Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν (κοινοτήτων πολιτῶν)

Γράφει ο Ιωάννης Νεονάκης

«Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν (κοινοτήτων πολιτῶν)».

Εἰσαγωγή.

Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς Ἀναθεωρήσεως τοῦ Συντάγματος καταθέτω στόν δημόσιο διάλογο τήν πρότασή μου γιά μιά οὐσιαστική καί ὁλοκληρωμένη Μεταρρύθμιση τοῦ Πολιτικοῦ Συστήματος καὶ Ἀποκατάσταση τῆς Λαϊκῆς Κυριαρχίας, μιά Μεταρρύθμιση τήν ὁποῖα ὀνομάζω «Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν».

Ἡ συνολική πρόταση αὐτή:

• ἀπαντᾷ στὴν κρίση ἐμπιστοσύνης
• θέτει μιά διαχωριστική τομή μέ τὸ παλαιὸ σύστημα
• συνδέεται μὲ τὴν ἑλληνικὴ παράδοση
• προσφέρει ὅραμα δημοκρατικῆς ἀναγέννησης

Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν δὲν ἀποτελεῖ ἀπλῶς θεσμικὴ μεταρρύθμιση.

Ἀποτελεῖ: ἐπανίδρυση τῆς δημοκρατίας μὲ βάση τὸν πολίτη καὶ τὴν κοινότητα.

Στόχοι τοῦ συνόλου τῶν προτάσεων αὐτῶν:

• Στόχοι τῶν προτάσεων εἶναι ἡ κατάργηση τῆς κομματοκρατίας ὡς μηχανισμοῦ ἄσκησης ἐξουσίας, μὲ παράλληλη διατήρηση τῆς ἐλευθερίας ἵδρυσης καὶ λειτουργίας κομμάτων ὡς μορφῶν πολιτικῆς ἔκφρασης.
• Θεσπίζεται κοινοτικὴ βάση συμμετοχῆς (Κοινὰ πολιτῶν), ποὺ ἐπιτρέπει ἀνθρώπινη κλίμακα, κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ οὐσιαστικὴ ἐμπλοκὴ τοῦ πολίτη στὴν δημόσια ζωή.
• Εἰσάγεται τὸ δικαίωμα ἀνάκλησης τοῦ ἐκπροσώπου ἀπὸ τὸ Κοινό, ὥστε ἡ ἀντιπροσώπευση νὰ συνδέεται διαρκῶς μὲ τὴν βούληση τῶν μελῶν καὶ νὰ ἀποτρέπεται ἡ ἀποξένωση τοῦ ἐκλεγμένου ἀπὸ τὸν λαό.
• Ἡ Σύγκλητος λειτουργεῖ ὡς θεσμικὸς κρίκος μεταξὺ κοινωνικῆς βάσης καὶ κεντρικῆς διακυβέρνησης, μὲ περιορισμένες ἀλλὰ καίριες ἀρμοδιότητες: ἐκλογή/παύση Κυβερνήτη, ἔλεγχος, δημοψηφίσματα.
• Ἡ Βουλὴ συγκροτεῖται ἀπὸ τὴν Σύγκλητο μὲ συνδυασμὸ ἐκλογῆς καὶ κλήρωσης, ὥστε νὰ συνδυάζονται ἀξιοκρατία, ἐμπειρία καὶ ἀνανέωση, καθὼς καὶ νὰ ἀποδυναμώνεται ἡ ἐξωθεσμικὴ ἐπιρροή.
• Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἐκλέγεται ἀπὸ τὸν λαό, ἐνισχύοντας τὴν δημοκρατικὴ νομιμοποίηση τοῦ ρυθμιστῆ τοῦ Πολιτεύματος καὶ προσθέτοντας θεσμικὴ ἰσορροπία.
• Καθιερώνονται ὑποχρεωτικὰ δημοψηφίσματα σὲ κρίσιμες περιπτώσεις (ἰδίως μεταβίβαση ἄσκησης κυριαρχίας καὶ μείζονες διεθνείς δεσμεύσεις), ὥστε νὰ διασφαλίζεται ὅτι οἱ στρατηγικὲς ἐπιλογὲς γίνονται μὲ ἄμεση λαϊκὴ ἐντολή.
• Οἱ προτάσεις διατυπώνονται μὲ σεβασμὸ στὰ μὴ ἀναθεωρητέα στοιχεία τοῦ Συντάγματος (θεμελιώδεις ἀρχὲς καὶ λαϊκὴ κυριαρχία), ἐπιδιώκοντας ἐμβάθυνση τῆς δημοκρατίας καὶ ἐνίσχυση κράτους δικαίου.

Μέρη τοῦ παρόντος κειμένου:

Ἀκολουθοῦν τά έξής μέρη τοῦ παρόντος κειμένου:

Α. Συνοπτική παρουσίαση τῆς Δημοκρατίας τῶν Κοινῶν

Β. Ἀναλυτικός τρόπος λειτουργίας τῶν Κοινῶν

Γ. Ἀναλυτικός τρόπος λειτουργίας τῆς Συγκλήτου

Δ. Ἀναλυτικός τρόπος λειτουργίας Βουλευτικό Σώμα καί Πρωθυπουργοῦ

Ε. Πίνακας μέ τίς ἐπιμέρους κατά ἂρθρο προτεινόμενες νομικές παρεμβάσεις ὡς πρός τήν Ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος.

ΜΕΡΟΣ Α΄: ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ.

 Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν

Μεταρρύθμιση τοῦ Πολιτικοῦ Συστήματος καὶ Ἀποκατάσταση τῆς Λαϊκῆς Κυριαρχίας

1. Τὸ πρόβλημα τῆς κομματοκρατίας

Τὸ σημερινὸ πολιτικὸ σύστημα τῆς χώρας ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας καὶ ἔχει μετατραπεῖ σὲ σύστημα κομματικῆς κυριαρχίας.
Οἱ πολῖτες συμμετέχουν στὴν δημοκρατία κυρίως μὲ τὴν ψῆφο κάθε τέσσερα χρόνια, ἐνῶ ἡ πραγματικὴ ἐξουσία ἀσκείται ἀπὸ κομματικοὺς μηχανισμοὺς καὶ ἐξωθεσμικὰ συμφέροντα.

Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ὁδηγεῖ:

• στὴν ἀποξένωση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὴν πολιτική
• στὴν ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στὸ κράτος
• στὴν ἀδυναμία στρατηγικοῦ σχεδιασμοῦ
• στὴν διαφθορά καὶ στὸ πελατειακὸ σύστημα

Ἡ παρούσα πρόταση ἀποτελεῖ συγκεκριμένο θεσμικὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ στόχου τῆς κατάργησης τῆς κομματοκρατίας.

2. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ: Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν

Ἡ μεταρρύθμιση βασίζεται στὴν ἱστορικὴ καὶ πολιτιστικὴ παράδοση τῶν Ἑλληνικῶν Κοινῶν (Κοινοτήτων πολιτῶν) καὶ στὴν ἀρχὴ τῆς ἀνθρώπινης κλίμακας τῆς δημοκρατίας.

Θεσπίζονται:

• Κοινὰ πολιτῶν ὡς βασικὰ κύτταρα δημοκρατικῆς συμμετοχῆς
• Σύγκλητος ὡς σώμα ἐκπροσώπων τῶν Κοινῶν
• Βουλευτικὸ Σῶμα προερχόμενο ἀπὸ τὴν Σύγκλητο
• Πρωθυπουργός (Κυβερνήτης) ἐκλεγόμενος ἀπὸ τὴν Σύγκλητο

Ἔτσι ἡ ἐξουσία πηγάζει ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ ὄχι ἀπὸ κομματικοὺς μηχανισμούς.

3. Τὰ Κοινὰ πολιτῶν

Κάθε πολίτης ἀνήκει σὲ ἕνα Κοινὸ πολιτῶν, μὲ ἐλεύθερη ἐπιλογή.

Τὰ Κοινὰ:

• ἐκλέγουν ἐκπρόσωπο
• μποροῦν νὰ τὸν ἀνακαλέσουν ὁποτεδήποτε
• ἀποτελοῦν σχολεῖο δημοκρατίας καὶ συμμετοχῆς

Ἡ ἀνάκληση ἐκπροσώπου ἀποτελεῖ θεμελιώδη καινοτομία, διότι ἐπαναφέρει τὴν λογοδοσία τῆς ἐξουσίας στὸν πολίτη.

4. Ἡ Σύγκλητος

Οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Κοινῶν συγκροτοῦν τὴν Σύγκλητο.

Ἡ Σύγκλητος:

• ἐκλέγει τὸν Πρωθυπουργό (Κυβερνήτη)
• ἐλέγχει τὴν Κυβέρνηση
• μπορεῖ νὰ κινήσει διαδικασία παύσης τοῦ Πρωθυπουργοῦ
• μπορεῖ νὰ ζητήσει δημοψήφισμα

Ἀποτελεῖ τὸν θεσμικὸ σύνδεσμο μεταξὺ κοινωνίας καὶ κράτους.

