Αθάνατα λόγια των αγωνιστών του ‘21

1821«Πήραν φως απ’ τα καντήλια κι άστραψαν τα καριοφίλια»

«Πάμε να ιδούμεν τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων. Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου. Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα. Παράδειγμα.  Μάχη της Γράνας, 10 Αυγούστου του 1821. Βγήκαν οι πολιορκημένοι στην Τριπολιτσά Τούρκοι να χτυπήσουν τους Έλληνες. Ο Κολοκοτρώνης είχε διατάξει να ανοιχθεί τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ενός και πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμή οι Τούρκοι επιτίθενται στη γράνα και από τις δύο μεριές. Έπρεπε ο Γέρος του Μοριά να διατάξει τα παλληκάρια του να χωριστούν,  να μοιραστούν τα καριοφίλια, να «χτυπούν» οι μισοί προς την μία πλευρά και οι άλλοι μισοί προς την άλλη. Ερωτώ τους μαθητές μου πώς το έκανε πάνω στην αντάρα της μάχης: Τους βασάνισα κανένα πεντάλεπτο και άκουσα απίθανες απαντήσεις. Τι είπε ο Κολοκοτρώνης και αμέσως χωρίστηκαν τα ντουφέκια; «Κώλο με κώλο ωρέ Έλληνες!». «Χαμός» στην τάξη, γέλια και θαυμασμός για την μεγαλοφυία του Γέρου.

«Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, στα νεανικά του χρόνια, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του τον ρώτησε: – Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες; Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι! του απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων κατάπληκτος από το θάρρος του τον άφησε ελεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

Πήγαινε στην κρεμάλα, τον αγωνιστή Θεόδωρο Γρίβα, ο Αλή πασάς. Ο Γρίβας όταν πλησίασε ο δήμιος κάλυψε το κεφάλι του με το ένδυμά του. Τον ρωτά το θηρίο των Ιωαννίνων: «Γιατί σκέπασες το κεφάλι σου; Φοβήθηκες τον θάνατο; Δεν ήξερες ότι αφού ακολούθησες την δουλειά του πατέρα σου αυτή θα ήταν η τύχη σου; Δεν φοβήθηκα τον θάνατο, απεκρίθη ο Θεόδωρος, τον φόβο τον άφησα στην κοιλιά της μάνας μου ούτε θα μείνω χωρίς εκδίκηση. Και πατέρα έχω και τέσσερις αδελφούς, μα ντρέπομαι τον κόσμο που θα ιδή να πεθάνω έτσι και από τα χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (και έδειξε τους Γύφτους οίτινες μετήρχοντο το επάγγελμα του δημίου). Εζήτησα το θάνατο όπου έπρεπε, αλλ’ αυτός με αρνήθηκε. Και ο Αλής του χάρισε την ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», εκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

Στις 14 Φεβρουαρίου ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γράφει σε επιστολή του προς τον Αναστάσιο Λόντο τούτα τα αθάνατα λόγια: «Τον περισσότερο καιρό της ζωής μου πού τον επέρασα; Τον επέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τον επέρασα εις τα σπήλαια και εις τα βουνά, τα καρτέρια των δρόμων οι λόγγοι και τα άγρια θηρία είναι μάρτυρες ότι δυσκόλως έφευγε Τούρκος από τα χέρια μου αν ζύγωνε καμμιά πενηνταριά οργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Οδυσσεύς Ανδρούτσος και Γ.Βαρνακιώτης», εκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

