Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, τό Βυζάντιο καί ἡ ἐποποιΐα 1912-13

Κωνσταντῖνος Χολέβας- Πολιτικός Ἐπιστήμων

palamas            Ὁ ἑορτασμός τῶν 100 χρόνων ἀπό τούς νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης καί τῶν νησιῶν τοῦ Βορείου Αἰγαίου, μᾶς φέρνει στόν νοῦ τό ἐρώτημα: Ποιές ἦσαν οἱ πνευματικές ρίζες αὐτῆς τῆς μεγάλης ἐθνικῆς ἐξορμήσεως; Ποιός ἦταν ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων πού βοήθησαν νά ξεπερασθεῖ ἡ ἐθνική κατάθλιψη μετά τήν πτώχευση τῆς χώρας ἐπί Χαρ. Τρικούπη τό 1893 καί τήν ἧττα ἀπό τούς Τούρκους τό 1897; Κορυφαία θέση μεταξύ τῶν πνευματικῶν πατέρων τῆς νίκης κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητής Κωστῆς Παλαμᾶς. Προετοίμασε τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους ἐπαναφέροντας στό προσκήνιο τό Βυζάντιο-Ρωμανία καί προβάλλοντας τήν ἀδιάσπαστη ἱστορική συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μία συνέχεια, ἡ ὁποία γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς δέν ἀντιμετωπίζεται μέ βιολογικά,-φυλετικά κριτήρια, ἀλλ΄ ὡς ἐνότητα πνεύματος, ὡς πολιτιστική συνέχεια, ὡς ἄρρηκτος ψυχικός δεσμός μεταξύ Ἀρχαίας, Βυζαντινῆς, Τουρκοκρατούμενης, Φραγκοκρατούμενης και Νεώτερης Ἑλλάδος.

Τό κορυφαῖο ποίημα τοῦ Παλαμᾶ, τό ὁποῖο χαρακτηρίσθηκε ὡς τό Ἔπος τῆς Ἑλληνικῆς Διάρκειας, εἶναι Ἡ  «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ». Ἐγράφετο ἐπί 25 χρόνια καί ἐξεδόθη σέ βιβλίο τό 1910. Ἀποτελεῖταοι ἀπό 4225 στίχους καί διαιρεῖται σέ 12 Λόγους (κεφάλαια). Ὁ ἴδιος ὁ ποιητής παραδέχεται ὅτι ἔγραψε αὐτό τό ἐπικό ποίημα γιά νά βοηθήσει στήν ἐθνική ἀναγέννηση, στήν προετοιμασία τῆς ἐθνικῆς ἐξορμήσεως γιά τήν ἀπελευθέρωση πανάρχαιων ἑλληνικῶν πατρίδων. Ἔγραψε σχετικά: «Χωρίς ψεύτικη μετριοφροσύνη σημειώνω ὅτι ὁ πρόλογος τοῦ δευτέρου μας πολέμου μας μέ τόν Βούλγαρο εἶναι ἕνα βιβλίο στίχων, ἡ Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ» (1).