5. Τὸ Βουλευτικὸ Σῶμα

Τὸ Βουλευτικὸ Σῶμα προκύπτει ἀπὸ τὴν Σύγκλητο μὲ συνδυασμὸ:

• ἐκλογῆς
• κλήρωσης

Ἡ κλήρωση ἀποτελεῖ ἀρχαία δημοκρατικὴ μέθοδο ποὺ μειώνει τὴν ἐπιρροὴ συμφερόντων καὶ ἐνισχύει τὴν ἀνανέωση.

6. Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας

Ὁ Πρόεδρος ἐκλέγεται ἄμεσα ἀπὸ τὸν λαό.

Ἔχει:

• ρόλο ἐγγυητῆ τοῦ πολιτεύματος
• δυνατότητα δημοψηφίσματος
• θεσμικὴ παρέμβαση σὲ κρίσεις

Ἡ ἄμεση ἐκλογὴ ἐνισχύει τὴν δημοκρατικὴ νομιμοποίηση.

7. Δημοψηφίσματα

Καθιερώνονται:

• ὑποχρεωτικὰ δημοψηφίσματα γιὰ μεταβίβαση κυριαρχίας
• δημοψηφίσματα μὲ λαϊκὴ πρωτοβουλία
• δημοψηφίσματα μὲ ἀπόφαση Συγκλήτου

Ἡ λαϊκὴ βούληση ἐπιστρέφει στὸ κέντρο τῆς πολιτικῆς ζωῆς.

8. Ἡ θέση τῶν κομμάτων

Τὰ κόμματα διατηροῦνται ὡς θεσμοὶ πολιτικῆς ἔκφρασης, ἀλλὰ:

• δὲν ἐλέγχουν τὴν κρατικὴ ἐξουσία
• δὲν καθορίζουν τὴν ἀνάδειξη ὀργάνων

Ἔτσι καταργεῖται ἡ κομματοκρατία χωρὶς περιορισμὸ πολιτικῶν ἐλευθεριῶν.

9. Συμπέρασμα

Ἡ Δημοκρατία τῶν Κοινῶν δὲν ἀποτελεῖ ἀπλῶς θεσμικὴ μεταρρύθμιση.

Ἀποτελεῖ:

ἐπανίδρυση τῆς δημοκρατίας μὲ βάση τὸν πολίτη καὶ τὴν κοινότητα.

ΜΕΡΟΣ Β΄: ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ

 Περιληπτικά:

Ἵδρυση τῶν Κοινῶν καὶ συγκρότηση ἑκάστου Κοινοῦ ἀπὸ μικρὴ ἀριθμητικὴ βάση ἐνηλίκων Ἑλλήνων πολιτῶν. Κάθε πολίτης ἐπιλέγει ἐλεύθερα τὸ Κοινὸ στὸ ὁποῖο θὰ ἀνήκει. Περιοδικὴ ἐκλογὴ ἐκπροσώπου ἑκάστου Κοινοῦ. Ἡ ἐκλογὴ ἐκπροσώπου δὲν γίνεται ταυτόχρονα σὲ ὅλα τὰ Κοινά, ἀλλὰ ὑπάρχει ὁμοιογενὴς διασπορὰ στὸν χρόνο. Κάθε ἐκλεγμένος ἐκπρόσωπος ἀναφέρεται συνεχῶς καὶ ἐλέγχεται μέχρι ἀντικαταστάσεως καθ’ οἱανδήποτε στιγμή ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ Κοινοῦ του. Κάθε Κοινὸ αὐτορρυθμίζεται ὡς πρὸς τὸν τρόπο λειτουργίας του πλὴν τοῦ τρόπου ἐκλογῆς ἐκπροσώπου. Οἱ ἐκλεγμένοι ἐκπρόσωποι συγκροτοῦν τὸ ἐνδιάμεσο σῶμα τῆς Συγκλήτου.

Σχηματικά:

Ἀναλυτικότερα:

Β1. Συγκρότηση ἑκάστου Κοινοῦ ἀπὸ μικρὴ ἀριθμητικὴ βάση ἐνηλίκων Ἑλλήνων. Ἐγὼ θὰ προτιμοῦσα μιὰ ὅσο τὸ δυνατὸν μικρότερη βάση (πχ. ἑκατὸ ἀνθρώπων), γιὰ τὶς ἀνάγκες ὅμως ἁπλοποίησης τοῦ παρόντος ἀρχικοῦ κειμένου ἂς δεχτοῦμε τὴν ἀριθμητικὴ βάση τῶν πεντακοσίων πολιτῶν, ὡς τὴν βάση συγκρότησης ἑκάστου Κοινοῦ.