Το 1859 μία Σουηδή, η Φρεντρίκα Μπρέμερ, επισκέπτεται τον Κανάρη στο σπίτι του για να εκφράσει τον θαυμασμό της στον «γηραιό άνδρα της ελευθερίας», όπως τον ονομάζει. Ο Κανάρης απάντησε ότι «ευχαριστεί τον Θεό που επέτρεψε σ’ ένα μικρό ναυτικό ενός ελληνικού νησιού, από τα πιό μικρά, να κάμη για την πατρίδα του κάτι που έκαμε τον απελευθερωτικό της αγώνα συμπαθή σε χώρες τόσος μακρινές». Ήταν αληθινά μία ωραία απάντηση, γράφει η Φρεντρίκα. Και όταν τον ρώτησε, αν αισθάνθηκε σε κάποια στιγμή της ζωής του φόβο, ο Κανάρης αποκρίθηκε: «Ένα τέτοιο πράγμα δεν μπαίνει ποτέ στο νου μας. Ο κίνδυνος μας διεγείρει. Το ντουφεκίδι και η μάχη μοιάζουν με μουσική». («Το Εικοσιένα, πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στον «μπουρλοτιέρη των ψυχών» Παπαφλέσσα, να αφήσει τους λόφους στο Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα, στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής. Απαντά: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω το στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελλάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσα κατά την Τριπολιτσά, κι εγώ τότε θα μείνω να μαζεύω από πίσω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μωριά, γιατί θα τον κάμω να πισωγυρίσει όπως ο Δράμαλης, ειτεμή θα πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστή καλά ύστερα να μπη στην καρδιά του Μωριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών του ‘21», σελ. 159).

Πριν οδηγήσουν το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι στάθηκαν οι Σουλιώτες για λίγο στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Εκεί γιατροπορευόταν ο Καραϊσκάκης. Όταν το έμαθε σύρθηκε στην εκκλησιά, φίλησε τον νεκρό κλαίγοντας και είπε: «-Άμποτες, αδελφέ μου, Μάρκο, από τέτοιο θάνατο να πάω κι εγώ». Και όταν απομακρύνθηκε από το λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταίες ώρες», σελ. 132).

«Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Καταγόταν η οικογένειά του από το Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και Τουρκοπελέκα),  το 1841, ήταν τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή, η οποία χορηγούσε θέσεις επαιτείας, τον επέτρεπε να επαιτεί, κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Γαλλίας, αυτός απεστάλη από την κυβέρνηση του, στο σημείο όπου ζητιάνευε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

          Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος.

          Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

          Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; Επέμενε ο ξένος.

          Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς.

          Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας ,άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1849, ο γενναίος και έντιμος  ήρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

Και μια και σήμερα το ένδοξο τούτο αλωνάκι, η κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, είναι ζωσμένη από «τις αλώπεκες του σκότους» (Ε.Βούλγαρης) τους Φράγκους και το εξ ανατολών θηρίο, πάλιν μαίνεται, να κλείσω με το ηρωικότερο επεισόδιο του Αγώνα, την Έξοδο του Μεσσολογγίου, που μας διδάσκει πώς σώζονται τα έθνη. (Το κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στο θαυμάσιο περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», του πολυσέβαστου Στέλιου Λαγουρού. Είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»).

«Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

          Υπάρχει δρόμος ωρέ!

          Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.

          Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».

Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…

 

(3055) αναγνώσεις

20 comments

  1. Οι αγωνιστές του 21 τα μόνα που διδάκτηκαν από
    τον παπά του χωριού τους, ήταν ψαλτήρι και Αγία Γραφή,
    για την ιστορία του “περιούσιου” λαού του Ισραήλ.

    Δεν άκουσαν τίποτε για την θρησκεία των προγόνων τους,
    την ιστορία τους ( την αγνοούσαν και οι “δάσκαλοι” τους ), τον τεράστιο πολιτισμό που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα.

    Δεν άκουσαν τίποτε για την ελληνική Κοσμοθέαση, την φιλοσοφία,
    τις επιστήμες, τις τέχνες, την ποίηση, το θέατρο, την δημοκρατία,
    τον αθλητισμό, όλα όσα διαμόρφωσαν τον σύγχρονο πολιτισμό.

    Εντελώς άγνωστοι Όμηρος, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Ηράκλειτος,
    Ζήνων, Πλωτίνος, Ευριπίδης, Αισχύλος, Αριστοφάνης, Περικλής…..
    Γνωστοί όμως Αδάμ, Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, Ζαχαρία, Σάρα, Μάρα, Αυνάν και όλα τα πρόσωπα του εβραϊκής ιστορίας και υποκουλτούρας.

