«Αν και το όνομα “Βυζαντινή Αυτοκρατορία” δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, η διαφοροποίηση που αντιπροσωπέυει είναι χρήσιμη. Όταν το ανατολικό μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέληξε να διοικήται χωριστά, μεταβλήθηκε από την Ελληνική κουλτούρα και τις πολιτικες παραδόσεις και σύντομα, από τη Χριστιανική θρησκεία. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι αυτή η αναμορφωμένη ανατολική Αυτοκρατορία διήρκησε για 12 αιώνες μετά το διοικητικό διαχωρισμό, ενώ η δυτική μόλις 2, οι αλλαγές αυτές δεν θα πρέπει να ήταν σοβαρό μειονέκτημα για την επιβίωσή της. Αλλά όταν αυτές οι αλλαγές ξεκίνησαν στο τέλος του 3ου αιώνα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα Ελληνικά έθιμα και ο Χριστιανισμός είχαν ήδη ισχυρή παρουσία στη Ανατολή. Οι Ελληνικές παραδόσεις ήταν οι παλαιότερες από τα τρία. Σχεδόν όλες οι περιοχές που γειτνίαζαν στην ανατολίκή Μεσόγειο είχαν περάσει στην Ελληνική κυριαρχία μέχρι το 331 π.Χ, όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας ολοκλήρωσε την παράθεση της Ανατολίας, Συρίας και Αιγύπτου στο κληρονομημένο βασίλειο του της Μακεδονίας, την Θράκη και τον κυρίως Ελλαδικό. Εκείνο το έτος ο Αλέξανδρος ίδρυσε την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μία Ελληνική πόλη που έμελλε να γίνει η μητρόπολη των κτήσεών του ως τότε. Μέσα σε συτή την ανατολική Μεσογειακή περιοχή οι Έλληνες του Αλέξανδρου διατήρησαν μία ισχυρή πολιτική, οικονομική και πολιτισμική επιρροή για πάνω από χίλια χρόνια. Παρότι ο Αλέξανδρος κυρίευσε περιοχές ακόμα ανατολικότερα, ήταν ελληνοποιημένες μόνο επιφανειακά και σύντομα ξέφυγαν από τον Ελληνικό έλεγχο. Η πραγματική επιτυχία της ελληνοποίησης έλαβε χώρα μεταξύ των μεσογειακών κτήσεων του Αλέξανδρου, που είναι σχεδόν ακριβώς ό,τι απέγινε η πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.» Warren Treadgold
Εισαγωγή από το βιβλίο «A History of the Byzantine State and Society».