Περί φύλων και άλλων

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

                Η χώρα μας πορεύεται από το κακό στο χειρότερο. Η φτώχια χτυπά καθημερινά τη θύρα ολοένα περισσότερων νοικοκυριών, τα οποία μαστίζονται από την ανεργία των γονέων ή των προστατευομένων τέκνων, αν και τα τελευταία έχουν υπερβεί το μισό του προσδόκιμου βίου. Οι μηχανισμοί αντιμετώπισης της κρίσης από φορείς, όπως η Εκκλησία και η τοπική αυτοδιοίκηση, ή από εθελοντές, οι μηχανισμοί που προσπαθούν να καλύψουν το κενό εκ της ανυπαρξίας πλέον κράτους πρόνοιας, βλέπουν το φαινόμενο της φτώχιας νε εξελίσσεται με τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι δανειστές παραμένουν άγριοι και απαιτούν την τήρηση των συμφωνηθέντων για την εξόφλησή τους με την εκποίηση της απομένουσας δημόσιας περιουσίας, την περαιτέρω μείωση συντάξεων, την περικοπή επιδομάτων, ακόμη και αυτών των πολυτέκνων οικογενειών, παρά το οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει η χώρα μας, και την αύξηση της φορολόγησης. Μπορεί τα δημοσιογραφικά φερέφωνα να μην επαναλαμβάνουν πλέον στο διαπασών ότι «οι αγορές πιέζουν», ο μέσος Έλληνας πάντως αισθάνεται την πίεση αυτή αρκετά έντονα.

                Θα αναλογιζόταν κάποιος ότι υπό τις συνθήκες αυτές την κυβέρνηση θα απασχολούσε πρωτίστως η λήψη κάποιων μέτρων των σκληρά δοκιμαζομένων συμπολιτών μας. Αντ’ αυτού επιχειρεί ωραιοποίηση της εικόνας, καθώς η ανεργία φαίνεται να μην αυξάνει άλλο και στην τουριστική κίνηση, τη μόνη ανθούσα «βιομηχανία» στη χώρα μας, κάποιοι δείκτες εμφανίζονται θετικοί. Βέβαια, αν όλοι οι νέοι μας αναχωρήσουν προς ανεύρεση εργασίας στην αλλοδαπή, η ανεργία θα μειωθεί κατά πολύ! Η μόνη διαφορά από το κακό παρελθόν έγκειται στο ότι οι σήμερα κρατούντες δεν εξέφρασαν ακόμη δημόσια την ικανοποίησή τους για τη φοβερή αιμορραγία ανθρωπίνου δυναμικού και μάλιστα επιστημονικού. Μάλιστα σε πρόσφατη επίσκεψή του σε τεχνολογικό ίδρυμα της χώρας ο πρωθυπουργός τόνισε πως το δυναμικό αυτό πρέπει κάποτε να επανέλθει, για να προσφέρει τις υπηρεσίες του στη χώρα μας. Δεν μας εξήγησε όμως πώς θα συμβεί αυτό; Μήπως υπάρχει προοπτική οι γιατροί τουλάχιστον να στελεχώσουν τα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία διατρέχουν τον κίνδυνο της ασφυξίας, ενόσω και για τη δημόσια υγεία έχουν λόγο οι «αγορές που πιέζουν»;  Για τους μηχανικούς δεν μπορεί να γίνει σοβαρός λόγος, καθώς ο κατασκευαστικός τομέας δέχθηκε καίριο πλήγμα, για το ξεπέρασμα του οποίου ίσως θα χρειαστεί να αναμείνουμε δεκαετίες. Όσο για τη βιομηχανία, υπό τις συνθήκες της οικονομίας της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» είναι αδύνατο να ανακάμψει και να φθάσει τους δείκτες του 1980, αν δεν συμβεί πλανητική ανατροπή. Πώς λοιπόν οραματίζεται την αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού;  Μήπως ως σερβιτόρων με μισθούς, οι οποίοι προσεγγίζουν πλέον αυτούς των άλλων βαλκανικών χωρών, παρά τις διαβεβαιώσεις των εκσυγχρονιστών κάποιας εποχής ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ;