    Άλλωστε και ο Κοσμάς ο Αιτωλός λέει:
    «Σας λυπάμαι για την περηφάνεια, οπού έχετε. Το ποδάρι μου εδώ δεν θα ξαναπατήση. Και εάν δεν αφήσετε αυτά τα πράγματα που κάνετε, την αυθαιρεσία και ληστεία, θα καταστραφήτε. Σε κείνο το κλαρί, που κρεμάτε τα σπαθιά σας, θά ‘ρθη μια μέρα που θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα όργανά τους» (ελέχθη στο χωριό Άγιος Δονάτος Σουλίου, από το βιβλίο «Κοσμάς ο Αιτωλός» του Αυγ. Καντιώτη.)

    «Εμείς, χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα… Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας» (Διδαχή Α , 1, Ι. Μενούνου).

    «Και βαθμοφόροι Τούρκοι μου παρέχουν τώρα την προστασίαν των. Ο καθείς από αυτούς επιζητεί την παρουσίαν του ιερωμένου εις τα χωριά, όπου έχουν τα φέουδά των, διότι ούτος παρακινεί τους Έλληνας να φέρωνται νομοταγώς και να πληρώνουν τα δικαιώματα εις τους φεουδάρχας των» (Κ. Μέρτζιου, «Το εν Βενετία», σελ. 6).

    Στη διδαχή αυτή φαίνεται καθαρά ο ρόλος του κλήρου κατά την Τουρκοκρατία. Στο χειρόγραφο 12 της Μονής Λευκοπηγής αναγράφεται, ότι ο Κοσμάς παρακίνησε τους οπλοφόρους από τους ακροατές του να παραδώσουν τα όπλα «εις τους ζαπιτάδες» (Φ. Μιχαλόπουλος, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 271).

    «Να ρίψετε τ’ άρματα και να ελπίζετε εις τον Θεόν» (Παπά-Αρσενίου Βλιαγκόφτη, ΙΓ Πάτρια)

    Γι αυτό ορκίζοντο έτσι, δεν είχαν πού αλλού να στηριχθούν.

  2. Αν και για όλα τα κουραστικά κλισέ που αναφέρει ο “Παναγιώτης” υπάρχουν πλέον χιλιάδες απαντήσεις για όποιον θέλει τεκμηριωμένα να μελετήσει για να βγάλει τις παρωπίδες, ας κάνουμε εδώ ένα σχόλιο σχετικά με τον Πατροκοσμά και τον κλήρο:

    Γενικά θα λέγαμε, ότι τα αλλοπρόσαλλα αποτελέσματα της ιδεολογικής στράτευσης φαίνονται και από το γεγονός ότι ενώ οι άθεοι κατηγορούν τον Πατροκοσμά ως φορέα “αντισημιτισμού”, οι νεοπαγανιστές και λοιποί “ελληναράδες” τον κατηγορούν ως φορέα “εβραιοδουλείας”!
    Από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι ο Πατροκοσμάς κατηγορείται από διαφόρους όχι λόγω πατριωτικών ζητημάτων, αλλά απλά και μόνο λόγω αντιχριστιανικής στράτευσης. Γι’ αυτό ψάχνουν δικαιολογίες οι μεν και οι δε για να κατηγορήσουν εξέχουσες μορφές της Ορθοδοξίας.

    Διότι, ο αγαπητός “Παναγιώτης” “ξεχνά” να μας πει ότι στα χρόνια του ξεσηκωμού, στα στόματα του λαού, σαν προσευχή, τραγουδιόταν το όνομα του Πατροκοσμά:

    Βοήθα μας, Άγιε Γιώργη, και συ, Άγιε Κοσμά,
    να πάρουμε την Πόλη και την Αγια-Σοφιά.

