Monday, March 23, 2026
Home «H Ελλάδα επιζεί, μέσα από ατομικές περιπτώσεις που κάνουν θαύματα. Το...

    «H Ελλάδα επιζεί, μέσα από ατομικές περιπτώσεις που κάνουν θαύματα. Το κράτος σταθερά υπολειτουργεί, το ίδιο και οι συλλογικές προσπάθειες, όπως και οι περισσότεροι θεσμοί, οι οποίοι είναι απλώς εισαγωγής, και ποτέ δεν έπιασαν τόπο, σε αυτούς τους αναρχικούς εγωιστές που είναι οι Νεοέλληνες. Αν είναι να λάμψει, η Ελλάδα θα το κάνει πάντα μέσα από μεμονωμένους ήρωες, που γίνονται παρανάλωμα, παρά κάθε προσδοκία.»

    0
    40
    Previous article«Όσο πιο μακρυά είμαστε από την πατρίδα μας, τόσο περισσότερο τη σκεφτόμαστε και τόσο περισσότερο, την αγαπάμε. Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα βλέπω τις μικρότητες, τις ίντριγκες, τις ανοησίες, τις ανεπάρκειες των αρχηγών, τη μιζέρια του λαού. Όμως από μακρυά δεν βλέπουμε τόσο ευδιάκριτα την ασκήμια και έχουμε περισσότερη ελευθερία να πλάσουμε μια εικόνα της πατρίδας αντάξια ενός ολοκληρωτικού έρωτα. Να γιατί δουλεύω καλύτερα και αγαπώ καλύτερα την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό. Μακρυά της καταφέρνω να συλλάβω καλύτερα την ουσία της και την αποστολή της στον κόσμο, και συνακόλουθα τη δική μου ταπεινή αποστολή. Κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι. Έχουν την περηφάνια της φυλής τους, νιώθουν ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους. H πεποίθησή τους, ότι κατάγονται από τον Πλάτωνα και τον Περικλή, μπορεί ίσως να είναι μια ουτοπία, μια αυθυποβολή χιλιετιών, όμως αυτή η αυθυποβολή, γενόμενη πίστη, ασκεί μια γόνιμη επίδραση στη νεοελληνική ψυχή. Χάρη σ’ αυτή την ουτοπία επέζησαν οι Έλληνες. Μετά από τόσους αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί. Όμως η ουτοπία, που έγινε πίστη, δεν τους αφήνει να πεθάνουν. H Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα».
    Next article«Το Βυζάντιο ήταν μια κοινωνία η οποία εξεθείαζε τις αρετές της ειρήνης και συνήθως καταδίκαζε τον πόλεμο, ιδίως όταν διεξαγόταν αποκλειστικά ως αυτοσκοπός. Η ένοπλη σύγκρουση όφειλε να αποφεύγεται πάση θυσία. Παρ’ όλα αυτά η αυτοκρατορία είχε κληρονομήσει τις διοικητικές στρατιωτικές δομές και, σε ορισμένο βαθμό, τη μιλιταριστική νοοτροπία της επεκτατικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στο απόγειό της, των προχριστιανικών αιώνων. Οι αντικρουόμενες αυτές τάσεις μπόρεσαν να συμβιβαστούν μέσα από τον συγκερασμό του χριστιανικού ιδεώδους με την πολιτική βούληση για επιβίωση και τη δικαιολόγηση του πολέμου ως αναγκαίου κακού. Ο πόλεμος διεξαγόταν πρωταρχικά για την προστασία του ρωμαϊκού κόσμου (έτσι όπως τον αντιλαμβάνονταν οι Βυζαντινοί, οι οποίοι περιέγραφαν τους εαυτούς τους ως «Ρωμαίους») και της ορθόδοξης πίστης. Η υστερορωμαϊκή και η μεσαιωνική χριστιανική κοινωνία της νοτιοανατολικής Μεσογείου και της νότιας Βαλκανικής μπόρεσε έτσι να γεννήσει έναν μοναδικό πολιτισμό, ο οποίος κατάφερε να υιοθετήσει χωρίς αναστολές το φιλειρηνικό ιδεώδες, προσδίδοντας ταυτόχρονα νομιμότητα και δικαιολογώντας τη συντήρηση ενός εξαιρετικά αποδοτικού και, σε μεγάλο βαθμό, αποτελεσματικού στρατιωτικού μηχανισμού.»