                Φαίνεται όμως ότι πέρα από τις «αγορές» πιέζουν και άλλοι προς άλλες κατευθύνσεις. Αλλιώς δεν εξηγείται η τόση ζέση της κυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση νομοσχέδια, με τα οποία ρυθμίζονται θέματα «καθορισμού του φύλου». Βλέποντας ότι παρήλθε διάστημα πλέον του μισού της τετραετίας σπεύδουν, ώστε να μην αφήσουν εκκρεμότητες στις διάδοχες κυβερνήσεις, οι οποίες αναλογίζονται το πολιτικό κόστος, το οποίο για την παρούσα είναι μηδαμινό. Είναι αναμφισβήτητο ότι αρκετά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος αποδέχονται και μάλιστα υπερτονίζουν τα «δικαιώματα» της ομάδας αυτής των συνανθρώπων μας, τα μέλη της οποίας έχουν υποταχθεί σε πάθος ατιμίας, κατά την Καινή Διαθήκη. Διατρέχω τον κίνδυνο να εγκληθώ με βάση τον αποκαλούμενο αντιρατσιστικό νόμο, γι’ αυτό διευκρινίζω. Δεν καταφέρομαι κατά των κυριευθέντων από το πάθος, που μου είναι συμπαθείς εφ’ όσον δεν υπερηφανεύονται γι’ αυτό, αλλά κατά των προβαλλόντων αυτό, προκειμένου να εξαπλωθεί.  Επισημαίνω ακόμη: Εφ’ όσον βρίσκεται σε ισχύ σύνταγμα, στο προοίμιο του οποίου γίνεται επίκληση στο όνομα της Αγίας Τριάδος, κάθε νόμος, ο οποίος αντιβαίνει προς τον λόγο του Ευαγγελίου είναι αντισυνταγματικός. Δυστυχώς δεν έχει προσβληθεί ουδείς αντιευαγγελικός νόμος και αυτό είναι δείγμα βαθειάς παρακμής της χώρας μας. Όμως «όψονται εις ον εξεκέντησαν»!

Υπάρχει πανίσχυρο παρασκήνιο, ανάλογο εκείνου των «αγορών που πιέζουν», το οποίο ασκεί ασφυκτική πίεση διεθνώς, ώστε να υποταγμένα κοινοβούλια να ασχολούνται όχι με τα ουσιώδη προβλήματα των λαών, που τα εκλέγουν, αλλά με τα «δικαιώματα» κάποιων «υπερηφάνων» για κάτι που δεν περιποιεί τιμή. Γιατί άραγε; Δεν πρέπει να μας προβληματίζει και να θέτουμε ερωτήματα; Είναι γνωστό στους ενεργούς πολίτες, και συνήθως είναι οι «προοδευτικοί» που αυτοαποκαλούνται με τον όρο αυτό, ότι στις εκδηλώσεις ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας πρωταγωνιστούν σ’ όλη την έκταση του πλανήτη οι κατά τόπους πρεσβείες και τα κατά τόπους προξενεία των ΗΠΑ. Αυτοί λοιπόν που κραύγαζαν το σύνθημα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» συμπλέουν με το κίνημα, που δυναμιτίζει τα θεμέλια της οικογένειας φθάνοντας στο σημείο να παρελαύνουν με τους «υπερήφανους»! Οι άλλοι που κόπτονται για τις πατροπαράδοτες αξίες και άρχισαν να αναρτούν στο διαδίκτυο επικριτικά σχόλια για το εισαχθέν προς ψήφιση νομοσχέδιο δεν γνωρίζουν τον ρόλο των ΗΠΑ στα τεκταινόμενα; Έχουν το σθένος, έστω και τώρα να φωνάξουν «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»; Προς αποφυγή παρεξήγησης: Δεν καταφέρομαι κατά του αμερικανικού λαού, που είναι το πλέον ζαλισμένο κοπάδι υπό την επήρεια του «αμερικανικού ονείρου». Καταφέρομαι κατά της δοτής από το τραπεζικό σύστημα ηγεσίας του, η οποία δεν ευθύνεται μόνο για τους πολέμους και τις επακόλουθες συμφορές σε πλήθος λαών, αλλά και για την επιβολή ενός τρόπου βίου, από τον οποίο έχουν φυγαδευτεί όλες οι αξίες πλην της μόνης του καπιταλιστικού συστήματος, του χρήματος. Και αυτό το σύστημα υπηρετεί με απόλυτη συνέπεια και η παρούσα κυβέρνηση, η οποία και δικαίωσε τις προηγηθείσες, που έφεραν στο κατάντημα αυτό την πατρίδα μας, και τις απαλλάσσει από τη «βρόμικη» εργασία. Γιατί ασφαλώς είναι αφελέστατοι, όσοι πιστεύουν ότι κάποια από τις επόμενες κυβερνήσεις θα καταργήσει νόμο σχετικό με τα «κοινωνικά δικαιώματα», τα οποία θα ολοκληρωθούν με το «δικαίωμα» υιοθεσίας τέκνου από ομοφυλόφιλα ζεύγη. Και είναι επικίνδυνοι δημαγωγοί, όσοι ψιθυρίζουν ότι θα συμβεί αυτό. Τα στο παρελθόν κόμματα εξουσίας τηρούν «σώφρονα» και «αιδήμονα» σιωπή, καθώς ετοιμάζονται για τη διαδοχή στην εξουσία. Τα άκρα της Βουλής αντιτάχθηκαν σφόδρα, για να δεχθούν έντονη την κριτική των «προοδευτικών» του «δημοκρατικού τόξου»!