Β2. Ὁ μικρὸς ἀριθμὸς τῆς βάσης καταρχὰς θὰ ἀποτρέψει ἢ τουλάχιστον θὰ ἀποδυναμώσει πολὺ τὴν δυνατότητα σχεδιασμένης παρείσφρησης στὸν λαὸ ἀλλότριων τοῦ γένους συμφερόντων.  Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ μικρὴ βάση θὰ ἐπιτρέψει τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνθρωπίνων διαστάσεων πλαισίου ἔνταξης καὶ δραστηριοποίησης προσώπων, δυνατότητα κοινωνίας καὶ συνοχῆς, ἀλλὰ  καὶ δρόμους οὐσιαστικῆς μετοχῆς στὴ διακυβέρνησης τῆς χώρας σὲ ὅποιον τὸ ἐπιθυμεῖ.

Β3. Στὰ Κοινὰ θὰ μποροῦν νὰ συμμετέχουν ὅλοι οἱ πολίτες, ἀνεξαρτήτως ἂν διαβιοῦν ἢ ὄχι στὴν Ἑλλάδα. Οἱ  διαβιοῦντες στὴν Ἑλλάδα θὰ μετέχουν ὑποχρεωτικά, οἱ ἐκτὸς Ἑλλάδος μόνο ἐὰν τὸ ἐπιθυμοῦν. Καὶ πάλι ὅμως ἡ ὑποχρεωτικὴ μετοχὴ τῶν ἐντὸς Ἑλλάδος τελεῖ ὑπὸ αἵρεση.

Β4. Κάθε πολίτης θὰ ἀνήκει σὲ ἕνα Κοινὸ καὶ θὰ ἀποφασίζει ἐλεύθερα ποιὸ Κοινὸ τοῦ προσιδιάζει καὶ σὲ ποιὸ Κοινὸ ἐπιθυμεῖ  νὰ ἐνταχθεῖ, ἀνεξαρτήτως τοῦ τόπου στὸν ὁποῖο αὐτός διαβιοῖ καὶ ἀνεξαρτήτως τῆς ἕδρας τοῦ Κοινοῦ. Ἀφοῦ δηλώσει τὸ Κοινό, θὰ ἀποτελεῖ ἐπισήμως μέλος του. Φυσικὰ μὲ ἐπίσημες διαδικασίες θὰ μπορεῖ νὰ ἀπενταχθεῖ ἀπὸ ἕνα καὶ ἐνταχθεῖ σὲ κάποιο ἄλλο καὶ φυσικὰ θὰ ὑπάρχουν διαδικασίες ποὺ θὰ ἐπιτρέπουν στὰ μέλη ἑνὸς Κοινοῦ νὰ ἀποδεχτοῦν ἢ ὄχι ἕνα νέο μέλος.

Β5. Ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῆς Κοινοῦ ἀπὸ τὸν πολίτη εἶναι κρίσιμο σημεῖο καὶ ἀποτελεῖ θεμέλιο τῆς συνοχῆς ἑκάστου Κοινοῦ καὶ ἐνεργοῦ συμμετοχῆς τῶν μελῶν του. Ὁ συνδυασμὸς δὲ τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς Κοινοῦ μὲ τὴν δυνατότητα τῆς οὐσιαστικῆς, ἀμέσου καὶ συνεχοῦς μετοχῆς στὴν διακυβέρνηση θὰ κινητοποιήσει τὰ πρόσωπα καὶ θὰ ἰσχυροποιήσει τὸν θεσμό.

Β6. Ὅσοι δὲν ἔχουν κάποια προτίμηση ἐπιλογῆς Κοινοῦ θὰ ἐντάσσονται ἐπισήμως ἀπὸ τὸ κράτος, μὲ κριτήριο τὸν τόπο διαμονῆς τους, εἴτε σὲ κάποιο ἤδη προϋπάρχον καὶ λειτουργοῦν Κοινὸ (μέχρι ἑνὸς μικροῦ ποσοστοῦ τῶν μελῶν του πχ. 10%), εἴτε σὲ ἐπὶ τούτου νεοσχηματιζόμενα ἀπὸ τὸ κράτος Κοινά. Σὲ κάθε περίπτωση ὅμως θὰ διασφαλίζεται ὅτι ἡ ἀριθμητικὴ βάση ὅλων τῶν Κοινῶν θὰ παραμένει ἡ ἴδια (πχ. πεντακόσιοι πολίτες), μὲ τὶς ἐλάχιστες τυχὸν ἀποκλίσεις (πχ. 1-5%) γιὰ καθαρὰ λειτουργικοὺς λόγους (ἀποβιώσεις πολιτῶν, μεσοδιαστήματα μετεντάξεων κλ). Ἡ κοινὴ ἀριθμητικὴ βάση θὰ προστατεύει τὴν ἰσοδυναμία τῶν Κοινῶν μεταξύ τους.