    (Κ.Σ. Κώνστα, “Λαογραφικά περί τον Άγιο Κοσμά Αιτωλό”, περ. “Λαογραφία”, τόμ. ΚΖ΄ (1971), σελ. 275)

    Κατά συνέπεια, όχι μόνο δεν κατανόησε κανείς τη διδασκαλία του Πατροκοσμά ως προτροπή προς υποταγή, αλλά ακριβώς το αντίθετο: ο λαός τον κάνει τραγούδι και τον τοποθετεί μαζί με τον έφιππο, δρακοντοκτόνο “στρατιωτικό” Άγιο, τον Άη Γιώργη.
    Είναι τραγικό λοιπόν να μας λένε οι πολέμιοι της Ορθόδοξης πίστης μετά από 300 χρόνια, ότι γνωρίζουν καλύτερα πώς εξέλαβαν το κήρυγμα του Πατροκοσμά οι αυτόπτες και αυτήκοοι.

    Και βεβαίως, ενώ ο “Παναγιώτης” επικαλείται τον Μενούνο, πάλι “ξεχνά” να μας πει την διδαχή:

    Τέκνα μου […] προς διαφύλαξιν της πίστεως και ελευθερίαν της πατρίδος, φροντίσατε να συστήσητε ανυπερθέτως σχολείον ελληνικόν […] διατηρήσατε […] την ιεράν ημών θρησκείαν και την γλώσσαν των πατέρων, διότι αμφότερα ταύτα χαρακτηρίζουσι την φιλτάτην ημών πατρίδα.

    (Μενούνος Ιωάννης, “Κοσμά του Αιτωλού Διδαχές και Βιογραφία”, 7η έκδ., Ακρίτας, Αθήνα 2004, σελ. 220)

    Και βεβαίως, η φτώχεια των επιχειρημάτων κατά του κλήρου αναδεικνύεται από το γεγονός ότι το χριστιανικό Βυζάντιο επέζησε πολεμώντας επί 12 αιώνες, ενώ βλέπουμε πλήθος γεγονότων όπου συμμετείχαν, και σε μάχες ακόμη, κληρικοί και μοναχοί.

    Άρα, αν το πνεύμα της ορθοδοξίας έφερνε δήθεν συνειρμούς υποταγής, αυτό θα είχε φανεί τόσους αιώνες πριν. Ας αφήσουν λοιπόν τα πονηρά τεχνάσματα. Άλλωστε ουδέποτε οι Ιεροί Κανόνες απαγόρευσαν την συμμετοχή των χριστιανών στο στράτευμα.

    Σχετικά με την μόρφωση επί Τουρκοκρατίας
    Σε ολόκληρο το Βυζάντιο η κοσμική παιδεία είναι η Ελληνική: Όμηρος, Ρήτορες, Τραγωδοί κ.λπ. Το Βυζάντιο τελειώνει τη ζωή του με τους βυζαντινούς Ορθοδόξους και ανθενωτικούς να δηλώνουν με υπερηφάνεια ότι είναι Έλληνες.

    Το πονηρό τέχνασμα όμως του “Παναγιώτη”, πάει να συνδέσει την κοσμική παιδεία με την θρησκευτική πίστη. Ο Όμηρος, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης κ.λπ., αποτελούν κοσμική γνώση, στην οποία υστερούσαμε λόγω της τουρκικής βαρβαρότητας.

    Οι Αδάμ όμως, Νώε, Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ κ.λπ., αποτελούν πρόσωπα που αναφέρονται στην ιστορία του χριστιανισμού ως θρησκευτικά πρόσωπα.

    Αν αμβλύνει κάπως την ρατσιστική σας εμμονή, ας ξέρετε ότι ο Θεός δεν εμφανίστηκε καταρχάς στους εβραίους, αλλά σε έναν αρχαίο βαβυλώνιο βοσκό (Γέν. 12,3) που ζούσε στην βαβυλωνιακή πόλη Ουρ (κάπου ανάμεσα στον Περσικό κόλπο και τη Βαγδάτη), και τον έλεγαν Αβράμ (με ένα “Α”) και φυσικά κανείς εβραίος και κανένα κράτος ισραήλ δεν υπήρχε τότε. Ο πραγματικός θεμελιωτής του κράτους του Ισραήλ ήταν ο Δαβίδ (περίπου 1000-961 π.Χ.), που έζησε 800 χρόνια μετά.