                Τί θλιβερό για μια κοινωνία να υπεραμύνονται ορθών θέσεων οπαδοί του ολοκληρωτισμού! Συντελούν στο να κερδίζουν έδαφος οι δημαγωγοί της ψευτοδημοκρατίας! Και οι εξελίξεις, ραγδαίες, βρίσκουν για μία ακόμη φορά τη διοικούσα Εκκλησία απούσα και τον θεολογικό κόσμο διχασμένο! Πόσο ακόμη θα αντέξει αυτός ο λαός;

                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»  ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

(585) αναγνώσεις

7 comments

  1. Αυτοί εργάζονται αόκνως βάσει σχεδίου. Εμείς τι κάνουμε;

  2. Πάντως, Εκκλησία και Κράτος πρέπει κάποια στιγμή να τα διαχωρίσουμε.
    Δε γίνεται εν έτει 2017 να μιλάμε για μείζονα κοινωνικά προβλήματα ενός λάου, όπως αυτό της στέρησης βασικών δικαιώματων των ομοφυλόφιλων και τρανς ατόμων, με όρους Ευαγγελίου.

  3. Σύμφωνοι! Για εξήγησέ μας λοιπόν εσύ τι ακριβώς πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει και κυρίως ΠΟΙΑ είναι αυτά τα “βασικά” δικαιώματα αυτών των ομάδων και από ΠΟΙΟΥΣ καταστρατηγούνται; Προσοχή, επειδή ο χρόνος όλων μας είναι πολύτιμος προσπάθησε να είσαι λακωνική και καίρια. Η ερώτησή μου εδράζεται σε δύο σημεία κυρίως: 1ον) ΠΟΙΑ είναι αυτά τα “ΒΑΣΙΚΑ” διακαιώματα και 2ον) ΠΟΙΟΙ είναι εκείνοι που στερούν αυτά τα διακαιώματα, με ΠΟΙΟΝ τρόπο και από ΠΟΙΟΥΣ. Σε παρακαλώ αν θέλεις εμπεριστατωμένη απάντηση να είσαι συγκεκριμένη και συγκροτημένη στην απάντησή σου. Ευχαριστώ!

  4. Κύριε, κύριε, να απαντήσω αντί της/του (όπως απαιτεί η “πολιτική ορθότης) συμμαθήτριας;
    1ον) Κανένα και 2ον) Κανείς, με κανένα τρόπο, από κανένα.

  5. Γράφει ο κ. Παπαδημητρίου

    «Φαίνεται όμως ότι πέρα από τις «αγορές» πιέζουν και άλλοι προς άλλες κατευθύνσεις. Αλλιώς δεν εξηγείται η τόση ζέση της κυβέρνησης να φέρει προς ψήφιση νομοσχέδια, με τα οποία ρυθμίζονται θέματα «καθορισμού του φύλου»»

    Δε νομίζω να υπάρχει καμία τέτοια πίεση. Πιθανότερο δεν είναι να δείχνουν αυτόν τον ζήλο μόνοι τους, ώστε να ικανοποιήσουν (όπως νομίζουν) ένα τμήμα των ψηφοφόρων τους ότι είναι «αρκετά αριστεροί» παρά τα υπόλοιπα;

    Ανδρέας.