Β7. Τὰ Κοινὰ θὰ λειτουργοῦν αὐτόνομα, μὲ τὸν τρόπο ποὺ αὐτὰ θὰ προκρίνουν καὶ θὰ ὑπάρχει πλήρης αὐτορρύθμισή τους. Τὸ κράτος θὰ διασφαλίσει θεσμικὰ μονάχα τοὺς ὅρους λειτουργίας τῶν ἀρχικῶν ἰδρυτικῶν συνελεύσεων ἑκάστου Κοινοῦ, καθὼς καὶ τὴν ἀσφάλεια καὶ μυστικότητα τῆς ἐκλογῆς τοῦ ἐκπροσώπου ἑκάστου Κοινοῦ. Πέραν τούτων τὸ κάθε Κοινὸ καλεῖται νὰ αὐτοθεσμισθεῖ κατὰ τὸ δοκοῦν στὰ πλαίσια πάντα τῆς νομιμότητας καὶ τοῦ δικαίου. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι στὴν λειτουργία ὅλων τῶν συνάξεων, ἀκόμα καὶ τῶν ἱδρυτικῶν, θὰ μποροῦν νὰ χρησιμοποιηθοῦν οἱ σύγχρονες τεχνολογικὲς δυνατότητες συμμετοχῆς καὶ ἐπικοινωνίας μὲ τὴν προφανῆ θεσμικὴ διασφάλιση τοῦ ἀδιάβλητου τῆς διαδικασίας. Αὐτὸς ὁ τρόπος λειτουργίας τῶν συνάξεων θὰ ἰσχύσει καὶ γιὰ τὰ πολιτικὰ σώματα τῶν ἑπόμενων βαθμίδων ποὺ θὰ περιγράψομε παρακάτω.

Β8. Βασικὴ ὑποχρέωση ἑκάστου Κοινοῦ θὰ εἶναι ἡ θεσμικὰ κατοχυρωμένη περιοδικὴ ἐκλογή (πχ. ἀνὰ ἔτος ἢ διετία) ἑνὸς ἐκπροσώπου τοῦ Κοινοῦ. Ὁ ἐκπρόσωπος αὐτὸς αὐτόματα μὲ τὴν ἐκλογή του θὰ ἐντάσσεται ἐπισήμως σὲ ἕνα νέο πολιτικὸ σῶμα δευτέρας βαθμίδας, τὸ ὁποῖο ἂς τὸ ὀνομάσομε Σύγκλητο.

Β9. Ἡ ἐκλογὴ τῶν ἐκπροσώπων δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνεται ταυτόχρονα σὲ ὅλα τὰ Κοινά, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ ὑπάρξει διασπορὰ καί, εἰ δυνατόν, ἰσοκατανομὴ τῶν ἐκλογικῶν διαδικασιῶν μέσα στὸν χρόνο. Ἔτσι ἀφενὸς μὲν θὰ διασφαλιστεῖ ἡ ἀδιάκοπη καὶ εὔρυθμη λειτουργία ὅλων τῶν πολιτικῶν σωμάτων/ὀργάνων ποὺ θὰ συγκροτοῦνται ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους, ἀφετέρου δὲ θὰ προστατευθεῖ ὁ λαὸς (στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ) ἀπὸ πιθανὲς στοχευμένες, βραχυχρόνιες δράσεις ἀλλότριων κέντρων καὶ μεμονωμένων συμφερόντων γιὰ τὸν ἐπηρεασμὸ τῶν συνειδήσεων τῶν πολιτῶν.

Β10. Ὁ ἐκλεγμένος ἐκπρόσωπος θὰ ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις τῆς πλειοψηφίας τῶν μελῶν τοῦ Κοινοῦ του καὶ θὰ ὑπάρχει συνεχὴς ἀνάδραση τῶν μελῶν μὲ τὸν ἐκπρόσωπό τους. Ἐὰν ὑπάρξει εἴτε δυσαρμονία μεταξὺ τῆς ἀπόψεως τοῦ Κοινοῦ καὶ τῆς ἀπόψεως τοῦ ἐκπροσώπου του, εἴτε διαφωνία τῶν μελῶν μὲ τὶς δράσεις καὶ τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἐκπροσώπου τους, αὐτὸς θὰ ἀνακαλεῖται ἄμεσα καὶ θὰ ἀντικαθίσταται ἀπὸ ἄλλον. Ὅλοι οἱ τρόποι καὶ οἱ λειτουργίες διαμόρφωσης ἄποψης, ἐπικοινωνίας, ἀνάδρασης, ἐλέγχου καὶ τυχὸν ἀντικατάστασης ἐπαφίενται στὴν αὐτοθέσμιση καὶ αὐτορρύθμιση ἑκάστου Κοινοῦ.