Τό ποίημα ἀντλεῖ τήν ἀρχική του ἰδέα ἀπό δύο γεγονότα, τά ὁποῖα καταγράφονται ἀπό βυζαντινούς ἱστορικούς. Ὁ Παχυμέρης περιγράφει ὅτι ὅταν ο’ἱ στρατιῶτες τοῦ Μιχαήλ Παλαιολόγου, Ἕλληνος αὐτοκράτορος τῆς Νικαίας, ἀπελευθέρωσαν τό 1261 τήν Κωνσταντινούποολη ἀπό τούς Φράγκους εἶδαν ὅτι οἱ Σταυροφόροι εἶχαν συλήσει τόν τάφο τοῦ Βασιλείου Β΄τοῦ Μακεδόνος, τοῦ αὐτοκράτορος πού ἔσωσε τό κράτος του ἀπό τήν βουλγαρική ἀπειλή. Ἡ τελική μάχη, σημειώνω, ἔγινε στό Κλειδί κοντά στό σημερινό Σιδηρόκαστρο, τόν Ἱούλιο τοῦ 1014, και τοῦ χρόνου συμπληρώνονται ἀκριβῶς 1000 χρόνια. Τό σκέλεθρο τοῦ φημισμένου βασιλέως τοῦ Βουλγαροκτόνου,  εἶχε στό στόμα μία φλογέρα, τήν ὁποία εἶχαν τοποθετήσει περιπαικτικά οἱ Φράγκοι εἰσβολεῖς. Ὁ Κ. Παλαμᾶς φαντάζεται ὅτι ἡ φλογέρα αὐτή διηγεῖται μελωδικά τό νικητήριο προσκύνημα τοῦ Βασιλείου Β΄  στήν Ἀθήνα. Πρόκρειται γιά γεγονός, τό ὁποῖο ἀναφέρει ὁ χρονογράφος Κεδρηνός, ἡ δεύτερη πηγή ἐμπνεύσεως τοῦ ποιητῆ μας. Ὁ Βασίλειος ἦλθε μέ ὅλον τόν στρατό του τό 1018 γιά νά προσκυνήσει τήν Παναγία τήν Ἀθηνιώτισσα, δηλαδή τόν Παρθενῶνα. Σήμερα ἐλάχιστα τονίζεται τό γεγονός ὅτι ἐπί 1000 περίπου ἔτη ὁ Παρθενών ἦταν Ὀρθόδοξος Χριστιανικός ναός ἀφιερωμένος στήν Θεοτόκο καί μάλιστα προσήλκυε χιλιάδες προσκυνητές ἀπό ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Οἰκουμένη. Ὁ σύγχρονός μας βυζαντινολόγος Ἀντώνης Καλδέλλης, ὁ ὁποῖος διδάσκει στό Πανεπιστήμιο τοῦ Ὀχάϊο τῶν ΗΠΑ, τεκμηριώνει τή μεγάλη ἀπήχηση τοῦ Χριστιανικοῦ Παρθενῶνος καί πιστεύει ὅτι περισσότερη αἴγλη εἶχε ὁ ναός ἐπί Βυζαντίου (Ρωμανίας ἐπί το ὀρθότερον) παρά στήν κλασσική καί ἑλληνιστική ἀρχαιότητα. (2).

Ὁ νεοελληνιστής Πανεπιστημιακός καθηγητής Κώστας Κασίνης ἔχει ἐπισταμένως μελετήσει τίς πηγές ἐμπνεύσεως τοῦ Κ. Παλαμᾶ καί καταγράφει ὅλες αὐτές στή διατριβή του. Μεταξύ ἀλλων ἐντοπίζει ὅτι ἡ ἐπική Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ ἔχει στοιχεῖα ἀπό τόν Ὅμηρο, τούς ἀρχαίους τραγικούς και φιλοσόφους -τούς ὁποίους ὁ Παλαμᾶς διάβαζε ἀπό τό πρωτότυπο- ἀπό τήν Βίβλο, τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, τά Συναξάρια τῶν Ἁγίων, τά ἀκριτικά τραγούδια, τή δημοτική ποίηση, τήν κρητική ποίηση, τίς «Διηγήσεις Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος». Ἐπισημαίνει χαρακτηριστικά:

«Ἡ ἰδέα εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὑποβάλλεται μέ ποικίλους τρόπους στόν ἀναγνώστη καί ἔχει ἀναγνωριστεῖ ἀπό τούς λίγους ἑρμηνευτές τοῦ ποιήματος. Ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὁ ποιητής μᾶς ἀποκαλύπτει τίς προθέσεις του γιά τό στόχο αὐτό, λέγοντας πώς «πρωτοκύτταρο» τοῦ ἔργου ὑπῆρξε ἕνας καί μοναδικός στίχος, πού κράτησε στή μνήμη του ἀπό λιγόστιχο τραγοῦδι:

Προσκύνησε τήν Παναγιά μέσα στόν Παρθενῶνα.

