. Κάποιοι λένε πως η πράξη του ήταν «πράξη αυτοκτονίας». Όχι. Δεν ήταν παραίτηση από τη ζωή. Ήταν μια ακραία πράξη θάρρους, απέναντι σε ένα σύμβολο της κατοχής, με πλήρη επίγνωση του κινδύνου. Μερικοί άνθρωποι, βλέπετε, γεννιούνται για κάτι υψηλότερο από την προσωπική τους ασφάλεια. Για μια ιδέα, μια αξία, ένα σύμβολο. Κάποιοι γίνονται, χωρίς να το επιδιώξουν, σύμβολα ενός ολόκληρου λαού.
Ο Σολωμός δεν πρόλαβε να κατεβάσει τη σημαία. Κατέβασε όμως τον φόβο και μαζί με τον Τάσο Ισαάκ έγιναν σύμβολα μιας Κύπρου που δεν πρέπει να ξεχάσει.
11 Αυγούστου 1996 — Τάσος Ισαάκ.
14 Αυγούστου 1996 — Σολωμός Σολωμού.
Η θυσία τους δεν πρέπει να γίνει λήθη. Η Κύπρος πρέπει να απελευθερωθεί. Να φύγει η κατοχή. Να δικαιωθούν οι νεκροί και οι αγνοούμενοι. Γιατί η Κύπρος δεν είναι ένας τόπος χωρίς μνήμη. Είναι γη προαιώνια ελληνική. Ελληνική στη γλώσσα, στην ιστορία, στον πολιτισμό και στην ψυχή.
Και για όσους κρατούν ζωντανό το ιστορικό όραμα της Ένωσης με τη Μητέρα Ελλάδα, η μνήμη εκείνων που έπεσαν παραμένει άρρηκτα δεμένη με την εθνική τους συνείδηση. Ελευθερία για την Κύπρο. Δικαιοσύνη για τους νεκρούς. Επιστροφή στις πατρογονικές εστίες. Ένωση με τη Μητέρα Ελλάδα. Κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν. Κάποιοι γίνονται μνήμη. Και κάποιοι γίνονται σύμβολα.
Τάσος Ισαάκ — ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
Σολωμός Σολωμού — ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
Δεν ξεχνούμε. Δεν παραδίδουμε τη μνήμη.
Η Κύπρος προώρισται να ελευθερωθεί και θα ελευθερωθεί.