ΜΕΡΟΣ Γ΄: ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ

 Περιληπτικά:

Οἱ ἐκλεγμένοι ἐκπρόσωποι τῶν Κοινῶν συγκροτοῦν τὸ ἐνδιάμεσο σῶμα τῆς Συγκλήτου. Ἀπὸ τὴν Σύγκλητο ἐκλέγεται τὸ Βουλευτικὸ Σῶμα καὶ ὁ Κυβερνήτης/Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας. Ἡ Σύγκλητος ἔχει τὶς δυνατότητες: (α) προσφυγῆς σὲ δημοψήφισμα ἀπὸ τὸν λαό (β) ἐλέγχου μέχρι καθαιρέσεως τοῦ Κυβερνήτη, (γ) λήψης ἀπόφασης ἐπὶ ὁποιουδήποτε θέματος τῆς ζητηθεῖ ἀπὸ τὸ Βουλευτικὸ Σῶμα, τὸν Κυβερνήτη ἢ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας.

Ἀναλυτικότερα:

Γ1. Ἡ Σύγκλητος εἶναι ἕνα ἐνδιάμεσο, δευτεροβάθμιο σῶμα μὲ λίγες μόνο, ἀλλὰ σημαντικὲς ἁρμοδιότητες. Οἱ λειτουργίες τῆς Συγκλήτου θὰ εἶναι οἱ ἑξῆς:

[Γ1.1]Ἡ περιοδικὴ (πχ. ἀνὰ ἔτος ἢ διετία) καὶ ταυτόχρονη ἐκλογὴ τοῦ Κυβερνήτου/Πρωθυπουργοῦ καὶ Ἀναπληρωτῆ Κυβερνήτου τῆς χώρας. Ἡ ψηφοφορία θὰ εἶναι μυστικὴ καὶ θὰ μετέχουν ὅλα τὰ μέλη τῆς Συγκλήτου τὴν δεδομένη χρονικὴ στιγμὴ τῶν ἐκλογῶν. Οἱ ὑποψήφιοι θὰ πρέπει νὰ εἶναι μέλη τῆς Συγκλήτου καὶ ὁ πλειοψηφῶν θὰ καθίσταται αὐτοδικαίως Κυβερνήτης, ἐνῷ ὁ δεύτερος σὲ ψήφους Ἀναπληρωτὴς Κυβερνήτης. Θὰ ὑπάρχει ἡ πρόβλεψη γιὰ ἐκλογὴ προτεινόμενου πολίτη μὴ μέλους τῆς Συγκλήτου μονάχα σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις, καὶ μὲ τὴν εὐρύτατη πλειοψηφία τῶν ἑπτὰ δεκάτων τῶν μελῶν τῆς Συγκλήτου σὲ  φανερὴ ψηφοφορία.  Μὲ τὴν αὐτὴ πλειοψηφία καὶ ἐπίσης μὲ φανερὴ ψηφοφορία θὰ ἔχει τὸ δικαίωμα ἡ Σύγκλητος νὰ καθαιρεῖ ἕναν Κυβερνήτη.

[Γ1.2] Ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Συγκλήτου θὰ προκύπτουν καὶ τὰ μέλη τοῦ ἑπόμενου, πολὺ σημαντικοῦ τριτοβάθμιου πολιτικοῦ σώματος, αὐτοῦ τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος  (ΒΣ). Τὸ 40% τῶν μελῶν τοῦ ΒΣ θὰ προκύπτει μὲ ψηφοφορία μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς Συγκλήτου ἐνῷ τὸ ὑπόλοιπο 60% μὲ κλήρωση μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς Συγκλήτου. Ἡ ἐκλογὴ μὲ ψηφοφορία θὰ ἐπιτρέπει σὲ ἄξια καὶ ἐγνωσμένης ἀξίας μέλη νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους στὸ ΒΣ, ἐνῷ ἡ κλήρωση θὰ ἐπιτρέπει τὴ συνεχῆ ἀνανέωση καὶ ἀποδυνάμωση τῶν ἐξωθεσμικῶν  ἐπιρροῶν.