….. Εἶναι ἀνάγκη νά σημειωθεῖ πώς ἡ ἰδέα αὐτή, πού ἀποτέλεσε κατευθυντήριο γραμμή γιά τό στόχο του, ἀποκρυσταλλώθηκε (ἔπειτα ἀπό τή γνωστή θεωρία τοπυ Φαλμεράγιερ) ἀπό τά ἱστορικά συμπεράσματα τοῦ Παπαρρηγόπολου καί τίς τεκμηριωμένες ἀποδείξεις τοῦ Πολίτη γιά τήν ἀδιάσπαστη ὁμοτροπία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ» (3).

Ὁ χαρακτηριστικός στίχος πού συνοψίζει τήν πίστη του ποιητῆ γιά τήν Ἑλληνιή Διάρκεια, εἶναι ὁ ἀκόλουθος:

Κοπρίσματα, ἀνεμορριπές, κλαδέματα, πλημμύρες

Σταλώσανε (σ.σ.περιόρισαν) ἤ λυγίσανε τό δέντρο, δέν τ’ἀλλάξαν (Λόγος Δ΄, 61).

Δέντρο εἶναι ὁ Ἑλληνισμός. Περνᾶ ἀπό περιπέτειες, δοκιμασίες καί κατακτήσεις, ἀλλά ἁπλῶς περιορίζεται ἐδαφικῶς ἤ ἀριθμητικῶς. Ὅμως ἡ ψυχή του δέν ἀλλάζει, ἡ συνέχεια διατηρεῖται. Ἡ μαγιά πάντα μένει, ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ Μακρυγιάννης.

Τό ποίημα ξεκινᾶ μέ τήν κατάθλιψη τοῦ ἔθνους ἀπό τήν πτώχευση καί τήν ἧττα. Γράφει στόν Πρόλογο:

Σβησμένες ὅλες οἱ φωτιές οἱ πλάστρες μές τήν χώρα.

Ἀλλά ξεδιπλώνοντας τήν θριαμβευτική πορεία τοῦ Βασιλείου πρός τήν Ἀθήνα καί ὑμνῶντας μέ λαμπρούς στίχους τήν Παναγία καταλήγει σέ ξέσπασμα χαρᾶς καί ἐνθουσιασμοῦ. Ἡ Μεγάλη Ἱδέα εἶναι ζωντανή καί θά ἀπελευθερώσουμε τά ἐδάφη μας:

Μαρμαρωμένος βασιλιᾶς καί θά ξυπνῶ ἀπ’ τό μνῆμα

Τό μυστικό καί τό ἄβρετο πού θά με κλιῆ θά βγαίνω,

Καί τή χτιστή Χρυσόπορτα ξεχτίζοντας θά τρέχω

Καί καλιφάδων νικητής καί τσάρων κυνηγάρης

Πέρα στήν Κόκκινη Μηλιά θά παίρνω τήν ἀνάσα. (Λόγος ΙΑ, 144-145)

Καλιφάδες εἶναι οἱ χαλίφηδες, οἱ ἡγέτες τοῦ Ἱσλάμ, τσάροι οἱ ἡγεμονες τῶν σλαβικῶν λαῶν καί συγκεκριμένα τῶν Βουλγάρων που μᾶς εἶχαν ταλαιπωρήσει στόν Μακεδονικό Ἀγῶνα  (1903-1908). Ἀκριβῶς τότε πού ἔγραφε τό ἐπικό ποίημά του ὁ Κ. Παλαμᾶς.

Σήμερα ὡς Ὀρθόδοξοι Ἕληνες ἐπιδιώκουμε τήν εἰρηνική συνύπαρξη μέ ὅλους τούς λαούς. Ὅμως χρειαζόμαστε τή συνείδηση τῆς συνέχειας τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιά νά ξεπεράσουμε κάθε ἐμπόδιο, κάθε κρίση. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό μία νέα Μεγάλη Ἱδέα, ἡ ὁποία δέν θά εἶναι ἐδαφική οὔτε, ὅμως, ἀνεδαφική, οὐτοπική. Ἐνθυμούμενοι πόσο βοήθησε ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς στήν ἐθνική ἀφύπνιση τοῦ 1912-13 κατανοοῦμε πόση ζημιά κάνουν σήμερα ὅσοι θέλον νά μᾶς ἀποκόψουν ἀπό τό ἱστορικό παρελθόν μας, ἀπό τήν Ὁρθόδοξη παράδοσή μας, ἀπό τή διαχρονία τῆς γλώσσας μας.