  6. Eν αναμονή της απαντήσεως της Μarie Christine να ευχαριστήσω την brigita για την παρέμβαση και χρειάζομαι μια μικρή διευκρίνηση: Θεωρείτε δηλαδή ότι με δεδομένη την σύγχρονη ελληνική κοινωνία, ΚΑΝΕΙΣ δεν παραβιάζει ΚΑΝΕΝΑ “βασικό δικαίωμα” από ΚΑΝΕΝΑ μέλος αυτών των “ευπαθών ομάδων”; Χωρίς να διαφωνώ, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω ότι ακόμα κι αν ΚΑΠΟΙΟΣ (εσκεμμένα ή όχι) παραβιάσει ΚΑΠΟΙΟ “βασικό δικαίωμα” ΚΑΠΟΙΟΥ μέλους ΚΑΠΟΙΑΣ ευπαθούς ομάδος, η ισχύουσα νομοθεσία είναι επαρκέστατη ώστε να αποδώσει δικαιοσύνη και να αποκαταστήσει την έννομη τάξη. Συμφωνούμε με αυτό ή όχι;

    Σχετικά με το σχόλιο του κ. Παπαδημητρίου (μέσω admin) να πώ ότι εμείς, ως πενόμενος, μεροκαματιάρης λαός που αγωνίζεται (στην κυριολεξία) για να επιβιώσει αξιοπρεπώς, εμείς ΔΕΝ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε από πού εκπορεύονται όλα αυτά. Αυτό όμως που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη γνώση είναι η βασική αντίληψη ότι ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ όλα αυτά να είναι απλώς συμπτώσεις. Χρειάζεται σχεδιασμός και πρόγραμμα σε βάθος χρόνου ώστε η Ελλάδα μέσα σε περίπου 30-40 χρόνια να μην είναι η Ελλάδα που θέλαμε εμείς οι κάπως μεγαλύτεροι που κακώς μας έχουν “τσουβαλιάσει” ως η “Γενιά του Πολυτεχνείου”. Διότι ακόμα κι αν φάγαμε το παραμύθι του …”σοσιαλισμού” λόγω μόδας, κλπ ακόμα και υπό την επήρεια της πλύσης εγκεφάλου περί “φασισμού” λόγω της πρόσφατης (τότε στα μέσα της δεκαετίας του ’70) “Χούντας”, σε καμμία περίπτωση εγώ και οι (τότε) ομοϊδεάτες μου δεν θέλαμε, ούτε καν φανταστήκαμε αυτό το κατάντημα. Δυνατή Ελλάδα θέλαμε, με ψωμί-παιδεία-ελευθερία. Ιδανικά τα λέγανε κάποιοι, αυτονόητα κεκτημένα τα ονομάζω εγώ εφ’ όσον φυσικά ζούμε σε ένα ευνομούμενο Κράτος.

    Τελικά σήμερα καταντήσαμε να μας κυβερνάνε τα μεταλλαγμένα αριστερίζοντα εξαμβλώματα, περίπου δηλ. τα παιδιά μας τα ίδια, ελευθερία δεν έχουμε, ψωμί με το ζόρι, παιδεία ούτε κατά διάνοια, και το σημαντικότερο, ΔΕΝ έχουμε ούτε Δημοκρατία, ούτε ευνομούμενο Κράτος αλλά είμαστε ένα προτεκτοράτο εκτεθειμένο στις αρπακτικές βλέψεις των δανειστών μας. Όταν λοιπόν έχουμε φτάσει να θεωρείται ως υπέρτατο ΙΔΑΝΙΚΟ το …δανεικό, κάθε συζήτηση περιττεύει και μάλλον είναι ώρα για: “…Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, άντρες γυναίκες με όπλα στους ώμους …” αλλά με άλλα μυαλά από …”τότε” !!!

    Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το ζητούμενο είναι ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε; Τι μπορούμε πια να κάνουμε;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *