Εσείς το λέτε κρίση, εγώ το λέω καμπινέ πού κάθε λίγο βουλώνει. Όλοι χέζουν, κανείς δε σκουπίζει, κι όλους τους πιάνει απελπισία για το ποιος θα βρεθεί να τόν ξεβουλώσει. Και στο φινάλε, κάποιοι βρίσκονται. Όχι βέβαια oι διεφθαρμένες κυβερνήσεις, ούτε τα αδίσταχτα κόμματα, ούτε oι ξοφλημένες ιδεολογίες. προ πάντων όχι oι πολλοί, με τα παχιά τα λόγια, που θορυ¬βούν και εισπράττουν. Αλλά oι λίγοι, αυτοί πού χωρίς να τους βλέπει κανείς, δίνουν ένα χέρι στο συνάνθρωπο. αυτοί, πού χωρίς να καταστρώνουν αναμορφωτικά προ¬γράμματα, σκύβουν το κεφάλι και δουλεύουν. Αυτοί oι λίγοι είναι τα αραιά κεριά μές στο σκοτάδι, όταν το φώς αργεί πολύ να φανεί.