Ἡ Συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὅπως ἀποκρυσταλλώνεται στή Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ, θά εἶναι ὁδηγός μας γιά ἕνα μέλλον εἰρηνικό, δημιουργικό καί ἐλπιδοφόρο. Ἡ ἑλληνορθόδοξη πορεία μας, ὅπως τεκμηριώνεται ἀπό ἱστορικούς, ποιητές καί λογίους, εἶναι ἡ δύναμή μας καί ἡ ἐλπίδα μας στούς δύσκολους καιρούς πού ζοῦμε. Ἄς προσευχηθοῦμε στήν Παναγία μας μαζί μέ τόν Κωστῆ Παλαμᾶ:

«Ὦ Στρατηλάτισσα Κυρά, σ’ ἐσέ τά νικητήρια!

…………………………………………………………………………..

Μακεδονίτισσα, Ἀθηναία, Πολίτισσα!  Ἠ Βλαχέρνα γεμάτη ἀπό τό θάμα Σου!

(Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ, Δ΄ Λόγος, 420-435).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  1. 1.       Κώστα Κασίνη, Ἡ Ἑλληνική λογοτεχνική παράδοση στή Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ -Συμβολή στήν ἔρευνα τῶν πηγῶν, Ἀθήνα 1980, σελ. 515.
  2. 2.       Ἀντώνη Καλδέλλη, Ὁ Βυζαντινός Παρθενώνας- Ἡ Ἀκρόπολη ὡς σημεῖο συνάντησης χριστιανισμοῦ καί ἑλληνισμοῦ, Ψυχογιός, Ἀθήνα 2013, σελ. 189-190 κ.ἀ.
  3. 3.       Κώστα Κασίνη, ὅπως ἀνωτέρω, σελ. 515-516.

Κ.Χ. ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013

 

(1328) αναγνώσεις

9 comments

  1. κ. Χολέβα μου, Ῥωμανία εἶναι τὸ λατινικὸ ὅνομα ποὺ ἀντιχτοιχεῖ στὴν “τῶν Ῥωμαίων Ἐπικράτεια΄΄. Παράξενο τὸ ὅτι τὸ προτιμᾶτε ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο ἑλληνικό, γιατὶ μᾶς ἔχετε συνηθίσει σὲ μιὰ ἑλληνοκεντρικὴ ῥητορική. Συναντᾶται σὰν ὅρος σὲ διπλωματικὰ ἔγγραφα στὴν ἑλληνιστικὴ κοινὴ ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς Φραγκοκρατίας καὶ μετά.

    [Βέβαια ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ δοθεῖ σεμινάριο γιὰ τὸ τὶ σημαίνει Ἐπικράτεια, τὶ Βασίλειο καὶ τὶ Αὐτοκρατορία. Εἶναι ἐπικίνδυνη ἡ ὁποιαδήποτε (παρ-)ἐρμηνεία, ποὺ δὲν ἔχει ἀρχικὰ ξακαθαρίσει τὴν στάση ἀπέναντι σὲ αὐτοὺς τοὺς ὅρους. Στὶς ἐργασίες τοῦ Μαλατρᾶ, ποὺ ἔχω παραθέσει σὲ δύο ἄρθρα μου πάνω στὸ θέμα, δίνεται ἔμφαση στὸ ὅτι ἡ ῥωμαϊκότητα/ῥωμαϊκὴ συνείδηση δὲν ἐξαρτᾶται οὔτε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ στὸν Αὐτοκράτορα (τὴν ὁποία βίωναν ἀμέτρητοι μὴ Ῥωμαίοι) οὔτε ἀπὸ τὴν διαβίωση στὴν Ἐπικράτεια. Ἄρα ἡ ἀνάλυση εἶναι πολὺ πιὸ περίπλοκη ἀπ’ ὅτι θὰ ἐπιθυμούσατε/ἐπιθυμούσαμε.]