[Γ1.3] Ἡ Σύγκλητος ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ προκηρύσσει δημοψήφισμα ἀπὸ τὸν λαὸ  ἀναφορικὰ μὲ ὁποιοδήποτε θέμα, ἀρκεῖ νὰ συμφωνήσει τὸ 30% τῶν μελῶν τῆς Συγκλήτου.

[Γ1.4] Ἡ Σύγκλητος ὀφείλει νὰ συνεδριάσει καὶ νὰ ἀποφασίσει μὲ πλειοψηφία γιὰ ὁποιοδήποτε θέμα, ὅταν αὐτὸ τῆς ζητηθεῖ ἀπό: (α) τὸν Κυβερνήτη, (β) τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καὶ (γ) τὸ 30% τῶν μελῶν τοῦ ΒΣ.

ΜΕΡΟΣ Δ΄: ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ/ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Περιληπτικά:

Τά μέλη τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος καὶ ὁ Κυβερνήτης/Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας ἐκλέγονται άπό την Σύγκλητο. Κάθε μέλος τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος ἐντάσσεται ἐλεύθερα καὶ ὅπως αὐτὸ προκρίνει σὲ ἕναν τομέα, σὲ μία Γραμματεία/Ὑπουργεῖο (πχ. Ὑγείας, Παιδείας κλ), ἡ ὁποία καὶ εἶναι ἁρμόδια γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν ζητημάτων καὶ τὴν κατάρτιση νομοσχεδίων γιὰ τὸν τομέα αὐτό. Ἡ ὑπερψήφιση ἑνὸς νομοσχεδίου ἀπὸ τὴν ὁλομέλεια τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος τὸ καθιστᾶ νόμο τοῦ κράτους. Ὁ Κυβερνήτης συντονίζει τὴν λειτουργία τῶν Γραμματειῶν, λαμβάνει ἀποφάσεις σὲ ἐπείγουσες καταστάσεις γιὰ τὴν χώρα καὶ ἔχει δυνατότητες ἐλέγχου τῶν προσώπων στὶς νευραλγικὲς θέσεις τοῦ κράτους. Τὸ ἀνωτέρω σύστημα, σὲ συνδυασμὸ καὶ μὲ ἄλλες παράλληλες μεταρρυθμίσεις (πχ. ἐκλογὴ Προέδρου Δημοκρατίας ἀπὸ τὸν λαό, δημοψηφίσματα μετὰ ἀπὸ πρόταση ἑνὸς ἀριθμοῦ πολιτῶν κλ), θὰ ἐπιτρέψει τὴν ἑδραίωση μιᾶς πιὸ οὐσιαστικῆς δημοκρατίας.

Ἀναλυτικότερα:

Δ1. Τὰ μέλη τῆς Συγκλήτου ποὺ ἐπελέγησαν συγκροτοῦν τὸ πολὺ σημαντικὸ Βουλευτικὸ Σῶμα (ΒΣ). Ἡ διάρθρωση καὶ ἡ λειτουργία του θὰ εἶναι ὡς ἑξῆς:

[Δ1.1] Γιὰ νὰ εἶναι λειτουργικό, ὁ ἀριθμὸς τῶν μελῶν τοῦ ΒΣ θὰ πρέπει νὰ εἶναι σχετικὰ μικρός (200 – 400 μέλη). Γιὰ ἁπλοποίηση ἂς δεχτοῦμε τὸν ἀριθμὸ τῶν διακοσίων μελῶν.

[Δ1.2] Γιὰ κάθε τομέα τῆς δημόσιας ζωῆς θὰ συγκροτηθεῖ ἀπὸ τὰ μέλη τοῦ ΒΣ μιὰ Γραμματεία (πχ. Γραμματεία Ὑγείας, Γραμματεία Ἄμυνας, Γραμματεία Παιδείας, Γραμματεία Δημόσιας Τάξης κλ).

[Δ1.3] Κάθε μέλος τοῦ ΒΣ θὰ ἐντάσσεται σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς Γραμματεῖες ἐλεύθερα, ὅπου αὐτὸ νομίζει ὅτι γνωρίζει τὸ ἀντικείμενο καὶ μπορεῖ νὰ προσφέρει οὐσιαστικὸ ἔργο. Τὸ κάθε μέλος τοῦ ΒΣ θὰ ἐντάσσεται σὲ ὅποια Γραμματεία ἐπιθυμεῖ, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἤδη ὑπαρχόντων μελῶν σ’ αὐτήν. Σὲ μιὰ Γραμματεία μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν δέκα μέλη, ἐνῷ σὲ μιάν ἄλλη πενήντα. Ἔτσι ὅμως ὅλα τὰ μέλη θὰ γνωρίζουν τὸ ἀντικείμενο τοῦ τομέα τους καὶ θὰ μποροῦν νὰ συμβάλλουν οὐσιαστικά.

