Στόχος της Εκκλησίας δεν είναι ούτε η «ηθική βελτίωση…» του ατόμου, ούτε η κατοχύρωση των ιδεολογικών του βεβαιοτήτων, αλλά η «θεοποιός μέθεξις» του ανθρώπου στην άκτιστη ζωή της Θεότητας που του προσφέρεται ως Χάρη-χάρισμα. Και αυτόν τον εμπειρικό στόχο τον υποκαθιστά η Δύση με νοητικά σχήματα, μεταφυσικές υποθέσεις, συλλογιστικές κατασκευές, δικανικές συναλλαγές – διαστρέφει την εκκλησιαστική εμπειρία σε ιδεολογική θρησκευτικότητα.