    Ἄν θέλουμε νὰ εἴμαστε συνεπεῖς τόσο μὲ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ὅσο καὶ μὲ τὸ πρόταγμα νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τ’ ὅνομά τους, ἀνεξαρτήτως τῶν συνεπειῶν, ὁ ψευδεπίγραφος ὅρος “Βυζάντιο” θὰ πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν φράση“τὸ Βασίλειο τῶν Ῥωμαίων”. Νομίζω ἀκούγεται μιὰ χαρὰ στὴν νεο-ἑλληνική, καὶ δὲν φέρνει καμία σύγχυση μὲ τὴν Καρολίγγεια “Ἁγία Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία” καὶ τὸ Βατικανό. Μόνο ἕνας ἡμιμαθῆς θὰ μποροῦσε νὰ συγχέει τόσο ἀπλὰ πράγματα, ὁπότε πρὸς τί ὁ φόβος; Ἄς λέμε τὰ πράγματα ὡς ἔχουν: ἄν βέβαια εἶναι αὐτὸς ὁ στόχος μας!

    Ἄς κάνω καὶ μιὰ ἀναφορὰ στὸν Παλαμᾶ ποὺ τὴν λησμονήσατε στὸ κείμενό σας, στὴν ὁποία ὁ κῦρ Κωνσταντῖνος μᾶς μιλᾶ γιὰ τὸ παραμορφωτικὸ κάτοπτρο τοῦ Διαφωτισμοῦ, καὶ τὶς ἐπιλογές τῶν πνευματικῶν πατέρων τοῦ σύγχρονου ἑλληνικοῦ Κράτους:

    “…επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόισια, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια αγάλια από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Ελληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου· πραγματικά, Ρωμιοί.”

  2. Δύο απλές παρατηρήσεις :

    Η πρώτη αφορά στο κείμενο του κ. Χολέβα.
    Όταν οι Τούρκοι μετατρέπουν μία χριστιανική εκκλησία σε τζαμί αυτό θεωρείται, και είναι, βεβήλωση.
    Όταν οι Χριστιανοί μετατρέπουν έναν Ελληνικό ναό σε χριστιανική εκκλησία αυτό θεωρείται περίπου …αναβάθμιση!

    Η δεύτερη αφορά στο κείμενο του κ. Παπαδόπουλου.
    Στην τελευταία σας παράγραφο καλό είναι να σημειώσουμε την εμφαντική αντιδιαστολή που δίνει ο Παλαμάς ανάμεσα στις έννοιες “Έλληνας” και “Ρωμιός”.
    Από μόνο του αυτό εξηγεί την εξαφάνιση του Παλαμά από τα σχολικά βιβλία.

  3. @ Σπορέας 11 October 2013 at 15:31

    Συμφωνω απολυτα με τις θεσεις σας

  4. Σπορέα, θα σου εξηγήσω τη διαφορά.
    Οι Τούρκοι κατέκτησαν δια της βίας μία περιοχή. Την κατείχαν για αιώνες. Κάποτε ένα μέρους αυτής απελευθερώθηκε. Όμως ναοί έμειναν στην επικράτεια της κληρονόμου Τουρκίας. Χριστιανικοί πληθυσμοί εντός Τουρκίας ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Δηλαδή ενδιαφερόμενοι να χρησιμοποιήσουν τους ναούς για τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Ζουν δίπλα τους.

    Αντίθετα, ο Παρθενώνας ήταν ήδη εγκαταλελειμμένος για αιώνες. Πολλούς αιώνες. Ο Παρθενώνας καταστράφηκε από τις ορδές των Βησιγότθων του Αλλαρύχου. Άνθρωποι ενδιαφερόμενοι για να επιτελέσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα εκεί όχι απλώς δεν παρίστατο, αλλά δεν υπήρχαν καν. Είχαν εντωμεταξύ, προ αιώνων, αλλάξει πολιτιστικό υπόδειγμα. Αν διαβάσες το βιβλίο του Καλδέλλη θα διαπιστώσεις ότι η χρήση του (χωρίς όμως να αλλοιωθεί ποτέ αρχιτεκτονικά η μορφή του) Παρθενώνα ως Χριστιανικός ναός, ήταν ακριβώς ο παράγοντας που τον έσωσε από περαιτέρω φθορά. Εννοώ φθορά μετά τους βανδαλισμούς των Γότθων.