[Δ1.4] Ἡ θητεία κάθε μέλους σὲ μιὰ Γραμματεία θὰ εἶναι μονοετής.

[Δ1.5] Ἀνὰ ἔτος τὰ μέλη μιᾶς Γραμματείας θὰ συγκροτοῦνται σὲ σῶμα ἐκλέγοντας τὸν Γενικὸ Γραμματέα (ΓΓ) τοῦ ἀντίστοιχου τομέα. Αὐτός: (α) θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὸν συντονισμὸ τῆς Γραμματείας του καὶ (β) θὰ συμμετέχει στὸ Συμβούλιο τῶν Γενικῶν Γραμματέων.

[Δ1.6]Τὰ μέλη μιᾶς Γραμματείας θὰ εἶναι ὑπεύθυνα γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων τοῦ τομέα τους καὶ γιὰ τὴν νομοθέτηση κάθε σχετικοῦ μὲ τὸν τομέα αὐτό.

[Δ1.7] Τὰ νομοσχέδια τὰ ὁποῖα θὰ ἐγκρίνονται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν μελῶν κάθε Γραμματείας, θὰ ἐγκρίνονται μὲ πλειοψηφία ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῶν Γενικῶν Γραμματέων καὶ θὰ κατατίθενται στὴν ὁλομέλεια τοῦ ΒΣ γιὰ ψήφιση. Ἡ ὑπερψήφιση ἑνὸς νομοσχεδίου ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν μελῶν τοῦ ΒΣ θὰ τὸ καθιστᾶ Νόμο τοῦ Κράτους.

Δ2. Οἱ ἁρμοδιότητες τοῦ Κυβερνήτου τῆς χώρας θὰ εἶναι:

[Δ2.1] Ἡ λήψη ἀποφάσεων σὲ ἐπείγουσες γιὰ τὴν χώρα καταστάσεις.

[Δ2.2] Ἡ διεθνὴς ἐκπροσώπηση τῆς χώρας.

[Δ2.3] Ἡ σύγκλιση καὶ προεδρία τοῦ Συμβουλίου τῶν Γενικῶν Γραμματέων.

[Δ2.4]Ἡ σύγκλιση τῆς ὁλομέλειας τῆς Συγκλήτου, γιὰ ὁποιοδήποτε θέμα αὐτὸς προκρίνει.

[Δ2.5] Ὁ συντονισμὸς καὶ εὔρυθμη λειτουργία τῶν Γραμματειῶν καὶ τῆς κυβέρνησης μὲ ἀνάλογες ἁρμοδιότητες καὶ δυνατότητες ποὺ θὰ τοῦ δοθοῦν.

[Δ2.6] Ἡ ἐπικύρωση τῆς ἀνάληψης καθηκόντων ἀπὸ τὰ ἀντίστοιχα προτεινόμενα πρόσωπα σὲ ὅλες τὶς νευραλγικὲς γιὰ τὸ κράτος θέσεις (Γενικοὶ Γραμματεῖς, ἀρχηγοὶ Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ Σωμάτων Ἀσφαλείας κλ.) μὲ δυνατότητα ἄρνησης ἐπικύρωσης ἢ καὶ καθαίρεσης προσώπου μέχρι τρεῖς φορές γιὰ κάθε θέση.

Ὁ τρόπος γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ ἑνὸς τέτοιου σχεδίου εἶναι εἲτε ἡ ὑιοθέτηση τῆς πρότασης ἀπό ἢδη ὑπάρχων πολιτικό σχηματισμό ἢ ἡ ἵδρυση μιᾶς παράταξης ποὺ μοναδικοὺς σκοποὺς θὰ ἔχει: (α) τὴν ἐκλογή της σὲ κυβέρνηση μὲ τὶς τρέχουσες διαδικασίες, (β) τὴν ψήφιση τοῦ νόμου γιὰ τὴν θεσμοθέτηση καὶ  ἐνεργοποίηση τῶν Κοινῶν καὶ (γ) τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας κατὰ τὸ μεταβατικὸ στάδιο μηνῶν μέχρι τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νέου συστήματος.

ΜΕΡΟΣ Ε. ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΚΑΤΑ ΑΡΘΡΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