«ἄρα μὴ θανόντες τῷ δοκεῖν ζῶμεν μόνον, Ἕλληνες ἄνδρες, συμφορᾷ πεπτωκότες ὄνειρον εἰκάζοντες εἶναι τὸν βίον; ἢ ζῶμεν ἡμεῖς, τοῦ βίου τεθνηκότος; (= Μήπως ενώ έχουμε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν,εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο; ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή; [Θρηνεί για την εξαφάνιση του Ελληνισμού])»