    Άλλωστε, Ιουδαίοι και Χριστιανοί πιστεύουν σε διαφορετικό Θεό διότι ούτε τον Χριστό, ούτε την Αγία Τριάδα αποδέχτηκαν οι ιουδαίοι. Σύμφωνα και με την ίδια την Καινή Διαθήκη ακόμα (Α΄ Ιωάννου 2,22-23) η ιουδαϊκή θρησκεία είναι μια ψεύτικη θρησκεία. Και το ίδιο βλέπουμε στα κείμενα των Πατέρων αλλά και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων.

    Εμείς δηλ. πιστεύουμε ότι ο Θεός Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη ως Σωτήρας, και για να δείξει ότι ο ιουδαϊσμός δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια παρερμηνεία της αληθινής πίστης. Και τα πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης σε εμάς δεν μνημονεύονται επειδή είναι… Εβραίοι, αλλά ως προφητικές μορφές που κατανόησαν την αληθινή πίστη, ενώ σε κάθε αποκάλυψη του Θεού μέσα στην Παλαιά Διαθήκη (π.χ. καιόμενη βάτο), για εμάς αποκαλύπτεται πάντα ο άσαρκος Υιός και Λόγος του Θεού.

    Και είναι προφανές ότι τα κείμενα του ιουδαϊσμού και του χριστιανισμού ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους, διότι η ερμηνεία των ιουδαϊκών κειμένων προκύπτει μέσα από το Ταλμούδ, ενώ η ερμηνεία των χριστιανικών κειμένων από τους Πατέρες και τις Συνόδους. Και βεβαίως, η Παλαιά Διαθήκη των ορθοδόξων είναι η ελληνική μετάφραση των εβδομήκοντα και όχι το εβραϊκό μασοριτικό κείμενο, ενώ περιέχει 10 βιβλία επιπλέον από τα ιουδαϊκά κείμενα.

    Η αντίθεση του Χριστιανισμού προς την ιουδαϊκή θρησκεία είναι ολοκληρωτική και ο όρος “Ισραήλ” είναι θρησκευτικός και δεν είναι αναφορά “ΣΤΟ Ισραήλ”, δηλ. στο κράτος, αλλά είναι “Ο Ισραήλ”, δηλ. ο λαός του Θεού που πλέον είναι οι Χριστιανοί. Ουδεμία σχέση δηλαδή με αυτό που νομίζετε.

    Εάν όμως επιμένετε στα φυλετικά παραληρήματα, ξεχνάτε ότι με μεγάλη ευκολία μπορεί οποιοσδήποτε να κατηγορήσει την αρχαία ελληνική θρησκεία, το Δωδεκάθεο, ως θρησκεία αιγυπτιακή (πέρα από τις ελληνιστικές θρησκείες που είναι εισαγώμενες από κάθε γωνιά της ανατολής).

    Αρχαίες ελληνικές πηγές με σαφήνεια και υπερηφάνεια τεκμηριώνουν ότι το Δωδεκάθεο ήταν θρησκεία που εισήχθη από την Αίγυπτο.
    Γι’ αυτό γράφει με τρόπο απόλυτο ο Ηρόδοτος για διάφορες γιορτές, αλλά και για τις Διονυσιακές:
    Δεν θα παραδεχτώ ποτέ ότι οι παρόμοιες τελετές που οργανώνονται στην Ελλάδα και την Αίγυπτο είναι το αποτέλεσμα απλής σύμπτωσης – αν αλήθευε αυτό, οι τελετές μας θα είχαν Ελληνικό χαρακτήρα και δεν θα είχαν εισαχθεί πρόσφατα στην Ελλάδα. Ούτε θα δεχτώ ποτέ ότι οι Αιγύπτιοι πήραν από τους Έλληνες αυτό ή οποιοδήποτε άλλο έθιμό τους” (Ηρόδοτος, “Ιστορία” 2,49 [μτφρ. Κάκτου]).

