«Στήν πιό ἐπανασταστική δεκαετία τοῦ περασμένου αἰῶνα, τή δεκαετία τοῦ ’60, στίς πιό πλούσιες χῶρες τῆς γῆς ξεπήδησε ἕνα ἀμφισβητικό κίνημα πού ἁπλώθηκε εὐρύτερα κι ἔφθασε μέ κάποια καθυστέρηση –ὡς δῆθεν προέκταση τοῦ Πολυτεχνείου– ὥς τή χώρα μας. Μετά τήν πτώση τοῦ ἀπριλιανοῦ καθεστῶτος ξεφύτρωσαν σάν μανιτάρια οἱ Μέντορες ἑνός ἀναρχικοῦ, κατεδαφιστικοῦ κινήματος πού διαπότισε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς φοιτητικῆς νεολαίας, μιᾶς νεολαίας μέ ἀστικές καί μεγαλοαστικές καταβολές. Παιδιά πλουτοκρατῶν ἐναντίον τῆς πλουτοκρατίας. Τότε στίς γραφικές καί «σπαζοπλακίστικες» διαδηλώσεις ἀκούσαμε καί τό σύνθημα: «Βραστούς, βραστούς θά φᾶμε τούς ἀστούς καί τούς γραφειοκράτες θά φᾶμε μέ πατάτες»! Τότε ἄρχισαν νά ἐπιβάλλονται στή ζωή μας νέες κοινωνικές ἀρχές, ὅπως «τά παιδιά ἔχουν πάντα δίκιο» καί τό «ἀπαγορεύεται νά ἀπαγορεύεις». Καί τό πρῶτο πού ἀπαγορεύτηκε ἦταν ἡ τιμωρία εἴτε στό σπίτι, εἴτε στό σχολεῖο, εἴτε στήν κοινωνία. Ἐπικράτησε παντοῦ καί πάντα ἡ παιδοκολακία. Ἔτσι δημιουργήθηκε μιά κοινωνία ἀνοχῆς. Ἀλλ’ ὅταν ἡ κοινωνία ἀνέχεται, τότε ὅποιος ἔχει ροπή πρός τήν ἐκτροπή ἐπωφελεῖται. Ἡ ἀτιμωρησία ἦταν ἡ μεγαλύτερη μωρία. Ἡ ἀνοχή της ἔναντι τῆς ἐκτροπῆς γίνεται τώρα βαριά τιμωρία.»