Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Η φαιδρότητα του πώς νομοθετεί αυτή η άριστη κυβέρνηση, φαίνεται από αυτήν εδώ την περίπτωση, που υπέβαλαν (καθ’ υπακοήν του Κώδικα) σε αλκοτέστ μια κοπελίτσα με πατίνι, και κατά συνέπεια βεβαιώθηκε παράβαση για οδήγηση υπό επήρεια αλκοόλ.
Θεωρεί λοιπόν ο νομοθέτης το πατίνι ως μέσο μεταφοράς άξιο και ικανό να κινείται στο οδικό δίκτυο, ώστε να το συμπεριλάβει στις διατάξεις του Κώδικα και να μην το αντιμετωπίζει ως παιχνίδι.
Ένα μέσο που δεν κινείται με περισσότερα από 25-30 χλμ ανά ώρα, την στιγμή που ο Κώδικας ορίζει ως ελάχιστη ταχύτητα σε τμήματα του οδικού δικτύου τα 40 χ.α.ω. και παράλληλα οι αρχές αντιμετωπίζουν εχθρικά (και καλά κάνουν βέβαια, αλλά για άλλους λόγους) τυχόν αύξηση των επιδόσεων στα πατίνια με σκοπό να φτάνουν τα 60-80 χ.α.ω.
Εν προκειμένω λοιπόν, αντί να ελεγχθεί η χρήση του πατινιού για κίνηση σε οδικό δίκτυο εντός του οποίου οι απαιτήσεις υπερβαίνουν τις εργοστασιακές ρυθμίσεις του πατινιού, αντί να ελεγχθεί έστω ως ενοικιαζόμενο ή ιδιωτικό τροχοφόρο που δεν διαθέτει ασφαλιστική κάλυψη, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αστική ευθύνη σε περίπτωση πρόκλησης ή εμπλοκής σε τροχαίο με υλικές ζημιές ή θάνατο, εν τούτοις γίνεται αυτή η γελοία διαδικασία του αλκοτέστ σε νοικιάρικο πατίνι.
Τα πατίνια και πολλώ δε μάλλον τα ενοικιαζόμενα πατίνια είναι ο ορισμός του νομικού κενού και της αυτογελοιοποίησης ενός κράτους που βρίσκεται μονίμως πίσω από τις εξελίξεις και ουσιαστικά λαμβάνει μασημένη τροφή από το εξωτερικό αναφορικά με την νομοθετική του δραστηριότητα για εσωτερικά οργανωτικά θέματα που αφορούν την ζωή των πολιτών.
Αν ήμουν πολύ κακός άνθρωπος θα έφτανα μέχρι και να σκεφτώ πως αν υπάρχει ένας λόγος που δεν έχει νομοθετηθεί σοβαρά το πλαίσιο γύρω από την λειτουργία των ενοικιαζόμενων πατινιών, αυτό οφείλεται είτε στην υποστήριξη μιας γελοίας υπερεθνικής πολιτικής για δήθεν “πράσινη ανάπτυξη” με πατίνια και πράσσειν άλογα κ.λ.π., είτε στην κάλυψη της μπίζνας κάποιου γαλάζιου φίλου του κόμματος, που ζείτε το όνειρο του σταρτάπερ με την ενοικίαση τέτοιων μέσων.
Για την νομική διαμάχη, έχω την εντύπωση πως θα την χάσουν, ακόμα κι αν αναδειχθούν οι αντιφάσεις που εκτίθενται παραπάνω.
Βλέπουμε στις μέρες μας, εξαιτίας των πολιτικών αντιπαραθέσεων, να έχουν αποκτήσει αρνητική χροιά οι λέξεις “άριστος”, “νοικοκύρης” κτλ. Κρίμα. Προφανώς το ζητούμενο στις μέρες μας είναι οι μετριότητες και οι αχαΐρευτοι.