«Τὸν κλασσικόν μας Πολιτισμὸν οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ τὸν διαφυλάξωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Τοῦτο δὲν σημαίνει νὰ τὸν ἀσφαλίσωμεν ἑρμητικῶς εἰς τὰ ἑρμάρια τῶν ἰδιωτικῶν καὶ δημοσίων βιβλιοθηκῶν, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως πρέπει νὰ τὸν μεταβάλλωμεν ἀπὸ δύναμιν εἰς ἐνέργειαν, ἀπὸ παρελθὸν εἰς παρόν, εἰς βάθρον καὶ κριτήριον τοῦ παρόντος. Παλαιότερον οἱ φθονοῦντες ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας -ἐχθροὶ καὶ φίλοι- διὰ τὴν ὄντως θείαν ταύτην κληρονομίαν μας, ὁμοίαν τῆς ὁποίας δὲν ἔχει νὰ ἐπιδείξῃ ἡ ἀνθρωπίνη γνῶσις, εἶχον κατορθώσει νὰ μᾶς κάμουν νὰ ἀποφεύγωμεν πᾶσαν ἐκδήλωσιν ἐθνικῆς ὑπερηφανείας διὰ τὴν κλασσικήν μας κληρονομίαν. Καὶ εἶχον κατορθώσει ἀκόμη νὰ ἐμπλέξουν εἰς τὰ καταχθόνια κατὰ τῆς Ἑλλάδος σχέδιά των ἀρκετοὺς Νεοέλληνας, οἱ ὁποῖοι ἀναιδέστατα καὶ ἐγκληματικώτατα ἐφώναζον «κάτω ἡ προγονοπληξία» ! Καὶ πάντες, ἄλλος ὀλιγώτερον καὶ ἄλλος περισσότερον, ἐφροντίζομεν νὰ μὴ φαινώμεθα προγονόπληκτοι […]»