    Υπάρχει ο πίνακας του Carrey το 1674, ο οποίος απεικονίζει τον Παρθενώνα σε άριστη κατάσταση. Πίνακας, ο οποίος από μόνος του καταρρίπτει παντελώς τους μύθους που προβάλλει μέχρι και σήμερα το φιλμάκι του Κώστα Γαβρά και παρουσιάζεται στο Μουσείο της Ακροπόλεως στην Αθήνα όπου χιλιάδες επισκέπτες κάθε μέρα βλέπουν Χριστιανούς μοναχούς να το βεβηλώνουν δήθεν τον 4ο αιώνα. Το 1674 ο Carrey είδε και ζωγράφισε τον Παρθενώνα σχεδόν άθικτο. Λγα χρόνια μετά, η ρουκέτα Μοροζίνι γκρέμισε ένα τεράστιο τμήμα του και κατέληξε σ’ αυτό που βλέπουμε σήμερα.

  5. Η Εθνική Εταιρεία οργανώθηκε κατά το σύστημα της Φιλικής Εταιρείας σε συνδυασμό με το αυστηρό απόρρητο τυπικό των Τεκτόνων[3]. Συστήθηκε την άνοιξη του 1894, αποτελούμενη αρχικά από 14 μέλη και αποκλείοντας από αυτή αξιωματικούς με βαθμό ανώτερο του υπολοχαγού. Η αρχή αποδοχής μόνο χαμηλόβαθμων αξιωματικών παραβιάστηκε πολύ γρήγορα. Τα πρώτα στελέχη της προέρχονταν από παλαιότερη οργάνωση που έφερε το όνομα «Εθνική Άμυνα» που είχε δράσει στη Κρήτη και τη Θεσσαλία την οποία και είχε διαλύσει ο Χ. Τρικούπης το 1882[4]. Ιδρυτές[5] της Εθνικής Εταιρείας, όπως αποδείχθηκε αργότερα, ήταν οι στρατιωτικοί Χρ. Σολιώτης, Πέτρος Λυκούδης και Αλ. Σοφιανός, οι οποίοι και την συνέστησαν το 1894. Ακολούθησε μύηση και άλλων αξιωματικών αλλά και προσώπων που κατείχαν εξαιρετικές θέσεις στην τότε Αθηναϊκή κοινωνία όπως καθηγητές, δικαστικοί κ.λπ. Στην ομάδα πρωτοστάτησαν οι Λ. Φωτιάδης, Γ. Σουλιώτης, Κ. Πάλλης, και Παύλος Μελάς, ενώ οι πλέον ενεργοί πυρήνες της βρίσκονταν στο Άργος και το Ναύπλιο. Τμήμα της εταιρείας στο Ναύπλιο ίδρυσε ο Ιωάννης Μεταξάς. Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1895, η Εθνική Εταιρεία διέθετε εξήντα μέλη και με νέο καταστατικό που συντάχθηκε το ίδιο έτος συγκροτήθηκε ενδεκαμελές συμβούλιο.

  6. Σχετικά με αυτό που αναφέρθηκε πιο πάνω, ότι

    “οι Χριστιανοί μετατρέπουν έναν Ελληνικό ναό σε χριστιανική εκκλησία”

    οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι περιέχει μια παραπλανητική διατύπωση η οποία σε όλες σχεδόν τις ιστοσελίδες νεοπαγανιστών αφήνεται επίτηδες να πλανάται σαν ιδεολογικό “επιχείρημα” κατά του χριστιανισμού:

    Στην Ελλάδα, όπως γράφει και ο Αντώνιος Καλδέλλης, οι Έλληνες Χριστιανοί ήταν αυτοί που μετέτρεψαν έναν δικό τους Ελληνικό ειδωλολατρικό ναό, σε έναν δικό τους και πάλι, Ελληνικό Χριστιανικό ναό.