    Κατά συνέπεια, καλύτερα να παραδεχτείτε ότι τα περί “εβραιολατρείας” δεν σας εξυπηρετούν, διότι με το ακριβώς σκεπτικό, είστε υπόλογοι για “αιγυπτιολατρεία”…

    Και βεβαίως, ως προς την κατάπτωση που προκαλεί μια κατάκτηση, ας θυμούνται οι νεοπαγανιστές την κατάντια των ειδωλολατρών προγόνων μας που εκλιπαρούσαν την βοήθεια των Ρωμαίων και έτσι ανακήρυξαν τον Νέρωνα Ολυμπιονίκη σε ιππικούς αγώνες χωρίς καν να τερματήσει και επίσης, τον ανακήρυξαν νικητή κιθαρωδό, τραγωδό, ρήτορα κ.λπ. και σε κάθε άλλο αγώνα που διοργανώθηκε γελοιοποιώντας τους Ολυμιακούς Αγώνες.

    Επίσης, ο Παυσανίας σημειώνει ότι στο “Πρυτανείο“, που βρίσκονταν οι “ανδριάντες του Μιλτιάδη και του Θεμιστοκλή“, οι Αθηναίοι έχοντας ξεχάσει τους ήρωες τους, άλλαξαν τις επιγραφές και “τους μετέτρεψαν σε ανδριάντες ενός Ρωμαίου και ενός Θράκα“! (Αττικά 1,18.3)

    Ας έχει και ένα όριο λοιπόν ο λαϊκισμός.

  3. Πεθανε ο Κωστής Παπαγιώργης….
    Ειχε γραψει το “Κανελλος Δεληγιαννης” και τα “Καπακια”. Εξοχα ιστορικα και λογοτεχνικα εργα για το 1821, ειτε συμφωνει ειτε διαφωνει κανεις με το περιεχομενο τους.

  4. Αυτό ακριβως εννοω όταν όταν λεω ότι ο Κωστης Παπαγιωργης γελοιοποιει όλα τα στερεοτυπα που κατασκευαζουν ορισμενοι για την Επανασταση.

    Εγω δε συμφωνω με ολα οσα εγραψε, αλλα υποκλινομαι στο εξοχο λογοτεχνικο του ταλεντο. Και ειπε και μερικες αληθειες που τσουζουν. Κατά καποιο τροπο ακολουθουσε το υφος του μεγαλου Κυριάκου Σιμόπουλου.

  5. αγαπητε νατσιε να δες τι γινεται στα σχολεια μας
    το εχουμε χασει το παιχνιδι…
    οι αναρχοκομουνιστες νεο-εαμοβουλγαροι αριστεριστες μισελληνες εξτρεμιστες διεθνιστες εχουν επικρατησει απολυτα!

    ειμαστε στο παρα ενα δευτερολεπτο…για να γυρισει εστω και τωρα το παιχνιδι υπερ μας και υπερ της πατριδας μας θελει ποταμους αιματος και το σωστο τροπο αντιδρασης και χειρισμου τετοιων καταστασεων…πρεπει να τα καταφερουμε…ειμαστε καταδικασμενοι να νικησουμε τον εσωτερικο εχθρο τον διεθνσιμο αλλιως ελλας τελος για παντα επι των ημερων μας επι αυτης της κατεξεφτελισμενης παχυσαρκης αριστεριστικης γενιας ενος κατεξεφτελισμενου και ανυπαρκτου λαλιωτικου και δαμανακικου πολυτεχνειου….

    δειτε εδω προπαγανδα νεοκομουνιστικη διεθνιστικη μισελληνικη εναντιον του ελληνικου λαου και υπερ της λαθρομεταναστευσης…παροξυσμος μισους εναντιον των ελληνων! ρατσιστικο παραληρημα εναντιον του ελληνικου λαου!!!!!

    https://www.youtube.com/watch?v=TKwnjcoC7JQ

  6. Σιγά μη σκίσεις τη χλαμύδα σου! Και μιας και υποφράφεις ‘Εκτωρ’ κατ’όνομα χωρίς την ανδρεία και το ήθος του ομηρικού ήρωα, νομίζω το παρακάτω του Κ.Π.Καβάφη σου ταιριάζει…

    Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
    είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
    Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
    παίρνουμ’ επάνω μας· κι αρχίζουμε
    νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

    Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
    Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
    βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.—

    Είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
    Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
    θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
    κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.

    Αλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
    η τόλμη κ’ η απόφασίς μας χάνονται·
    ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
    κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
    ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

    Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
    στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
    Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
    Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.

  7. ελευθεριος (τυπου βορειου κορεας ισως….)
    σου θιξαμε τους λατρεμενους (ταχα μου) λαθρομεταναστες σου ,τον εαμοβουλγαρικο μπολσεβικισμο σου η μηπως και τα δυο?????
    κατα ταλλα τα ποιηματακια σου δεν μας λενε απολυτως τιποτα…
    θα χασετε στο τελος σταλινικα αποβρασματα και το ξερετε….
    ο ελληνισμος εχει χιλιαδες χρονια ιστοριας και επιβιωσαμε σε πολυ χειροτερες καταστασεις απο τις δικες σας…. αν νομιζετε οτι με τον μποσλεβικισμο και την πολυπολιτισμικοτητα σας θα επικρατησετε ειστε πολυ γελασμενοι…ηδη σας ξεφτιλιζουμε ανετα, ακομα και οι πανιβλακες δεξιουληδες-αστουληδες σας την βγαινουν…..εχουμε ηδη υπερβει τον μποσλεβικισμο σας και εχουμε γινει καλυτεροι απο σας γιαυτο και τρεμετε….αλλωστε απο αριστερα ειμαστε και εμεις, ξερουμε ολες τις μεθοδους προβοκατσιας προπαγανδας και αγκιτατσιας και τις μαθαινουμε και σε αλλους….ναι τα οπλα σας χρησιμοποιουμε εναντιον σας….και αυτη τη φορα δεν θα εχει διακοπουλες στη μακρονησο…..

  8. Ακροδεξιό, νεοταξικό, χρυσαυγητικό παραλήρημα, xxxxxxxxxxxxxxx

  9. δεν πειραζει παρακρατικο αναρχοπλουσιοπαιδο των εξαρχειων
    Χχχχχ
    αλλωστε μονο να καιτε ζωντανες εγκυες γυναικες στη μαρφιν μπορειτε θρασυδειλα σταλινικα αποβρασματα….

    παραθετω και γω ενα ποιηματακι -σπεσιαλ αφιερωμενο σε σενα-χχχχχχ αφιερωμενο σε ολα τα αριστεριστικα ευαισθητα αγορια της ροζ καπιταλιστικης αριστερας και υπερπροοδου σαν και σενα….

    Όχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.
    Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις
    Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.
    Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.
    Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.
    Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
    Ένα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας…
    …Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
    Όταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
    Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν’ ανάψει.
    Όταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ’ όνειρο κι απ’ το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους…
    Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες
    Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν’ ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε
    Κάθε ήλιος και σελίδα – μέρα με την ημέρα – με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ’ ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου
    Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν
    Το έργο του: Λευτεριά
    Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε
    Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου
    ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: «Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη».

    και ενα αλλο του εαμοβουλγαρου δοσιλογου και συνεργατη γερμανων ιταλων τουρκαλβανων και βουλγαρων κατακτητων που ουρλιαζε///η μακεδονια ειναι βουλγαρικη!!!!!!!! οι ελληνες ιμπεριαλιστες κατακτητες την κατεκτησαν το 1912 και στερησαν τον φιλο βουλγαρικο λαο απο την εξοδο του στη θαλασσα!!!!!!!!

    Τάσος Λειβαδίτης
    Ο Στάλιν δεν πέθανε
    Όταν οι εργάτες χτίζουν τις μεγάλες γέφυρες για να περάσει το μέλλον
    Ο Στάλιν ζει.
    Όταν οι κόκκινοι φαντάροι αγρυπνάνε για την πατρίδα τους και την Ειρήνη
    Ο Στάλιν ζει.
    Όταν μισούμε τον πόλεμο, όταν αντιστεκόμαστε στον πόλεμο
    Ο Στάλιν ζει.
    Όταν ελπίζουμε, όταν τραγουδάμε, όταν παλεύουμε
    Ο Στάλιν ζει.
    (…)
    Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει
    Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ’ ατσάλι και η Ειρήνη.
    Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.
    Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.

    αντε ροζαλια κανε τωρα την ποροδοεπανασταση σου…εγω παντως τους μαθητες μου τους μαθαινω ιστορια γεωγραφια γεοπολιτικη γεωστρατηγικη, διατροφικη και τους κανω μαχιμους πολεμιστες απο υπερσωβινιστες και πανω….
    πας μη ελλην εστι βαρβαρος!!!!!!
    ελλας η μονη ανθρωπογενης!!!! που λεει και η παλαια διαθηκη…

  10. Γειά σου Ελευθέριε, πάλι επίδειξη ανωτερότητας έκανες. Σοβαρά τώρα, υπάρχει κάτι με το οποίο δεν διαφωνείς, ρε άνθρωπε;

  11. Διάνα έπεσες. Υπάρχει κάτι που να συνδέει τον ανώτερο άνθρωπο με τ’ ανθρωπάκια;

  12. Όχι βέβαια – keep going, είσαι ο πιο καλυτερότερος.

  13. Αυτό καταλαβαίνει η αφεντιά σου; Δεν με ξενίζει που ταυτίζεσαι με αυτούς που σκέπτονται με το κάτω κεφάλι.

    Στο σχήμα του Νίτσε: Δούλος – άνθρωπος – ανώτερος (ελεύθερος) άνθρωπος
    Στο σχήμα του Ντοστογιέφσκι: Νετσάγιεφ – Κυρίλωφ – Πρίγκηπας Μίνσκιν

    Αν υποθέσουμε ότι η τρίτη κατάσταση είναι εφικτή, αποτελεί ένα σημείο που πρέπει να φταστεί.
    Ο άνθρωπος είναι ένα πέρασμα.
    Ο δούλος που δεν αντιλαμβάνεται την κατάστασή του δεν έχει καμμιά ελπίδα να μετεξελιχθεί. Θα μένει ανθρωπάκι, μια κατάσταση χειρότερη του ζώου το οποίο στην άγρια κατάσταση είναι σαφώς πιο εναρμονισμένο με τη φύση και με τον εαυτό του.
    Ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες.

  14. Νομίζω, Ελευθέριε, έγινε κατανοητό. Εσύ είσαι ο ανώτερος άνθρωπος, και αυτοί με τους οποίους διαφωνείς (δηλαδή όλοι) τα ανθρωπάκια.

  15. αγαπητε νατσιε τι βλεπω?????
    σταλινικου εαμοβουλγαρικου μπολσεβικικου χοτζεικου τουρκαλβανικου βρειοκορεατικου τυπου λογοκρισια εις βαρος μου και των δυο σταλινικων ποιηματων μου αφιερωμενων σπεσιαλ στον ερυθροφασιστα μπολσεβικιστη ελευθεριο, ενω αφησες τις υβρεις του ηττημενου του γραμμου-βιτσι αυτονομιστη εναντιον μου!!!!!!!

    παει χαλασες και συ συναδελφε…..
    μη φοβασαι τον μπολσεβικισμο!

    τον μπολσεβικισμο βαθεια καταλαβε τον
    δεν θα ψοφησει μονος του
    τσακισε τον!!!!!!!!

  16. Αν βγάλεις την τσίμπλα από το μάτι σου, ίσως καταφέρεις να δείς πιο πέρα από τη μύτη σου. Και τότε ίσως αναγνωρίσεις την βλακεία που συνοδεύει την έννοια “Ατομο” για την οποία νιώθεις κιόλας περήφανος!

  17. Προς όλους: Όπως βλέπετε, άρχισα να διαγράφω ακραίες εκφράσεις. Αν συνεχιστεί το φαινόμενο, θα διαγράφονται ολόκληρα σχόλια. Συνετιστείτε.

    Ούτε χρόνο έχω, ούτε διάθεση για προσεκτική ανάγνωση και φιλτράρισμα σχολίων. Εναρμονιστείτε μόνοι σας.

    Ανδρέας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *