«Μόλις αποβιβάστηκαν στη Βενετία, οι Βενετοί υποδέχθηκαν τους Ρωμαίους με εγκαρδιότητα ενώ καλωσόρισαν τον αυτοκράτορα σαν δικό τους δεύτερο μονάρχη και σωτήρα των ψυχών τους, πράγμα που συνέβη και με τον πατριάρχη και τους άλλους αρχιερείς. Προσέφεραν μάλιστα στην αντιπροσωπεία και ένα ιερό τέμενος , όπου οι Ρωμαίοι εισήλθαν για να τελέσουν την αναίμακτη θυσία. Συγκεντρώθηκαν λοιπόν την ημέρα εκείνη όλοι οι κάτοικοι της πόλης, γυναίκες και άντρες, για να δουν και να ακούσουν τη θεία και ιερά μυσταγωγία σύμφωνα με έθιμα της Ανατολικής Εκκλησίας. Αφού παρακολούθησαν τη Θεία Λειτουργία , δάκρυσαν και ανέκραξαν από βάθους ψυχής : «Κύριε διαφύλαξε άτρωτη την Εκκλησία Σου από τα βέλη του πονηρού που την διαιρούν. Εμείς ως τώρα δεν είχαμε ξαναδεί Γραικούς ούτε γνωρίζαμε τις τελετές τους, είχαμε μόνον ακούσει φήμες απόμακρες και τους θεωρούσαμε βαρβάρους. Τώρα όμως είδαμε και πιστέψαμε ότι αυτοί είναι οι πρωτότοκοι γυιοί της Εκκλησίας και μέσα τους λαλεί και ενεργεί Πνεύμα Θεού»