“Οὐαὶ σ’ ἐμᾶς, ἀφέντη μου, μὲ τὴν ὀλίγη γνώση ἀπ’ ἔχομεν τὸ θάρρος μᾶς μέσα εἰς τὴν Σπανίαν καὶ στὰ χοντρὰ τὰ κάτεργα ποῦ ‘ναὶ στὴν Βενετίαν, νὰ ἔλθωσι μὲ τὸ σπαθὶ τὸν Τοῦρκον νὰ σκοτώσουν, νὰ πάρουν τὸ βασίλειον καὶ νὰ μᾶς τὸ δώσουν. Ἐλπίζομεν εἰς τὰ ξένα ξανθὰ γένη νὰ μᾶς γλυτώσουν νὰ ‘λθοῦν ἀπὸ τὸν Μόσχοβον νὰ μᾶς ἐλευθερώσουν. Ἐλπίζομεν εἰς τοὺς χρησμούς, σταῖς ψευδοπροφητίαις καὶ τὸν καιρὸν μᾶς χάνομεν σταῖς ματαιολογίαις. Εἰς τὸν Βορρᾶν, στὸν ἄνεμον ἔχομεν τὴν ἐλπίδα νὰ πάρουν ἀπὸ πάνω μας τοῦ Τούρκου τὴν παγίδα…” Επίσκοπος Μυρέων Ματθαίος, εκφράζοντας στιχουργικά το 1619 την ματαιότητα των ελπίδων για σωτηρία από το "ομόδοξον γένος του Βορρά.