Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Υπάρχουν στιγμές που μια είδηση δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι ένας καθρέφτης. Ένας καθρέφτης που μας αναγκάζει να δούμε κατάματα αυτό που γίναμε ως κοινωνία. Ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου μετά από βαρύ εγκεφαλικό μετά από απάνθρωπο bulling μαθητών και «άδεισμα» από τη διευθύντρια της δεν είναι μόνο μια ανθρώπινη τραγωδία. Είναι ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας. Μιας ασθένειας που καλλιεργήσαμε οι ίδιοι, χρόνια τώρα, μέσα στα σπίτια μας, στον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Κάποτε οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους και προσπαθούσαν πραγματικά γι’ αυτό «Να γίνεις καλύτερος από εμένα». Σήμερα πολύ συχνά λέμε «Το παιδί μου δεν φταίει ποτέ». Και κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο.
Μετατρέψαμε τα παιδιά μας σε απόλυτη προέκταση του εγωισμού μας. Όχι σε ανθρώπους που θα σταθούν πιο ψηλά από εμάς, αλλά σε μικρούς καθρέφτες που πρέπει να επιβεβαιώνουν ότι εμείς είμαστε σωστοί. Αν το παιδί κάνει λάθος, φταίει ο δάσκαλος. Αν το παιδί προσβάλλει, φταίει το σύστημα. Αν το παιδί αδιαφορεί, φταίει η κοινωνία. Δεν είναι παιδοκεντρισμός αυτό. Είναι παιδοκεντρικός ναρκισσισμός. Ένα μοντέλο ανατροφής που βλέπει το παιδί ως προέκταση του εγώ μας και όχι ως μια προσωπικότητα που πρέπει να μάθει πειθαρχία, ευθύνη, σεβασμό.
Και μαζί με τα όρια εγκαταλείψαμε και τις ρίζες μας. Την παράδοση, την πίστη, τα ήθη που για αιώνες διαμόρφωναν χαρακτήρες. Μεγαλώνουν παιδιά που δεν γνωρίζουν από πού έρχονται, δεν σέβονται τίποτα πέρα από τον εαυτό τους και δεν νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα αξιών.
Όταν μια κοινωνία ξεχνά τις ρίζες της, δεν χάνει μόνο την ιστορία της. Χάνει και την πυξίδα της. Και τότε συμβαίνουν τα πιο επικίνδυνα πράγματα η ευθύνη διαχέεται. Κανείς δεν φταίει, όλοι απλώς «κατανοούν». Όλοι απλώς «κλείνουν τα μάτια». Κι όμως, μερικές φορές η σιωπή είναι συνενοχή.
Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου μοιάζει με κάτι πολύ πιο βαρύ από μια τραγική συγκυρία. Μοιάζει με μια σιωπηλή δολοφονία. Μια δολοφονία χωρίς μαχαίρι. Χωρίς όπλο. Χωρίς έναν μόνο δράστη. Γιατί το όνομα του δολοφόνου δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι μια νοοτροπία. Βαραίνει όλους εκείνους που κάνουν τα στραβά μάτια. Βαραίνει μια κοινωνία που φοβάται να πει «ως εδώ». Βαραίνει ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει γίνει συχνά ανίσχυρο, διστακτικό και απρόθυμο να επιβάλει κανόνες.
Το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς πειθαρχία. Δεν μπορεί να υπάρχει παιδεία χωρίς σεβασμό και δεν μπορεί να υπάρχει μέλλον, όταν κανείς δεν τολμά να αναλάβει ευθύνη. Αν κάτι πρέπει να μείνει από αυτή την τραγωδία, δεν είναι μόνο η οργή των λίγων ημερών. Είναι η συνειδητοποίηση ότι μια κοινωνία που δεν προστατεύει τους ανθρώπους που διδάσκουν τα παιδιά της, στην πραγματικότητα εγκαταλείπει το ίδιο της το μέλλον. Γιατί, όταν σβήνει η φωνή του δασκάλου, αργά ή γρήγορα σκοτεινιάζει και η κοινωνία.
Ας αναπαυθεί η ψυχή της άτυχης εκπαιδευτικού στο φως και την ειρήνη του Θεού. Ας γίνει η απώλειά της υπενθύμιση για όλους μας ότι η κοινωνία οφείλει να προστατεύει όσους διδάσκουν, να σέβεται τη ζωή και να καλλιεργεί τον σεβασμό και την ευθύνη στα παιδιά της.
✍ Στυλ. Καβάζης