    Δεν είναι δυνατόν να αναφέρονται αορίστως οι “Χριστιανοί” στην Ελλάδα ότι μετατρέπουν ναούς, λες επρόκειτο για εξωγήινους που ήρθαν ξαφνικά με διαστημόπλοια για να κατακτήσουν την χώρα μας…

    Μερικές, πιστεύω περιεκτικές αναφορές, υπάρχουν ΕΔΩ:

    http://www.oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/black_beee_1.htm#_ftnref39

    Γράφτηκαν ως πολύ σύντομη απάντηση σε απίστευτες ασοβαρότητες που ενσωμάτωσε ο Θόδωρος Μαραγκός στο θλιβερά ανιστόρητο σκηνοθέτημα του με τίτλο “Black μπεεε” στο οποίο αφιέρωσα ολόκληρο το άρθρο (http://www.oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/black_beee_1.htm).

  7. Δὲν πιστεύω ὅτι οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς πού πολέμησαν στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους θὰ εἶχε κάνει κάτι διαφορετικό ἀπ’ αὐτὸ ποὺ ἔκανε, ἂν ὁ Παλαμᾶς δὲν εἶχε γράψει τὴν «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ». Διότι ὁ ἀγῶνας τῶν Ἑλλήνων δὲν ἄρχισε τὸ 1910. Ἀγωνίσθηκε ἠ Κρήτη γιὰ 90 χρόνια, ἡ Ἑπτάνησος θυσίασε τὴν ὑλική της εὐημερία χάριν τῆς Ἑνώσεως, οἱ πολίτες θυσίασαν ἐπανειλημμένως τὸ ὑστέρημά του σὲ ἄσκοπες ἐπιστρατεύσεις. Ἐκεῖνο πού ἦταν διαφορετικὸ τὸ 1912 ἦταν ὅτι τὸ κράτος μας εἶχε ἄφθονα χρήματα, ἐνῶ οἱ ἐχθροί μας δὲν εἶχαν. Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος καὶ ὁ ὑπουργός του τῶν οἰκονομικῶν, ὁ Κορομηλᾶς, εἶχαν κρατήσει χρήματα ἴσα μὲ δαπάνες δύο ἐτησίων προϋπολογισμῶν στὴν ἄκρη. Οὔτε διορισμούς, οὔτε ἀργομισθίες. Ἀλλά, βέβαια, εἶχαν 330 ἕδρες ἀπὸ τὶς 350 στὴν Βουλὴ ἀπὸ τὸ 1910, χάρη στὴν σκανδαλώδη βασιλικὴ εὔνοια. Ἐπίσης, γιὰ 14 χρόνια, ἀπὸ τὸν πτωχευτικὸ συμβιβασμὸ τοῦ 1898, οἱ δοσίλογοι, γερμανοτσολιάδες, προδότες στὴν Ἑλλάδα συνεργάζονταν ἐπονείδιστα μὲ τοὺς δανειστὲς τῆς χώρας, ἐνῶ οἱ πατριῶτες Τοῦρκοι, Σέρβοι καὶ Βούλγαροι εἶχαν ἀποτινάξει τὶς δικές τους τρόϊκες. Ἔτσι, μὲ μικρότερο στρατὸ κι ἀπὸ τοὺς τρεῖς, ἀλλὰ μὲ ἀκεραία τὴν δημοσία πίστη της, ἡ Ἑλλάδα ἦταν ὁ μεγάλος νικητὴς τοῦ 1912-13.
    Αὐτὰ τὰ πραγματικὰ γεγονότα, καὶ ὄχι οἱ μεγαλοστομίες, εἶναι ποὺ πρέπει νὰ διδάξουν οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι.

  8. Ο Ακρίτας είμαι Χάροντα δεν περνώ με τα χρόνια.
    Μ άγγιξες, μα δε μ’ένιωσες στα μαρμαρένια αλώνια.
    Είμαι ‘γω η ακατάλυτη ψυχή των Σαλαμίνων,
    στην Επτάλοφη έφερα το σπαθί των Ελλήνων.
    Δεν χάνομαι στα Τάρταρα, μονάχα ξαποσταίνω,
    στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς ανασταίνω.
    K. Παλαμᾶς

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *