Monday, April 6, 2026
Home Τὸ πρῶτο σου χρέος, ἐκτελώντας τὴ θητεία σου στὴ ράτσα, εἶναι νὰ...

    Τὸ πρῶτο σου χρέος, ἐκτελώντας τὴ θητεία σου στὴ ράτσα, εἶναι νὰ νιώσεις μέσα σου ὅλους τοὺς προγόνους. Τὸ δεύτερο, νὰ φωτίσεις τὴν ὁρμή τους καὶ νὰ συνεχίσεις τὸ ἔργο τους. Τὸ τρίτο σου χρέος, νὰ παραδώσεις στὸ γιὸ τὴ μεγάλη ἐντολὴ νὰ σὲ ξεπεράσει.

    0
    23
    Previous articleΗ Ημέρα της Λαμπρής Καθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά δεν απερνούσε τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη. Και από κει κινημένο αργοφυσούσε τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αγέρι, που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα: Γλυκειά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα. Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι, και κόρες, όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε. Μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε. Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες ομπροστά στους Αγίους, και φιληθείτε. Φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη, πέστε Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι. Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι, και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μαννάδες. Γλυκόφωνα, κοιτώντας τες ζωγραφι- σμένες εικόνες, ψάλλουνε οι ψαλτάδες. Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι, από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες. Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ το αγιοκέρι, οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.
    Next articleΒρισκόμαστε σ’ ένα σταυροδρόμι. δεν ήμασταν ποτέ απομονωμένοι. μείναμε πάντα ανοιχτοί σ’ όλα τα ρεύματα. Ανατολή και Δύση. και τ’ αφομοιώναμε θαυμάσια τις ώρες που λειτουργούσαμε σαν εύρωστος οργανισμός. […] Συνταραζόμαστε κι εμείς, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, από διαδοχικές κρίσεις, αποκαλυπτικές εφευρέσεις και φόβους, που δεν αφήνουν τον ανθρώπινο νου να ηρεμήσει. σαν την καλαμιά στον κάμπο. Μπροστά σ’ αυτά, τι μας μένει για να βαστάξουμε αν απαρνηθούμε τον εαυτό μας; Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας.